Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Siedlcach

Przewodniczący:

SSO Agata Kowalska

Protokolant:

st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 391/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 3 marca 2025 roku o sygn. akt II K 574/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód (Numer karty)

I.

M. S. (1)

Zatrzymany przy oskarżonym M. S. (1) w dniu 30 maja 2024 roku proszek w torebce foliowej z zapięciem strunowym stanowi substancję psychotropową grupy II-P w postaci amfetaminy o masie netto przed badaniem 0,59 grama, z której można byłoby sporządzić od 4 do 7 pełnowartościowych porcji handlowych narkotyku. Nadto zatrzymane przy oskarżonym M. S. (1) dwie tabletki o okrągłym kształcie w kolorze żółto-różowym zawierały w swoim składzie sildenafil (syn. viagra), którego posiadanie nie jest zabronione w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku.

Opinia biegłych z Biura Ekspertyz Sądowych w L. z zakresu badań fizykochemicznych (k. 155-161)

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Opinia Biura Ekspertyz Sądowych w L. z zakresu badań fizykochemicznych

Wywołana w toku postępowania odwoławczego opinia biegłych z Biura Ekspertyz Sądowych w L. została sporządzona przez specjalistów posiadających wiedzę z zakresu badań fizykochemicznych, w oparciu o aktualne metody badawcze. Wnioski płynące z wywołanej opinii odzwierciedlają w całości problematykę podniesioną w tezie dowodowej, toteż w ocenie Sądu ekspertyza ma charakter pełny. Nadto sporządzona opinia jest jasna i nie zawiera sprzeczności, co powoduje, że dowód z opinii Biura Ekspertyz Sądowych w L. z zakresu badań fizykochemicznych stanowi miarodajny dowód w sprawie.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

-obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia - art. 167 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. i art. 201 k.p.k. poprzez uznanie za dowód w sprawie nieprofesjonalnego i niewiarygodnego ustalenia przez funkcjonariuszy Policji opartego na wyszukiwaniu w intrenecie w sytuacji, gdy ustalenie składu chemicznego substancji wymagających wiadomości specjalności i powinno nastąpić poprzez opinię biegłego

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść orzeczenia (art. 438 pkt.3 k.p.k.) polegający na bezpodstawnym ustaleniu, że zabezpieczone tabletki zawierały substancje 2C-B, w oparciu o niewiarygodne i niepotwierdzone badaniami laboratoryjnymi, co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez sąd, że te tabelki zawierały tę substancję;

- niewspółmierność orzeczonej kary grzywny;

- pozostałe zarzuty wskazane opisowo na kartach 128-131v

Zasadny

Częściowo zasadny

Niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty podniesione w apelacji oskarżonego okazały się częściowo zasadne, co w świetle treści wywołanej opinii fizykochemicznej powodowało potrzebę zmiany zaskarżonego orzeczenia w kierunku wskazanym we wniosku.

Słusznie skarżący podniósł, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy art. 193 § 1 kpk uznając za zbędne zasięgnięcie w sprawie wiadomości specjalnych w zakresie składu fizykochemicznego zabezpieczonych substancji w postaci proszku w torebce foliowej z zapięciem strunowym oraz dwóch tabletek o okrągłym kształcie w kolorze żółto-różowym. Wskazać należy, że poprzestanie przez Sąd Rejonowy jedynie na wskazaniach wynikających z treści protokołu z użycia testera narkotykowego było niewystarczające. Wykonanie badania przy pomocy ww. urządzenia wedle utrwalonej praktyki śledczej służy jedynie wstępnej identyfikacji środków odurzających i w przypadku wyniku pozytywnego powinno wiązać się z potrzebą zasięgnięcia wiedzy eksperckiej. Podnieść nadto należy, co uszło uwadze Sądu I instancji, w że w aktach niniejszej sprawy brak jest świadectwa wzorcowania użytego przez śledczych testera narkotykowego oraz certyfikatu, co niewątpliwie ograniczyło ocenę prawidłowości dokonanych pomiarów.

