Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Siedlcach

Przewodniczący:

sędzia SO Agnieszka Karłowicz (spr.)

Sędziowie:

SO Karol Troć

SO Paweł Mądry

Protokolant:

p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 300/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 11 lutego 2025 r., sygn. akt II K 303/23

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

J. D.

świadek K. D. (1) był obecny na miejscu zdarzenia przed przyjazdem służb, prowadził dyskusję o przebiegu wypadku na portalu społecznościowym, rozmawiał z oskarżycielkami posiłkowymi na temat wypadku,

zeznania B. M.

k.653-653

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

------

------------------

-------------------------------------------------------------

--------------

-------------

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.

zeznania B. M.

zeznania spójne, stanowcze, a bezpośredni kontakt ze świadkiem wskazywał na prawdziwość i rzetelność wypowiedzi

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

-----------------

------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzuty

1.

Zarzuty apelacji obrońcy adw. L. S.:

obraza przepisów postępowania tj. art. 167 k.p.k. w związku z art. 201 k.p.k. przez zaniechanie dopuszczenia z urzędu opinii biegłego, specjalizacji z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, ruchu drogowego i techniki samochodowej, posiadającego licencje na użytkowanie programu do rekonstrukcji wypadków drogowych (...) wyprodukowanego przez (...) Sp. z o.o. s.pk., albowiem jak wynika to z ustnej opinii biegłego M. B. (1) (karta 3 protokołu rozprawy z dnia 23 kwietnia 2024 r.), przy użyciu tego oprogramowania można zasymulować zderzenie samochodu z rowerzystą i tym samym określić precyzyjnie kąt pomiędzy uczestnikami ruchu, co miało wpływ na treść orzeczenia albowiem dopiero po precyzyjnym określeniu konta usytuowania względem siebie pojazdów uczestników zdarzenia w momencie ich zderzenia, będzie można przejść do etapu oceny ewentualnego zawinienia oskarżonego J. D., jako sprawcy wypadku ze skutkiem śmiertelnym.

Zarzuty apelacji obrońcy adw. K. D. (2):

I.  naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, to jest:

1. art. 7 k.p.k. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego w części, w jakiej Sąd nie dał wiary tym wyjaśnieniom, w szczególności to jest co do tego, że oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a A. W. tuż przed zdarzeniem nagle zmienił swój tor jazdy kierując się w lewo ku osi jezdni, co doprowadziło do wypadku oraz art. 410 k.p.k. przez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z wyjaśnień oskarżonego w części uznanej przez Sąd za wiarygodne (cała część poprzedzająca zdarzenie jak również zachowanie tuż po zdarzeniu), podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu powinna prowadzić do wniosku, że wyjaśnienia te stanowią w całości wiarygodny dowód w sprawie, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, gdyż:

a)  doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, to jest, że:

- oskarżony jest winny zarzucanego mu czynu, gdyż bezpośrednią przyczyną wypadku było naruszenie nieumyślne zasad ruchu drogowego w ten sposób, że kierując samochodem oskarżony wykonał w nieprawidłowy sposób manewr wyprzedzania, tj. nie zachował szczególnej ostrożności podczas wyprzedzania jadącego w tym samym kierunku rowerzysty A. W. oraz nie zachował bezpiecznej odległości od wyprzedzanego rowerzysty, doprowadzając do jego potrącenia;

- świadek K. D. (1) był na miejscu zdarzenia i razem z oskarżonym oraz świadkiem K. S. udzielał pomocy A. W.;

- na miejscu zdarzenia oskarżony miał rozmawiać ze świadkiem K. D. (1) i powiedzieć mu, że: „on i rowerzysta jechali w kierunku Z. i w momencie, gdy kierujący samochodem jadącym z naprzeciwka był na wysokości rowerzysty, mijał się z nim to kierujący T. dojechał do rowerzysty, nie mógł wyhamować oraz nie miał miejsca aby wykonać manewr wyprzedzania roweru i zaczął wyprzedzać na trzeciego”;

- A. W. bezpośrednio przed zdarzeniem wykonał manewr skrętu w prawo celem uniknięcia zdarzenia, nie zaś w lewo jak wskazywał oskarżony;

- brak przyznania się do popełnienia zarzucanego czynu stanowi linię obrony oskarżonego mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej;

b)  doprowadziło do pominięcia przez Sąd przy ustalaniu stanu faktycznego następujących okoliczności wynikające z wyjaśnień oskarżonego w części uznanej przez Sąd za wiarygodne, to jest:

- A. W. nie sygnalizował zamiaru zjazdu ku osi jezdni;

- w rowerze, którym poruszał się A. W. nie było włączonego oświetlenia;

A. W. w momencie, kiedy zobaczył go oskarżony i zaczął wykonywać manewr wyprzedzania poruszał się prawym skrajem jezdni przy poboczu;

poza A. W. w momencie przystąpienia oskarżonego do wyprzedzania nie było nikogo na drodze, w szczególności nie jechał żaden pojazd z naprzeciwka; oskarżony od razu podbiegł do A. W. sprawdzić, gdzie on jest, nawiązać z nim kontakt, a następnie zadzwonił na numer alarmowy;

droga do miejsca zamieszkania A. W. znajduje się nieopodal miejsca zdarzenia po lewej stronie;

- oskarżony poruszał się z prędkością około 70 km/h, czyli dużo poniżej prędkości administracyjnie dozwolonej w miejscu zdarzenia;

po zdarzeniu oskarżony udzielał pomocy A. W. tylko ze świadkiem K. S. (gdyż do przyjazdu policji nie było tam innych osób);

- na miejscu zdarzenia oskarżony rozmawiał tylko ze świadkiem K. S., policjantami oraz być może sanitariuszami;

- oskarżony nie wskazał by pod A. W. była podkładana jakakolwiek skrzynka by „ lżej było go trzymać”;

2.  art. 7 k.p.k. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka K. D. (1) przez uznanie za wiarygodne w całości zeznań tego świadka złożonych zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i przed Sądem, w szczególności w ich części, w której świadek wskazał, że na miejscu zdarzenia pojawił się bezpośrednio po wypadku i wspólnie z oskarżonym oraz świadkiem K. S. udzielał pierwszej pomocy A. W. oraz, że świadek wskazał, że rozmawiał z oskarżonym, który miał przyznać, iż do wypadku doszło w momencie wyprzedzania przez niego rowerzysty kiedy mijał się z innym nadjeżdżającym samochodem oraz art. 410 k.p.k. przez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z zeznań K. D. (1) (z ostrożności, skoro Sąd uznał je za wiarygodny dowód w sprawie), podczas gdy zeznania te są niewiarygodne, nielogiczne, wewnętrznie sprzeczne oraz sprzeczne z innymi dowodami, a zatem Sąd powinien odmówić im wiarygodności, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, gdyż:

a)  zeznania tego świadka miały wpływ na opinie sporządzone w sprawie (treść sporządzonych w sprawie opinii musiałaby być inna, gdyby zeznań tych nie było, gdyż w opiniach biegłych zarówno M. B. (1), jak i M. S. i R. K. wnioski uwzględniały okoliczność jazdy samochodu z naprzeciwka w trakcie manewru wyprzedzania podjętego przez oskarżonego, a nie ma innego dowodu, z którego miałaby wynikać taka okoliczność);

b)  doprowadziło to do błędnego ustalenia stanu faktycznego na podstawie tych zeznań, to jest, że:

- świadek K. D. (1) był na miejscu zdarzenia i razem z oskarżonym oraz świadkiem K. S. udzielał pomocy A. W.;

- na miejscu zdarzenia świadek K. D. (1) rozmawiał z oskarżonym, który mu powiedział, że: „on i rowerzysta jechali w kierunku Z. i w momencie, gdy kierujący samochodem jadącym z naprzeciwka był na wysokości rowerzysty, mijał się z nim to kierujący T. dojechał do rowerzysty, nie mógł wyhamować oraz nie miał miejsca aby wykonać manewr wyprzedzania roweru i zaczął wyprzedzać na trzeciego”;

c)  Sąd pominął przy ustalaniu stanu faktycznego następujące okoliczności wynikające z zeznań świadka K. D. (1) (skoro już uznał je za wiarygodny dowód):

- „Oskarżony mówił mi na miejscu, że wyprzedzał na trzeciego. Nic nie mówił o torze jazdy rowerzysty. Nasza rozmowa trwała 5-10 sekund. Był przy nas podczas tej rozmowy K. S., ale nie wiem, czy on ją słyszał;

- „K. S. jest moim kolegą, nasi synowie razem chodzili do przedszkola i utrzymujemy relacje towarzyskie. K. S. jechał wtedy samochodem firmowym mojej mamy, ja mu go pożyczyłem ”. (...). My dziś razem przyjechaliśmy jednym samochodem’’'',

3.  art. 7 k.p.k. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadka K. S. w części, w której świadek potwierdził obecność świadka K. D. (1) na miejscu zdarzenia oraz wspólne udzielanie pomocy A. W. przez świadka K. S., K. D. (1) oraz oskarżonego oraz art. 410 k.p.k. przez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z zeznań K. S. (z ostrożności, skoro Sąd uznał je za wiarygodny dowód w sprawie), podczas gdy zeznania w tej części są niewiarygodne, nielogiczne, sprzeczne z zeznaniami świadka złożonymi w postępowaniu przygotowawczym oraz innymi dowodami, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, gdyż:

a)  doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, że na miejscu zdarzenia był świadek K. D. (1) i razem ze świadkiem K. S. oraz oskarżonym udzielali pomocy A. W.;

b)  Sąd pominął przy ustalaniu stanu faktycznego następujące okoliczności wynikające z zeznań świadka K. S.:

- świadek w pierwszym przesłuchaniu trochę ponad godzinę po zdarzeniu nie wskazał na obecność świadka K. D. (1) na miejscu zdarzenia;

- z zeznań świadka złożonych w postępowaniu przygotowawczym wynika, że na miejscu zdarzenia do czasu przyjazdu policji był tylko on, oskarżony oraz A. W.;

- pod A. W. przy okazji udzielania mu pomocy nie była podkładana żadna skrzynka;

- policjanci poprosili świadka by jeszcze w dniu zdarzenia udał się do KPP w S. złożyć zeznania oraz odebrali od świadka dane osobowe;

- świadek, gdy dojeżdżał do miejsca wypadku to nie mijał się z innymi pojazdami jadącymi w przeciwnym kierunku;

- świadek K. S. ani razu w swoich zeznaniach nie wskazał w sposób kategoryczny by świadek K. D. (1) udzielał pomocy A. W., gdyż wskazał jedynie: N ie wiem, ale chyba pan D. pomagał nam w wyciągnięciu tego pana z rowu, świadek wskazał, że od momentu jak się zatrzymał do przyjazdu policji mogło upłynąć do 10 minut;

- świadek K. S. wskazał, że: ..Nie przypominam sobie, abym był świadkiem tego jak K. D. (1) pytał oskarżonego o przebieg zdarzenia;

- świadek K. S. dobrze zna świadka K. D. (1), łączą ich relacje koleżeńskie;

4.  art. 410 k.p.k. przez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z zeznań świadka S. B., co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, gdyż Sąd pominął przy ustalaniu stanu faktycznego następujące okoliczności wynikające z zeznań świadka:

a)  świadek jako policjant prowadzący to postępowanie nie wie skąd wziął dane świadka K. D. (1) (kto mu je przekazał);

b)  świadek zatrzymał dopiero następnego dnia po zdarzeniu rower, który brał udział w wypadku i którego ocena miała znaczenie dla opinii sporządzanych w sprawie (rower z miejsca zdarzenia został odebrany przez oskarżycielkę posiłkową K. P.);

5.  art. 7 k.p.k. w zw. z 410 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy zeznań świadka H. T., a w konsekwencji pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z tych zeznań, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, gdyż Sąd nie ustalił, że:

a)  świadek ostatni raz widział A. W. kilkanaście minut przed wypadkiem na przystanku autobusowym w S., który po krótkiej rozmowie pojechał do domu znajdującego się pod adresem: S. (...) (czyli po lewej stronie w okolicy miejsca zdarzenia patrząc w kierunku jazdy oskarżonego oraz A. W., gdyż do samego wypadku doszło w miejscowości S.);

b)  świadek nie miał wiedzy o zdarzeniu lub innych osobach, które mogłyby mieć taka wiedzę (co ma kluczowe znaczenie dla oceny zeznań świadka K. D. (1), który zeznał o rzekomej rozmowie z jakąś siostrą A. W.);

6.  art. 7 k.p.k. w zw. z 410 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy zeznań świadka K. P., a w konsekwencji pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z tych zeznań, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, gdyż Sąd nie ustalił, że:

a)  świadek odebrał z miejsca zdarzenia w dniu zdarzenia rower, który brał udział w wypadku i którego ocena miała znaczenie dla opinii sporządzanych w sprawie i oddał go policji dopiero następnego dnia;

7.  świadek nie miał wiedzy o zdarzeniu lub innych osobach, które mogłyby mieć taka wiedzę (co ma kluczowe znaczenie dla oceny zeznań świadka K. D. (1), który zeznał o rzekomej rozmowie z jakąś siostrą A. W.);

8.  art. 7 k.p.k. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z opinii pisemnej i ustnej uzupełniającej sporządzonej przez biegłego M. B. (1) przez uznanie opinii za wiarygodny dowód w sprawie i podzielenie w całości wniosków opinii, podczas gdy dowód ten powinien zostać uznany za niewiarygodny, gdyż opinia jest niepełna, niejasna, sprzeczna z opiniami biegłych M. S. oraz R. K., co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, gdyż doprowadziło to do błędnego ustalenia stanu faktycznego, to jest że:

a)  przyczyną wypadku było nieprawidłowe zachowanie kierującego pojazdem T., który przeprowadził manewr wyprzedzania pojazdu jednośladowego bez zachowania bezpiecznego odstępu, a oskarżony naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym;

b)  zachowanie A. W. nie przyczyniło się do zdarzenia;