W ocenie Sądu Odwoławczego ustalenie składu fizykochemicznego zabezpieczonych substancji w realiach niniejszej sprawy wymagało zasięgnięcia wiadomości specjalnych, gdyż niewątpliwie ustalenie tych okoliczności wykraczało poza możliwości i kompetencje organów procesowych, a także miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie składu fizykochemicznego zabezpieczonych substancji i zakwalifikowanie ich jako substancji zabronionych w świetle ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 roku niewątpliwie ma wpływ na zakres odpowiedzialności karnoprawnej osoby oskarżonej o posiadanie substancji psychotropowych, w zakresie rodzaju substancji, masy, ilości czynnej substancji psychoaktywnej, liczby pełnowartościowych porcji handlowych i odurzających narkotyku. Zauważyć należy, że Sąd I instancji nie powziął wątpliwości co do substancji zidentyfikowanej jako 2C-B, uznając równocześnie za wiarygodne w całości wyjaśnienia oskarżonego, w których M. S. (1) stanowczo i konsekwentnie podkreślał, że zabezpieczona substancja jest środkiem wspomagającym potencję seksualną – „(…) jeszcze miałem te 2C-B, bo dostałem od kolegi, a nie zgadzam się z tym zarzutem (…) mi to było dane jako viagra, jako środek wspomagający potencję seksualną, nawet było na tym napisane Camagra”(k.115). Już tylko te okoliczności powinny determinować potrzebę zasięgnięcia opinii biegłego z zakresu badań fizykochemicznych.

Z powyższych względów, Sąd odwoławczy dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu badania narkotyków zlecając mu przeprowadzenie badań zabezpieczonych w sprawie substancji, wypowiedzenie się, czy stanowią środek odurzający lub substancję psychotropową w rozumieniu Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz czy użycie substancji w zabezpieczonej ilości może wywołać efekt choćby jednorazowego odurzenia. Jak już zaznaczono we wstępnej części uzasadnienia, z opinii wynika, że zabezpieczony proszek stanowi substancję psychotropową grupy II-P – amfetaminę. Z zabezpieczonego proszku można sporządzić od 4 do 7 pełnowartościowych porcji handlowych narkotyku. Biegli zaopiniowali także, że zabezpieczone w sprawie tabletki zawierają w swoim składzie sildanefil, tj. substancję czynną leków na potencję, którego posiadanie nie jest zabronione w rozumieniu Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Powyższe ustalenia spowodowały konieczność zmiany zaskarżonego orzeczenia w zakresie postulowanym przez skarżącego, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia.