9.  art. 7 k.p.k. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z opinii pisemnej interdyscyplinarnej oraz pisemnej uzupełniającej sporządzonej przez biegłych M. S. oraz R. K. przez uznanie opinii za wiarygodny dowód w sprawie i podzielenie w całości wniosków opinii, podczas gdy dowód ten powinien zostać uznany za niewiarygodny, gdyż opinia jest niepełna, niejasna, sprzeczna z innymi opiniami biegłych znajdującymi się w aktach sprawy (opinią biegłego M. B. (1) oraz biegłego J. C.), a zatem powinna zostać uznana za niewiarygodny dowód w sprawie, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, gdyż doprowadziło to do błędnego ustalenia stanu faktycznego, to jest że:

a)  bezpośrednią przyczyną wypadku było przystąpienie kierującego samochodem T. (...) do wyprzedzania rowerzysty bez zachowania odpowiedniego, wynoszącego co najmniej 1 metr odstępu bocznego;

b)  jest wykluczone, aby przebieg zdarzenia był taki jak wskazany przez oskarżonego, tj. zgodnie z którym A. W. w trakcie wykonywania przez oskarżonego manewru wyprzedzania zmienił tor jazdy skręcając w lewo;

c)  jest wykluczone by A. W. przyczynił się do zdarzenia;

d)  A. W. bezpośrednio przed zdarzeniem wykonał manewr skrętu w prawo w stronę pobocza celem uniknięcia zdarzenia, nie zaś w lewo jak wskazywał oskarżony;

e)  ,, parametr kąta odchylenia określa się przede wszystkim na podstawie analizy uszkodzeń pojazdów, przy uwzględnieniu ich końcowego położenia, w w/w wersja programu [przyp. własn. programu V. (...) 5.0] nie posiada funkcjonalności pozwalającej na „samoczynne” wyznaczenie wzajemnego położenia rowerzysty i innego pojazdu zarówno w chwili zdarzenia, jak i wcześniej, i tym samym na wyznaczenie w oparciu o symulację nawet w sposób szacunkowy kąta zawartego pomiędzy ich osiami w każdej fazie wypadku”;

10.  art. 410 k.p.k. przez niewyprowadzenie z dokumentacji fotograficznej uznanej przez Sąd za pełnowartościowy dowód w sprawie wniosku z niej wynikającego, zgodnie z którym na miejscu zdarzenia nie było żadnej skrzynki, o której zeznawał świadek K. D. (1), co podważa wiarygodność zeznań tego świadka i miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, gdyż doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, że świadek K. D. (1) był na miejscu zdarzenia i rozmawiał z oskarżonym;

11.  art. 410 k.p.k. przez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z uznanej za wiarygodną opinii biegłego J. C., który sporządził protokół oględzin i sekcji zwłok, w którym wskazał, że do urazu głowy A. W. doszło w następstwie zadziałania narzędzia lub narzędzi tępych, względnie tępokrawędzistych lub też uderzenia o takie narzędzie lub narzędzia, którymi w tym konkretnym przypadku mogły być lub były elementu pojazdu mechanicznego, uczestniczącego w krytycznym zdarzeniu oraz twarde podłoże, na które upadł A. W. po uderzeniu przez pojazd, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, gdyż doprowadziło to do błędnego ustalenia stanu faktycznego na podstawie opinii biegłych M. S. oraz R. K., że A. W. w momencie zdarzenia skręcał w prawo o czym miały świadczyć m.in. obrażenia prawej części ciała, w tym głowy, podczas gdy wniosek taki jest nieuprawniony bez wcześniejszego jednoznacznego rozróżnienia, które obrażenia, w tym obrażenia głowy powstały od samochodu a które od twardego podłoża, na które upadł A. W.;

12.  art. 410 k.p.k., art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. przez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności wynikających z opinii z przeprowadzonych (...) w R. i protokołu pobrania krwi A. W., że krew do badań została pobrana przez policję o godzinie 17:38, a zatem dopiero po około 1 h 43 minutach od zdarzenia, a zatem zawartość alkoholu mogła być wyższa niż 0,20 %o, co mogło w istotny sposób wpływać na zachowanie A. W. na drodze, a w konsekwencji przez niewyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności sprawy i zaniechanie dopuszczenia z urzędu dowodu z opinii uzupełniającej w ww. zakresie;

13.  art. 410 k.p.k. przez pominięcie istotnych okoliczności wynikających z zaliczonych do materiału dowodowego opinii prywatnych sporządzonych przez M. G. oraz M. K. takich jak:

a)  materiał dowodowy nie daje podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, że kierujący samochodem T. nie zachował szczególnej ostrożności podczas wyprzedzania rowerzysty i wykonał ten manewr w sposób nieprawidłowy;

b)  stan zagrożenia polegający na wjechaniu na środek pasa ruchu został spowodowany przez rowerzystę;

c)  możliwe jest - wbrew twierdzeniom biegłego M. S. z opinii uzupełniającej - przeprowadzenie symulacji zdarzenia na poczet niniejszej sprawy w programie V. (...), gdyż z opinii prywatnej oraz dołączonej do niej płyty CD z wizualizacją przebiegu zdarzenia

wprost wynika, że rower ulega przemieszczeniu, co podważa wiarygodność opinii sporządzonej m.in. przez biegłego M. S. i zawartych w niej twierdzeń o nieposiadaniu przez ten program wskazywanej funkcjonalności;

d)  istniały braki materiału dowodowego, w tym w zakresie udokumentowania, że:

- „zdarzenie zaistniało przed przystankiem autobusowym zlokalizowanym po lewej stronie patrząc w kierunku jazdy pojazdów oraz przed skrzyżowaniem z drogą prowadzącą do posesji w miejscowości S.”, czyli miejsca zamieszkania A. W., gdzie w chwili zdarzenia jechał;

- „na drodze krajowej nr (...) patrząc w kierunku jazdy pojazdów nie ujawniono i nie udokumentowano oznaczenia ostrzegającego o utrudnieniu w poruszaniu się z powodu kolein na jezdni lub mogących stanowić zagrożenie dla uczestników ruchu”, co oznacza, że nawet według zarządców tej drogi w dacie zdarzenia przedmiotowe koleiny nie były koleinami uzasadniającymi zmianę kierunku jazdy i ich omijania;

14.  art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. przez niewyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności sprawy i zaniechanie dopuszczenia z urzędu dowodu z zeznań świadków policjantów D. Z. oraz I. N. w sytuacji, w której Sąd chciał czynić ustalenia faktyczne o rzekomej obecności na miejscu zdarzenia świadka K. D. (1) wbrew informacjom wynikającym ze sporządzonych przez policjantów będących na miejscu zdarzenia notatek urzędowych, z których nie wynika obecność świadka K. D. (1) na miejscu zdarzenia, w szczególności do czasu przyjazdu policji, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, gdyż doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, że świadek K. D. (1) był na miejscu zdarzenia i razem z oskarżonym oraz świadkiem K. S. udzielał pomocy A. W., a nadto świadek K. D. (1) rozmawiał z oskarżonym;

15.  art. 170 § 1 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku obrońcy z dnia 23 stycznia 2025 r. o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych z uzasadnieniem tam wskazanym, w sytuacji gdy brak było podstaw do oddalenia takiego wniosku, gdyż zostało wykazane, że znajdujące się w aktach sprawy opinie M. B. (1) oraz M. S. i R. K. są sprzeczne ze sobą, wewnętrznie sprzeczne, niepełne, niejasne, a nadto przy sporządzeniu opinii przez M. S. i R. K. pominięte zostały czynności badawcze z wykorzystaniem programu V. (...) (biegli zostali powołani przez Sąd w celu sporządzenia opinii przy wykorzystaniu tego programu w związku z informacjami uzyskanymi z opinii uzupełniającej ustnej wydanej przez biegłego M. B. (1)) z powodu nieposiadania pj[zez biegłego M. S. wiadomości specjalnych w tym zakresie, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, gdyż nie można wykluczyć, że gdyby Sąd przeprowadził ten dowód, to ustalenia faktyczne byłyby inne, a dodatkowo Sąd oparł zaskarżony wyrok na opiniach, z których wynika całkiem różny przebieg zdarzenia;

16.  art. 5 § 2 k.p.k. przez jego niezastosowanie pomimo istniejących wątpliwości, które nie zostały usunięte, a zatem Sąd powinien przyjąć wersję korzystną dla oskarżonego w zakresie:

a)  rzekomej obecności świadka K. D. (1) na miejscu zdarzenia i rozmowy z oskarżonym (zeznania uznane za wiarygodne) w sytuacji pozostawania ich w sprzeczności z dokumentacją fotograficzną miejsca zdarzenia w zakresie rzekomej skrzynki (dowód uznany za wiarygodny), zeznaniami K. S., który zeznał, że nie przypomina sobie by był świadkiem, że K. D. (1) pytał oskarżonego o przebieg zdarzenia (dowód uznany za wiarygodny), zeznaniami K. S. z postępowania przygotowawczego, kiedy nie zeznał o obecności K. D. (1) na miejscu zdarzenia (dowód uznany za wiarygodny);

b)  tego, czy w sprawie jest możliwe jednoznaczne odtworzenie przebiegu zdarzenia, gdyż z samych opinii biegłych znajdujących się w aktach sprawy - uznanych przez Sąd w całości za wiarygodne - wynika, że były możliwe różne przebiegi tego samego zdarzenia (np. zdaniem biegłego M. A. W. w chwili zdarzenia miał położenie zbliżone do równoległego, znajdował się około 1,2 m od prawej krawędzi jezdni, a przed zdarzeniem nie wykonywał żadnego manewru obronnego, a zdaniem biegłych M. S. i R. K. w chwili zdarzenia A. W. miał być skierowany pod kątem częściowo bokiem w stronę nadjeżdżającego samochodu, znajdować się jednocześnie albo 0,6 - 0,7 m albo 1,0 m od prawego skraju jezdni, a przed zdarzeniem wykonać manewr obronny), a dodatkowo z opinii prywatnych, w tym sporządzonej przez Ł. (...) Instytut (...), który jest wpisany na listę biegłych Sądu Okręgowego w Siedlcach wynika, że możliwy jest jeszcze inny przebieg zdarzenia (zgodny z wyjaśnieniami oskarżonego);

17.  w konsekwencji wszystkich powyższych zarzutów z pkt. I. 1-15 powyżej stawiam także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku polegający dodatkowo na:

a) bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn, gdyż naruszył nieumyślnie zasady ruchu drogowego w ten sposób, że kierując samochodem nie zachował szczególnej ostrożności podczas wyprzedzania jadącego w tym samym kierunku rowerzysty A. W. oraz nie zachował bezpiecznej odległości od wyprzedzanego rowerzysty, doprowadzając do jego potrącenia, podczas gdy przeprowadzenie prawidłowej oceny dowodów powinno prowadzić do uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzucanego czynu, gdyż oskarżony nie odpowiada za zdarzenie, w wyniku którego doszło do potrącenia A. W., bo przyczyną zdarzenia było zachowanie A. W. polegające na nagłym zdecydowanym zmianie toru jazdy przez A. W. w trakcie wykonywanego przez oskarżonego manewru wyprzedzania A. W. z zachowaniem bezpiecznej odległości ponad metra od A. W., co polegało na kierowaniu się przez A. W., bez żadnego powodu, w sposób, który zaskoczył oskarżonego w lewo w kierunku osi jezdni, co doprowadziło do zniwelowania bezpiecznej odległości ponad metra od rowerzysty, zjazd A. W. na tor jazdy samochodu prowadzonego przez oskarżonego, co doprowadziło do uderzenia w prawy róg auta oskarżonego, a samo zachowanie A. W. tak zaskoczyło oskarżonego i działo się tak szybko, że oskarżony nie zdołał odbić w lewą stronę;

b)  bezpodstawnym uznaniu, że A. W. bezpośrednio przed zdarzeniem wykonał manewr skrętu w prawo celem uniknięcia zdarzenia;

c)  bezpodstawnym przyjęciu, że A. W. nie przyczynił się do wypadku, podczas gdy zachowanie A. W. było wyłączną przyczyną wypadku;

d)  bezpodstawnym przyjęciu, że na miejscu zdarzenia był świadek K. D. (1), który razem z oskarżonym i świadkiem K. S. udzielali pomocy A. W., a nadto oskarżony miał powiedzieć świadkowi, że: „on i rowerzysta jechali w kierunku Z. i w momencie gdy kierujący samochodem jadącym z naprzeciwka był na wysokości rowerzysty, mijał się z nim to kierujący T. dojechał do rowerzysty, nie mógł wyhamować oraz nie miał miejsca aby wykonać manewr wyprzedzania roweru i zaczął wyprzedzać na trzeciego”, podczas gdy świadka K. D. (1) nie było na miejscu zdarzenia, oskarżony nie rozmawiał ze świadkiem;

e)  bezpodstawnym przyjęciu, że prowadzenie pojazdu przez oskarżonego zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym, podczas gdy nie ma żadnych dowodów na podstawie których jest możliwe formułowanie tego twierdzenia: oskarżony jest doświadczonym kierowcą, który od zdarzenia prowadził pojazd i nie ma żadnych podstaw do twierdzenia o tym, że zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym; w aktach jest dokument, z którego wynika, że nie był karany za wykroczenia; a przede wszystkim nie ponosi winy za zdarzenie;

f)  bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony ma oszczędności w kwocie 17 000 zł (takie oszczędności miał w dacie składania wyjaśnień przed Sądem 12 marca 2024 r.), a nadto, że jego sytuacja materialna i rodzinna umożliwia mu uiszczenie grzywny oraz kosztów sądowych, podczas gdy oskarżony jest na utrzymaniu rodziców, gdyż nie jest w stanie samodzielnie utrzymać się z otrzymywanej renty.