Niezasadne były natomiast zarzuty odnoszące się do dołączonej do akt sprawy opinii biegłych z zakresu toksykologii w zakresie stwierdzenia w pobranej od oskarżonego próbce krwi amfetaminy oraz THC, których stężenie, zdaniem biegłych, prowadziło do zaburzeń jakie powoduje alkohol etylowy przy stężeniu powyżej 0,5 promila, tj. stanu nietrzeźwości. Opinia ta, wbrew twierdzeniom skarżącego, słusznie została oceniona przez Sąd meriti jako pełna, jasna i przekonująca, uwzględnia ona stan nauki w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy i wskazuje jaki poziom amfetaminy (powyżej 50 ng/ml w organizmie) oraz kanabinoli (2,5 ng/ml) ma wartość progową, tj. odpowiada pojęciu pozostawania pod wpływem środka odurzającego, w sposób analogiczny do stanu nietrzeźwości. Sąd słusznie oparł się w tym zakresie na opinii biegłych sądowych, gdyż kwestia ta wymaga wiadomości specjalnych z uwagi na brak określenia w ustawie karnej progów stężenia poszczególnych substancji psychoaktywnych, które pozwalałyby na automatyczne ustalenie, czy sprawca znajdował się po wpływem tych środków, czy też jedynie po ich użyciu, w skutkach analogicznych jak przy stanie nietrzeźwości i po użyciu alkoholu. Podkreślić należy, odnosząc się do argumentów podniesionych w treści apelacji, że fakt tolerancji osobniczej na określone substancje psychoaktywne, wynikający chociażby z faktu uzależnienia, podobnie jak w przypadku alkoholu, nie uzasadnia przyjmowania indywidualnych progów dla przyjęcia pozostawania pod ich wpływem, zależy to bowiem od wielu zmiennych i wręcz nieuchwytnych czynników. Trzeba także uwzględnić, że o tym czy zażyte przez oskarżonego substancje psychoaktywne miały realny wpływ na jego zdolności psychomotoryczne podczas kierowania pojazdem mechanicznym, poza opinia biegłych świadczą też inne dowody przeprowadzone w sprawie, w tym zeznania D. R. opisujące zachowanie M. S. (1) w chwili zdarzenia – „mężczyzna chodził w kółko, był elektryczny (…) miał dziwne nienaturalne ruchy, takie przyspieszone (…) gestykulował, machał rękami, gibał się”, jak również zeznania K. K. – „M. S. (1) był bardzo pobudzony, nienaturalnie gestykulował, ruszał się i mówił, miał pianę na ustach i rozszerzone źrenice”. W związku z powyższym fakt pozostawania M. S. (1) pod wpływem substancji psychoaktywnych podczas kierowania pojazdem mechanicznym, w świetle przeprowadzonych dowodów, prawidłowo ocenionych przez Sąd I instancji pozostaje udowodniony w sposób bezsporny.

Zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonej kary grzywny co do zasady nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd Rejonowy przeanalizował i wziął pod uwagę przy jej wymiarze wszystkie okoliczności obciążające i przemawiające na korzyść sprawcy nadając im właściwą rangę i znaczenie. Uwzględnił przy tym zarówno stopień winy sprawcy, jak też społecznej szkodliwości popełnionych czynów. Sytuacja osobista oskarżonego, trudne doświadczenia życiowe, walka z uzależnieniem i wynikające z tego problemy ze znalezieniem pracy nie mogą powodować pobłażliwości wobec jego osoby w sytuacji popełnienia przestępstw o znacznej szkodliwości społecznej, z których wagi zdawał sobie sprawę decydując się na prowadzenie pojazdu w stanie pod wpływem środków odurzających i substancji psychotropowych, jak też posiadając przy sobie powyższe substancje ze świadomością bezprawności takiego działania. Zadaniem kary jest zarówno wychowawczy i zapobiegawczy wpływ na sprawcę tak, aby wdrożyć go do przestrzegania w przyszłości porządku prawnego i zapobiec ponownemu naruszeniu przez niego prawa, jak również działanie ogólnoprewencyjne, mając wskazać na nieopłacalność popełniania przestępstw z uwagi na dotkliwe konsekwencje wiążące się z nieuchronnością poniesienia odpowiedzialności karnej i skutków wymierzonej kary.

Sąd odwoławczy, niezależnie od powyższych uwag, z uwagi na konieczność dokonania zmiany wyroku w części dotyczącej zakresu posiadania przez oskarżanego substancji psychotropowych, zmienił także rozstrzygnięcie co do kary, o czym będzie mowa w rubryce odnoszącej się do powodów zmiany zaskarżonego orzeczenia.

Na uwzględnienie zasługiwał zarzut dotyczący niewspółmierności orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego wobec oskarżonemu w związku ze skazaniem za czyn z art. 178a § 1 kk na okres 5 lat. W związku z tym Sąd Okręgowy obniżył okres obowiązywania zakazu do 4 lat. O ile należy zgodzić się z Sądem Rejonowym, że orzeczenie tego zakazu w wysokości najniższej, tj, 3 lat było zbyt łagodne i niewspółmierne do okoliczności towarzyszących popełnieniu przestępstwa, a mianowicie spowodowania kolizji drogowej, to w sytuacji dotychczasowej niekaralności oskarżonego, okres wyeliminowania go z ruchu drogowego na czas 4 lat uznać należy za wystarczający aby wdrożyć go do przestrzegania przepisów prawa obowiązujących w tym zakresie, a zwłaszcza zasady trzeźwości na drodze.