Jednocześnie z daleko posuniętej ostrożności mając na uwadze treść art.433 § 1 k.p.k., w przypadku, gdyby Sąd nie uwzględnił ww. zarzutów, stawiam zarzuty ewentualnie w konsekwencji czego zaskarżonemu wyrokowi zarzucam:

II.  rażącą surowość kary, a tym samym rażącą niewspółmierność kary oraz niesłuszne zastosowanie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów;

III.  obrazę przepisów postępowania karnego, tj. art. 624 § 1 k.p.k. przez zasądzenie od oskarżonego kosztów w sytuacji, gdy jego stan majątkowy, a w szczególności fakt utrzymywania się z renty nie pozwala na pokrycie tychże kosztów bez uszczerbku dla swojego utrzymania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadne

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Rejonowy zachowując nakazany ustawą obiektywizm i wykorzystując wrażenia wynikające z realizacji zasady bezpośredniości, z całokształtu ujawnionych w toku przewodu sądowego okoliczności wyprowadził racjonalne wnioski, kierując się przy tym wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i zasadami logicznego rozumowania i nie naruszył art.7 kpk. Miał przy tym w polu uwagi także te zagadnienia, które stanowią oś wniesionych apelacji obrońców. Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów o charakterze proceduralnym, na które powoływali się skarżący, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w przekonaniu Sądu Odwoławczego, orzekając w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w Sokołowie Podlaskim - wbrew odmiennym wywodom zawartym w apelacjach - przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy i wnikliwy. Przede wszystkim, w toku procedowania Sąd pierwszej instancji wyczerpał wszystkie dostępne możliwości dowodowe w celu ustalenia, czy istnieją podstawy do przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzucanego mu czynu, respektując przy tym naczelne zasady procesowe, a w tym: prawdy materialnej (art. 2 § 2 k.k), bezstronności (art. 4 kpk), regułę in dubio pro reo (art. 5 kpk.) oraz zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk.), w konsekwencji czego dokonane w wyroku ustalenia faktyczne wolne są od błędów i uwzględniają całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy (art. 410 kpk).

Odnosząc się do zarzutów postawionych przez obrońcę oskarżonego - adw. L. S. to należy wskazać, że podnoszenie konieczności wydania kolejnej opinii przez biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych posiadającego licencję na użytkowanie programu do rekonstrukcji wypadków drogowych (...) wyprodukowanych przez firmę (...) Sp. z o.o. było niezasadne. Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 1 marca 2018 r. II AKa 568/17 to biegły w pierwszej kolejności jest zobowiązany do wyboru adekwatnej metodologii swoich badań i dopasowania tejże do istniejących możliwości i potrzeb procesowych. O ile nie zostanie wykazane, że biegły postąpił wbrew wskazaniom wiedzy i doświadczenia zawodowego, nie sposób zakładać, że samo twierdzenie strony o konieczności przyjęcia innych metod badawczych uzasadnia dopuszczanie kolejnych opinii na podstawie art. 201 k.p.k. Informacje podane przez biegłego M. B. (1) zostały zweryfikowane przez Sąd I instancji poprzez uzyskanie stosownych informacji przez biegłego M. S. i przedstawienie ich w opinii uzupełniającej (k.445). Biegły wskazał, że swoją opinię wykonał z wykorzystaniem licencjonowanego komputerowego programu wspomagającego (...) firmy (...) i nie widział konieczności wydania opinii przy wykorzystaniu innej wersji. Wydana opinia wyczerpująco odpowiada na pytania postawione przez Sąd. Parament szacunkowego kąta zawartego pomiędzy osiami pojazdu i roweru określa się przede wszystkim na postawie analizy uszkodzeń pojazdów, przy uwzględnieniu ich końcowego położenia. Analiza prywatniej opinii sporządzonej przez biegłego M. K. wskazuje, że dostępna wersja oprogramowania nie pozwala na zastosowanie modelu wolumetrycznego roweru (k.528). Przedstawiciel firmy (...) Sp. z o.o. potwierdził, że wersja 6.0 nie posiada obiektu roweru, którym można by przeprowadzić symulację. Wskazał, że w ramach pewnego eksperymentowania można użyć modelu motocykla o zmienionych parametrach masowych i wymiarach. Wydaje się, że wskazywanie na konieczność wydania opinii przy wykorzystaniu zmienionego modelu motocykla stanowi swoiste eksperymentowanie również przez biegłego M. K., a nie wykorzystanie rzeczywiste parametrów przypisanych do wersji 6.0., przy uwzględnianiu, że biegły nie wyznaczył szacunkowego paramentu kąta zawartego pomiędzy osiami pojazdu i roweru. Wobec powyższego zarzut z apelacji obrońcy z art. 438 pkt 2 kpk nie zasługiwał na uwzględnienie (k.556).

Odnosząc się zarzutów drugiej apelacji (k.569-592) należy mieć na względzie, iż sama tylko okoliczność, że oceniono poszczególne dowody, w aspekcie ich wiarygodności, nie w taki sposób, jak życzyłby sobie tego oskarżony czy jego obrońca, nie jest tożsame ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Rzecz jasna, odmienna ocena dowodów - korzystna dla oskarżonego - jest naturalnym prawem zarówno jego jak i jego obrońcy, jednakże nie wynika z niej samo przez się, by analiza dokonana w niniejszej sprawie charakteryzowała się dowolnością, w sytuacji gdy wszystkie przedstawione powyżej wymogi Sąd pierwszej instancji spełnił. Wywody apelującego stanowią jedynie alternatywną wersję oceny dowodów, wobec czego należy je uznać wyłącznie za werbalną i bezowocną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego, która nie została poparta żadnymi logicznymi argumentami, wobec czego nie jest w stanie spowodować uwzględnienia zarzutu obrazy art. 7 kpk. W przekonaniu Sądu drugiej instancji, dokonana przez Sąd meriti ocena dowodów zarówno osobowych, jak i nieosobowych, które zostały dokładnie omówione i przeanalizowane w pisemnych motywach wyroku, w pełni zasługuje na aprobatę.

Należy podkreślić, że skarżący nie wskazał żadnych powodów dla których świadek K. D. (1) miałby złożyć nieprawdziwe zeznania, w szczególności obejmujące relację oskarżonego z przebiegu wypadku. Fakt, że świadek ten znał K. S. nie ma znaczenia, tym bardziej, że ten nie słyszał tej rozmowy. Świadek K. D. (1) wprost wskazywał, że nie wie czy K. S. słyszał rozmowę. W toku postępowania odwoławczego w sposób jednoznaczny ustalono w jaki sposób zeznania tego świadka znalazły się w aktach sprawy i niewątpliwie to nie świadek zgłosił się na policję, ale to organy ścigania ustaliły jego dane personalne opierając się na zapisach portalu społecznościowego dostarczonego rodzinie przez świadka B. M.. Dokładana analiza zeznań świadka K. S. wskazuje, że gdy tylko świadek podszedł do leżącego mężczyzny i sprawdził czy oddycha to podjechał i zatrzymał się na miejscu zdarzenia kolejny pojazd (k.21-22), a więc mógł to być pojazd świadka K. D. (1) i było to przed zsunięciem się poszkodowanego do rowu i przed pojawieniem się służb ratunkowych. Nieprawdziwe są więc twierdzenia oskarżonego, że do przyjazdu policji i służb ratunkowych nie było tam innych osób. W ten sposób twierdzenia K. D. (1) znajdują potwierdzenia nie tylko w zeznaniach K. S. z postępowania sądowego, ale również z postępowania przygotowawczego. Próby wykazania przez obrońcę, zaistnienia bliżej nieokreślonego porozumienia, celem wsparcia wersji niekorzystnej dla oskarżonego, pomiędzy K. D. (1), a K. S. są całkowicie chybione. K. S. nie miał żadnych przesłanek osobistych, zawodowych czy procesowych, aby kłamać co do obecności K. D. (1) (pkt 3). Sąd Okręgowy w toku postępowania odwoławczego przesłuchał świadka B. M. (k.654), a zeznania tego świadka jako jasne i rzetelne, w sposób jednoznaczny wskazały, że to świadek wraz z córką nawiązały kontakt z K. D. (1), a następnie poinformowały o tym siostry pokrzywdzonego. Należy podkreślić, że dla świadka – B. M., K. D. (1) był osobą obcą, tak samo jak dla oskarżycielek posiłkowych. Niewątpliwie to treść apelacji i kwestionowanie obecności świadka K. D. (1) na miejscu zdarzenia spowodowały, że oskarżycielki posiłkowe podjęły kroki, aby wykazać, w jaki sposób zeznania tej osoby pojawiły się w ramach zebranego materiału dowodowego w postępowaniu przygotowawczym. Nie ma żadnych podstaw twierdzenie, że świadek S. B. (pkt 4) nie sporządził notatki urzędowej co do sposobu ustalenia danych personalnych, a to zaś jest przesłanką do kwestionowania zeznań K. D. (1). Zarówno w notatce D. Z. oraz przybyłej później na miejsce wypadku I. N. nie wskazano na obecność K. D. (1), ale doświadczenie życiowe pokazuje, że nie zawsze notatka z miejsca wypadku obejmuje wszystkie obecne tam osoby, tym bardziej, że K. D. (1) nie był bezpośrednim świadkiem wypadku, a jak się później okazało nie chciał początkowo angażować się w sprawę. Na podkreślenie zasługuje, że K. D. (1) stanowczo wskazywał, że nie był świadkiem wypadku, ale znalazł się tam przez przyjazdem służb. Wobec powyższego Sąd I instancji uznając słusznie zeznania K. D. (1) za wiarygodne, mógł na tej podstawie dokonywać ustaleń faktycznych. Opisany przez K. D. (1) sposób zachowania się oskarżonego na drodze odpowiada ustaleniom opinii biegłych co do przebiegu wypadku – k.396 „usiłowanie wyprzedzania rowerzysty na w miarę wąskiej jezdni, bez częściowego zjazdu na sąsiedni pas ruchu było ze strony oskarżonego błędem. Takie zachowania mogło być spowodowane chęcią kontynowanie jazdy ze znaczna prędkością w sytuacji jadących z naprzeciwka pojazdów” (pkt 2).

Odnosząc się do zarzutu niewłaściwej oceny wyjaśnień oskarżonego należy wskazać, że sama tylko okoliczność, że oskarżony w sposób nieudolny zaprzeczała swojemu sprawstwu co do zarzucanego mu czynu, nie może być wystarczającym powodem do przyznania jego twierdzeniom waloru wiarygodności, w sytuacji, gdy pozostałe zgromadzone w toku niniejszej sprawy dowody stanowczo dowodzą innej wersji zdarzeń. Oczywistym pozostaje, iż Sąd merytoryczny w polu uwagi winien mieć te dowody i okoliczności, które pozostają istotne w kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego. Powiązanie obrazy art. 7 kpk i art. 410 kpk jest zasadne tylko wówczas, gdy wykazane zostanie, że uchybienie poprawnej oceny dowodów było spowodowane pominięciem istotnej okoliczności zdarzenia, bądź nieujawnienia jej na rozprawie w sposób niezgodny z procedurą gromadzenia i przeprowadzania dowodów, zaś sytuacja taka nie miała miejsca w tej sprawie. Wyjaśnienia oskarżonego podlegały ocenie w kontekście obu opinii biegłych, M. B. (1), M. S. i R. K. oraz zeznań świadka K. D. (1). Pomimo podnoszonych przez skarżącego okoliczności niewłaściwego oznakowania i oświetlenia roweru, sam oskarżony wskazał, że widział rowerzystę z daleka, z odległości nawet 3-4 kilometrów, widział odblaski roweru. Nie może być mowy o tym, aby oskarżony był zaskoczony obecnością rowerzysty na jezdni czy też stanem drogi. Mógł obserwować jego tor ruchu oraz sposób jazdy w miejscu, gdzie znajdowały się ubytki w asfalcie. Twierdzenia oskarżonego o nagłym i zdecydowanym zjeździe rowerzysty w kierunku osi jezdni nie mają potwierdzenia w materiale dowodowym. Rowerzysta nie miał podstaw, aby kierować się w lewo celem dojazdu do miejsca zamieszkania, gdyż do zjazdu w lewo musiał on pokonać jeszcze pewien odcinek. Owszem świadek H. T. (pkt 5) wiedziała, że A. W. kierował się do miejsca zamieszkania, ale z tych zeznań nie można wnioskować, że wykonał niespodziewany zjazd w lewo właśnie w miejscu wypadku. Zgodnie z wnioskami obu opinii – M. B. (2) i M. S. wyjaśnienia oskarżonego odnośnie skrętu rowerzysty w lewo nie miały potwierdzenia w określonym równoległym wzajemnym usytuowaniu pojazdów (osie wzdłużne roweru i samochodu usytuowane były względem siebie w położeniu zbliżonym do równoległego) w chwili zdarzenia i należy je wykluczyć. Z określonego wzajemnego usytuowania pojazdów w chwili zdarzenia wynika, że samochód prawym narożnikiem uderzył w tył roweru w koło. Z określonego mechanizmu zderzenia wynika, że rower i rowerzysta zostali odrzuceni do przodu i w prawo. Z opinii prywatnych załączonych do akt również wynika, że uszkodzenie roweru – charakter przełomu obręczy, charakter zgięcia tylnego błotnika, odkształcenie tylnej lewej ramy wskazują, że siła zderzeniowa działała z lewej na prawa stronę roweru, ale nie ma możliwości oszacowania pod jakim kątem – biegły M. K.. Jednocześnie biegły w opinii prywatnej nie odniósł się, wskazując na taki sposób usytuowania pojazdów w chwili zdarzenia, do wyjaśnień oskarżonego o nagłym i zdecydowanym zjeździe rowerzysty w kierunku osi jezdni. Z nieustalonych przyczyn sporządzający opinię prywatną M. K. nie odniósł się do zeznań K. D. (1), kwitując zeznania tego świadka twierdzeniem, że nie był on bezpośrednim świadkiem wypadku, a więc potraktował materiał dowodowy wybiórczo (do tych zeznań nie odniósł się również biegły M. G.). Bezsprzecznie z akt sprawy wynika, że oskarżony widział rowerzystę przed wypadkiem, widział, że porusza się przy prawej krawędzi jezdni. Biegły sporządzający opinię prywatną wskazał, że było to w odległości około 1,2-1,3 m od prawej krawędzi jezdni (k.208). Całkowicie nielogiczne są w tej sytuacji twierdzenia, że sposób poruszania się pojazdu marki T. w odległości 1,2 m-1,3 m od krawędzi jezdni był prawidłowy. Zdaniem Sądu Okręgowego podnoszone przez obrońcę różnice pomiędzy opiniami M. B. (1) i M. S. nie powodują, że są one sprzeczne, gdyż dotyczą okoliczności, gdy biegli przyjmowali pewien margines - usytuowanie miejsca wypadku, czy dotyczyły okoliczności o mniejszym znaczeniu (oskarżonemu nie zarzucano przekroczenia prędkości), bądź były to pewne przypuszczenia biegłych. Niewątpliwie zaś treść opinii biegłych, a w szczególności wnioski wskazywały na ten sam przebieg zdarzenia i określały naruszenie przepisów prawa o ruchu drogowym i odpowiedzialność oskarżonego za zdarzenie.