Wniosek

o ponowne rozpatrzenie wymiaru kary i jej obniżenie do symbolicznej kwoty, obniżenie okresu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych lub zmianę na inną formę kary, która będzie adekwatna do mojej obecnej sytuacji życiowej, możliwości finansowych oraz stanu zdrowia.

zasadny

częściowo zasadny

niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zasadność zarzutów determinowała zasadność wniosku.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 3 marca 2025 roku o sygn. akt II K 574/25 w zakresie rozstrzygnięcia z pkt II, VI, VIII oraz pkt IX dotyczącego wydatków za postępowanie przed Sądem I instancji;

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Niezasadność podniesionych zarzutów determinowała utrzymanie wyroku w mocy. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się w tym zakresie uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

1.  uchylenie rozstrzygnięcie o karze łącznej grzywny zawarte w pkt III wyroku,

2.  w ramach czynu zarzuconego oskarżonemu M. S. (1) w pkt I aktu oskarżenia i przypisanego mu w pkt I wyroku uznanie go za winnego tego, że w dniu 30 maja 2024 roku w miejscowości T., gm. M., pow. (...), woj. (...) wbrew przepisom ustawy posiadał substancję psychotropową w postaci amfetaminy o wadze 0,63 g netto, przy czym ustalenie, że czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. czynu z art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i za ten czyn skazanie go wymierzając mu na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych,

3.  na podstawie art. 85 § 1 i 2 kk i art. 86 § 1 kk połączenie jednostkowych kar grzywny orzeczonych w pkt II zaskarżonego wyroku i w pkt I.1 niniejszego wyroku i jako karę łączną orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny w wymiarze 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych,

4.  uchylenie rozstrzygnięcia zawartego w pkt IV wyroku,

5.  z rozstrzygnięcia zawartego w pkt V wyroku wyeliminowanie orzeczenia przepadku dwóch tabletek wraz z opakowaniem opisanych w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych nr (...) pod poz. 2 i na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. orzeczenie zwrotu tego dowodu rzeczowego oskarżonemu M. S. (1),

6.  obniżenie okresu orzeczonego w pkt VII wyroku zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych do 4 (cztery) lat;

Zwięźle o powodach zmiany

Mając na uwadze treść opinii biegłych wydanej na etapie postępowania odwoławczego, z której wynika, że M. S. (1) posiadał w dniu jego zatrzymania substancję psychotropową w postaci amfetaminy w ilości 0,63 grama netto, zaś zabezpieczone przy nim tabletki zawierają w swoim składzie sildanefil, którego posiadanie nie jest zabronione w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, Sąd odwoławczy zmienił opis przypisanego mu przestępstwa eliminując z niego przypisane mu posiadanie substancji psychotropowej 2C-B o wadze 3,26 grama netto. Zmiana opisu czynu i przypisanej mu ilości i rodzaju posiadanych narkotyków powodowała, w uznaniu Sądu Okręgowego, konieczność zmiany kwalifikacji prawnej czynu w zakresie przyjęcia, iż stanowi on wypadek mniejszej wagi w rozumieniu art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Jak wynika z opinii biegłych, z zabezpieczonego proszku można było sporządzić od 4 do 7 porcji handlowych narkotyku, zaś przyjmując, że jedna porcja odurzająca proszku zawierającego amfetaminę posiada 10 mg czystej substancji czynnej, można było sporządzić 5 pełnowartościowych porcji narkotyku. Posiadanie takiej ilości substancji nie stwarzało zatem realnego, znaczące niebezpieczeństwa dla dobra prawnego chronionego ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii, tj. zdrowia publicznego oraz wolności społeczeństwa od szkodliwego zjawiska narkomanii. Społeczna szkodliwość przypisanego oskarżonemu czynu kształtuje się więc poniżej stopnia, który uzasadniałby reakcję prawnokarną w skali zagrożenia przewidzianego w przepisie typu podstawowego. Powyższe okoliczności w powiązaniu z dotychczasową niekaralnością sprawcy przemawiały zatem za przyjęciem wypadku mniejszej wagi.

To z kolei spowodowało zmianę rozstrzygnięcia w zakresie wymierzonej oskarżonemu kary, przy uwzględnieniu ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisany czyn, stopnia jego społecznej szkodliwości, okoliczności jego popełnienia, ilości i rodzaju zabezpieczonej substancji psychoaktywnej, ilości pełnowartościowych porcji narkotyku, jak też winy sprawcy. Następnie Sąd odwoławczy, z uwagi na wymierzenie nowej kary za czyn z art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, na podstawie art. 85 § 1 i 2 kk w zw. z art. 86 § 1 kk połączył tę karę z karą grzywny wymierzoną w zaskarżonym wyroku za przestępstwo z art. 178a § 1 kk, biorąc przy tym pod uwagę związek przedmiotowy pomiędzy przestępstwami, czas ich popełnienia oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że kara w rozmiarze 250 stawek dziennych grzywny przy przyjęciu wysokości jednej stawki dziennej w kwocie 20 złotych jest adekwatna do stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu, spełni swoje zadania wobec sprawcy, jak też cele w zakresie społecznego oddziaływania.

Z uwagi na zmianę kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na art. 62 ust. 3, Sąd uchylił rozstrzygnięcie zawarte w pkt IV zaskarżonego wyroku dotyczące orzeczenia od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenia pieniężnego w kwocie 1 000 złotych. Przepis art. 70 ust. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii nakłada na sąd obowiązek orzeczenia świadczenia pieniężnego w wysokości od 1 000 zł do 60 000 złotych w przypadku skazania za przestępstwa enumeratywnie wymienione w tym przepisie, wśród których nie ma czynu z art. 62 ust.3 ustawy, który przypisano M. S. (1) w wydanym wyroku.

Zaistniała także konieczność zmiany rozstrzygnięcia zawartego w pkt V zaskarżonego wyroku, wyeliminowania orzeczenia przepadku dwóch tabletek wraz opakowaniem zabezpieczonych w sprawie i nakazanie zwrotu tego dowodu rzeczowego oskarżonemu M. S. (1), gdyż jego posiadanie, zgodnie z wnioskami opinii biegłych z zakresu badania narkotyków, nie jest zabronione w myśl Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

Zmiana rozstrzygnięcia w zakresie orzeczonego na podstawie art. 42 § 2 kk środka karnego została uzasadniona w poprzedniej części uzasadnienia.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IX

Na podstawie art. 10 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych wobec obniżenia wymiaru kary łącznej grzywny orzeczono za obie instancje jedną opłatę w wysokości 500 złotych, która została ukształtowana w wysokości 10 % od kwoty wymierzonej kary grzywny. Nadto na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w świetle ujawnionych w sprawie warunków majątkowych i właściwości osobistych oskarżonego Sąd zwolnił oskarżonego M. S. (2) od ponoszenia wydatków wynikłych w postępowaniu odwoławczym, stwierdzając, że ponosi je Skarb Państwa. W ocenie Sądu wykonanie wobec oskarżonego orzeczenia o karze łącznej grzywny i obowiązku zapłaty świadczenia pieniężnego należało uznać jako preferencyjne w odniesieniu do pozostałych rozstrzygnięć o charakterze dolegliwości finansowych, toteż Sąd dostrzegając trudną kondycję finansową oskarżonego, kierując się zasadami słuszności, zwolnił go od ponoszenia kosztów sadowych w zakresie wydatków powstałych w postępowaniu odwoławczym.

7.  PODPIS