(pkt 7-14) W tym miejscu należy wskazać, że chybionym pozostaje zarzut skarżącego odnośnie zaniechania dopuszczenia dowodu z kolejnej opinii biegłego. Sąd Rejonowy oceniał opinie biegłych M. B. (1) i M. S. znajdujące się w aktach sprawy i wskazał w jakim zakresie uznał je za rzetelne i dlaczego, co znalazło akceptację Sądu Odwoławczego. Zarzut apelacyjny w zakresie tych opinii stanowi próbę wywołania opinii kolejnego biegłego tej samej specjalizacji, który to wniosek nie został przez Sąd I instancji uwzględniony. W sytuacji, gdy opinia biegłego jest pełna - dla sądu, który swoje stanowisko w tym względzie należycie uzasadnił, to fakt, iż opinia taka nie spełnia oczekiwań uczestników postępowania, nie jest przesłanką dopuszczenia kolejnej opinii ( post. SN z 17.12.2015r., III KK 448/15, LEX nr 1956352). Opinię biegłego ocenia sąd i to sąd decyduje, czy jest ona dla niego zrozumiała i przekonywająca, czy odpowiada na pytania zakreślające jej przedmiot i granice, czy jest wewnętrznie spójna i niesprzeczna, czy nie rodzi wątpliwości co do jej merytorycznej trafności. Jeśli w którejś z powyższych kwestii sąd poweźmie uzasadnione wątpliwości (w szczególności pod wpływem argumentacji stron postępowania) to wówczas sąd decyduje - zgodnie z dyrektywą art. 201 kpk - o wezwaniu tych samych biegłych, skonfrontowaniu biegłych lub o powołaniu innych biegłych. Strona domagająca się wydania opinii uzupełniającej, powinna wykazać, w jakim zakresie ekspertyza złożona na piśmie jest niepełna lub niejasna czy wewnętrznie sprzeczna, albo na czym polega jej sprzeczność z inną opinią wydaną w tej sprawie, a więc uprawdopodobnić zaistnienie sytuacji wskazanych w art. 201 kpk ( wyrok SA we Wrocławiu z 17.02.2016r., II AKa 13/16, LEX nr 2023599). Tymczasem skarżący w swoim zarzucie ponowił jedynie swoje wątpliwości wyrażone już na etapie przewodu sądowego przeprowadzonego przez Sąd I instancji lub podniósł okoliczności, które nie są rzeczywistymi sprzecznościami opinii, co skutkowało nieuwzględnieniem jego argumentacji, które to stanowisko w tym względzie Sąd Odwoławczy podzielił w całej rozciągłości. Żądanie wyszczególnienia jakie konkretne obrażenia ciała powstały, w którym momencie wypadku jest nierealne. Przyjęte przez biegłych metody badawcze i założenia, wynikały z wiadomości specjalnych, konkretnych charakterystycznych obrażeń ciała pokrzywdzonego (k.392), stwierdzonych przez doświadczonych medyków i określonych uszkodzeń pojazdu oskarżonego. W ocenie Sądu Okręgowego, uwagi obrońcy stanowiły polemikę z fachową opinią specjalistów. Hipotetyczne stwierdzenia obrońcy wskazywały, iż poprzestaje on na samodzielnym wdawaniu się w spekulacje myślowe natury ściśle fachowej i to w dziedzinie, w której z natury rzeczy Sądowi i stronom brakuje wiadomości specjalnych, w sposób nieuprawniony starając się wywieźć, że nie można było przypisać winy za zdarzenie oskarżonemu. Opinia biegłych M. S. i R. K. wydana została po zapoznaniu się przez nich z okolicznościami sprawy, wynikającymi z różnych wersji zdarzenia przesłuchiwanych w sprawie osób, w tym oskarżonego. Wieloletnie doświadczenie biegłych związane z wykonywanym zawodem oraz opiniowaniem na potrzeby postępowania sądowego oraz ich fachowość co do zgodności z wiedzą medyczną oraz wiedzą dotyczącą rekonstrukcji wypadków drogowych i prawidłowość oraz jednoznaczność sformułowanych wniosków, miała w tej sprawie niebagatelne znaczenie. Puentując, opinia ta jako pełna, jasna oraz wyczerpująca została uznana przez Sąd Okręgowy za wiarygodną. Brak było w niej luk logicznych, wzajemnie sprzecznych konkluzji czy też elementów, które w wątpliwość poddawałyby wnioski końcowe. Argumenty wskazywane przez obrońcę w toku niniejszego procesu również nie mogły jej podważyć w sposób skuteczny. Rozważania zawarte w pkt 11 apelacji stanowią rozważania hipotetyczne, bez wskazania czy, a jeśli tak to jaki wpływ miała zawartość alkoholu 0,20 promila w organizmie pokrzywdzonego na zdarzenie. Na marginesie należy wskazać, że skarżący całkowicie pominął ustalenie biegłego, że ze względu na niepewność pomiarową rzeczywiste stężenie alkoholu etylowego we krwi mogło być niższe niż 0,20 promila.

Mając więc na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż zasadnie Sąd I instancji przyjął, że oskarżony nie zachował należytej ostrożności podczas wyprzedzania nie zachowując bezpiecznej odległości od wyprzedzanego rowerzysty. Istotnie w Polsce każdy pojazd powinien poruszać się możliwie blisko prawej krawędzi jezdni, w tym także rowerzyści ( art. 16 p.r.d.). Nie oznacza to jednak, że rowerzysta ma jechać przy samej krawędzi jezdni, gdyż przede wszystkim przejazd musi być dla niego bezpieczny. Przy prawej krawędzi jezdni znajdują się studzienki, piasek, spękania asfaltu czy inne przeszkody, które mogą zagrażać rowerzyście. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że rowerzysta mógł omijać koleiny, które znajdowały się na drodze, na co wskazali biegły M. B. (1) (k.125) i M. S. (k.388), a co wynika wprost ze szkicu i dokumentacji fotograficznej.

Sąd Okręgowy nie podzielił również zarzutów z zakresu błędów w ustaleniach faktycznych. Miały one charakter wtórny wobec kwestii omówionych dotychczas w zakresie pierwszoinstancyjnej oceny dowodów o charakterze osobowym, w tym zeznań świadków, a w szczególności opinii biegłych. Sama tylko możliwość przeciwstawienia ustaleniom dokonanym w zaskarżonym wyroku odmiennego poglądu uzasadnionego odpowiednio dobranym materiałem dowodowym nie świadczy, że dokonując tych ustaleń sąd popełnił błąd. Dla skuteczności zarzutu błędu w ustaleniach niezbędne jest wykazanie nie tylko wadliwości ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd, ale i wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego, jakich dopuścił się Sąd (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8 czerwca 2004 r., sygn. II AKa 112/04, KZS 2004 nr 8, poz. 60, str. 33, Prok. i Pr. 2005 nr 4, poz. 27, str. 15, Legalis Numer 69935). Skarżący w tej sprawie nie wykazał tego rodzaju uchybień, a istnienie związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem oskarżonego, a zaistniałym wypadkiem zostało wykazane we wcześniejszej części uzasadniania.

Powyższe rozważania doprowadziły do słusznie przyjętej przez Sąd Rejonowy konkluzji, którą Sąd Okręgowy w pełni akceptuje, że zaskarżony wyrok jest prawidłowy w zakresie uznania winy oskarżonego. Słusznie Sąd ustalił, że przy ustawowym zagrożeniu za przypisany oskarżonemu czyn (karą pozbawienia wolności w wymiarze od 6 miesięcy do 8 lat), całokształt okoliczności sprawy przemawia za orzeczeniem tej kary w wymiarze wprawdzie przekraczającym ustawowe minimum, ale nie w znaczącym stopniu i uznał, że 1 rok pozbawienia wolności będzie karą pozwalającą na realizację jej celu wychowawczego wobec oskarżonego. Słusznie Sąd wziął pod uwagę niekaralność oskarżonego, jak również spowodowanie najpoważniejszego ze skutków, przewidzianych w znamionach występku z art. 177 § 2 kk. W sytuacji nieumyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa poprzez brak ostrożności i brak zachowania bezpiecznej odległości, wymierzenie oskarżonemu kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat będzie karą sprawiedliwą i adekwatną do charakteru czynu. Możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary po myśli art. 69 § 1 kk zależy także od ustalenia, czy takie rozstrzygnięcie byłoby wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy wszystkich celów wymierzonej mu kary i Sąd Okręgowy uznał, że te cele będą spełnione. Na tle szerokiego spektrum możliwych okoliczności spowodowania wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym i okoliczności właściwości osobistych oraz zachowania sprawcy po zdarzeniu i w trakcie postępowania słusznie Sąd I instancji uznał, że całokształt tych okoliczności w sprawie niniejszej nie uzasadnia sięgania po silniejszy, bardziej długotrwały środek oddziaływania. Sąd musi miarkować wymiar kary, pozostawiając te oscylujące w pobliżu maksimum dla takich sprawców, którzy bardziej rażąco łamią przepisy ruchu drogowego (np. omijając z dużą prędkością inne pojazdy na przejściu dla pieszych przy czerwonym świetle), powodując śmierć kilku osób (np. rodziny z małymi dziećmi), którzy na różne sposoby przeciwdziałają poniesieniu za swój czyn jakiejkolwiek odpowiedzialności, a przestępstwo takie popełniają po raz kolejny (choć nie w warunkach recydywy penitencjarnej) itd. Wyższe kary właściwe będą dla sprawców zdemoralizowanych, niepoprawnych, których rzeczywiście trzeba na dłuższy czas eliminować ze społeczeństwa, by zapewnić mu bezpieczeństwo.

Powyższe uwagi odnoszą się równocześnie do zarzutu, dotyczącego wymierzonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów. Orzeczenie tego środka nie było obligatoryjne, ale słusznie Sąd I instancji uznał, że z uwagi na skutki zdarzenia i charakter naruszonych zasad bezpieczeństwa, gdzie sytuacja drogowa nie wymagał szczególnych manewrów czy szczególnej techniki, a jedynie zachowania bezpiecznej odległości zachodzi potrzeba wyeliminowania oskarżonego z ruchu drogowego, ale na okres jedynie roku. Celem tego środka jest racjonalna, czasowa ochrona społeczeństwa przed ryzykiem ponownego popełnienia przez tego samego sprawcę nowego przestępstwa, jak również ukształtowanie u tegoż sprawcy przekonania o konieczności bezwzględnego przestrzegania przepisów ruchu drogowego, a być może usunięcia zachowań rutynowych kierowcy. Orzeczony roczny okres, przez jaki oskarżony nie będzie mógł kierować pojazdami, w ocenie Sądu Odwoławczego będzie wystarczający zarówno z punktu widzenia ochrony społeczeństwa, jak i ze względu na indywidualne oddziaływanie na oskarżonego.

Zarzut obrazy art. 624 § 1 kpk z gruntu musi zostać uznany na chybiony, gdyż wynikające z tego przepisu fakultatywne zwolnienie oskarżonego ze - stanowiącego zasadę - obowiązku zapłaty kosztów sądowych uzależnione zostało od swobodnego uznania sądu. Tym samym brak zwolnienia przewidzianego jako możliwość, a nie obowiązek, nie może naruszać powołanego przepisu, bo nie ma on charakteru normy obligatoryjnej (nie zawiera nakazu ani zakazu). Ewentualna wadliwość przyjęcia, że oskarżony może ponieść należne koszty bez zbędnej uciążliwości ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, może być kwestionowana w oparciu o zarzut błędnych ustaleń faktycznych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2024 r. II AKa 470/21). Oskarżony posiada stały dochód, oszczędności w kwocie 17.000 zł na dzień rozpoczęcia postępowania sądowego, nie ma nikogo na utrzymaniu. Nie można zapomnieć, że kolejne opinie, w tym uzupełniające były wydawane w związku ze składanymi wnioskami dowodowymi przez obrońców oskarżonego, a więc należało liczyć się z koniecznością pokrycia kosztów tych opinii w przypadku wyroku skazującego. Gdyby tak ustalona sytuacja osobista i majątkowa uległa zmianie na niekorzyść oskarżonego to rolą obrońców powinno być podniesienie i wykazanie tych okoliczności.

Wnioski obu apelacji

Obrońcy wnosili o zmianę zaskarżonego wyroku w całości przez uniewinnienie oskarżonego, zaś adw. K. D. (2) ponadto - ewentualnie - z daleko posuniętej ostrożności, mając na uwadze treść art. 433 § 1 k.p.k. - o zmianę zaskarżonego wyroku przez orzeczenie kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 1 roku, uchylenie kary grzywny oraz środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, zmianę postanowienia o kosztach postępowania poprzez zwolnienie oskarżonego z obowiązku ich uiszczenia i przejęcie ich na rachunek Skarbu Państwa.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadne

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 11 lutego 2025r. sygn. akt II K 303/23

Zwięźle o powodach utrzymania wyroku w mocy

bezzasadność wniesionych apelacji i podniesionych zarzutów oraz brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot i zakres zmiany

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach zmiany

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

----------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II., III.

Zasądzono od oskarżonego koszty sądowe, w tym 20 zł wydatków postępowania odwoławczego, tj. ryczałt za doręczenia pism w sprawie, orzeczone na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 627 kpk i art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 83 r. z późń. zm.). Oskarżony osiąga stały dochód, nie ma nikogo na utrzymaniu, posiadał oszczędności, co zadecydowało o obciążeniu go kosztami sądowymi. Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego 2000 zł tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu odwoławczym, ustalając wysokość tej kwoty na podstawie § 11 ust. 2 pkt 4 i § 15 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz. U. z 2015 r., poz. 1800ze zm.).

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 11 lutego 2025r. sygn. akt II K 303/23

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 11 lutego 2025r. sygn. akt II K 303/23

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana