Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Siedlcach

Przewodniczący:

SSO Agnieszka Karłowicz

Sędziowie:

SSO Dariusz Półtorak

SSO Karol Troć (spr.)

Protokolant:

st.sekr.sądowy Agata Polkowska

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 433/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 14 marca 2025 r. w sprawie II K 47/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

Obrońca oskarżonego R. W. wyrokowi zarzucił:

a. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. poprzez wybiórczą, jednostronną i powierzchowną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającego na uznaniu za wiarygodne
zeznań jedynych świadków zdarzeń, tj. T. D. (1) i
P. G. w zakresie sprawstwa wszystkich zarzucanych oskarżonemu R. W. czynów, podczas gdy okoliczności wynikające z depozycji w/w świadków budzą uzasadnione wątpliwości, przez co nie mogą uzyskać waloru wiarygodności, a polegają na:

i. braku możliwości pozytywnej weryfikacji depozycji świadka T. D. (1) w toku postępowania sądowego wobec niepamięci świadka, co do możliwości precyzyjnego określenia okoliczności i ilości popełnionych przestępstw z oskarżonym W., co skutkowało wtórnym bazowaniem wyłącznie na odczytanych wcześniej protokołach i budowaniem na ich podstawie przekazu o wiedzy nt. inkryminowanych zdarzeń;

ii. braku wiedzy świadka P. G. w zakresie czasookresu oraz okoliczności popełnienia czynów zarzucanych oskarżonemu, bowiem w zakresie czynu z pkt. II wyroku świadek już w postępowaniu przygotowawczym podaje przybliżone jedynie przybliżone daty, ilości, nie jest w stanie precyzyjnie opisać do ilu transakcji miało dojść i z czyim udziałem, co przed Sądem I Instancji nie budzi zastrzeżeń,

iii. braku spójności zeznali P. G. i T. D. (1) w zakresie dotyczącym rozliczenia pojazdu T. (...), polegającym na stwierdzeniu świadka G., iż to on nabył w/w pojazd, zaś świadek D. twierdzi, iż zbył go „małolatowi z Ż.", co wskazuje na brak ich wiarygodności,

b. art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. w zw. z
art. 410 kpk i 424 kpk poprzez dowolną a nie swobodną,
ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w kontekście pomówienia pochodzącego od świadków D. i G., wobec braku bezstronnego i przekonującego rozważenia dowodów z zeznań świadków, ekspertyz i eksperymentów procesowych, nie potwierdzają sprawstwa oskarżonego w żadnym miejscu, toteż Sąd bagatelizuje i prawidłowo nie rozważył okoliczności braku innych niepochodzących od świadków D. i G. okoliczności i dowodów wskazujących na sprawstwo oskarżonego;

c. art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 k.p.k. polegającą na braku oceny podłoża konfliktu pomiędzy oskarżonym i świadkiem D. i jego możliwego wpływu na treść składanych przez świadka depozycji, w sytuacji gdy z okoliczności sprawy wynika, iż doszło między nimi do nieporozumienia, zaś złe relacje potwierdza zaprotokołowany przebieg konfrontacji pomiędzy w/w.

d. art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z
art. 424 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną, ocenę materiału dowodowego z wyjaśnień świadka P. S.,
w szczególności co do jego relacji z D. w zakresie transakcji przy ul. (...) w S. i oddania w rozliczenie pojazdu T. (...), przez uznanie ich za niewiarygodne i pominięcie ich oceny, a w konsekwencji ocenienie tego materiału wyłącznie na niekorzyść oskarżonych z naruszeniem zasady obiektywizmu,

e. błąd w ustaleniach faktycznych sprawy polegający na ustaleniu, iż w ramach czynu z pkt. I wyroku oskarżony dokonał rozliczenia pojazdem T. (...) o wartości 30.000 zł, podczas gdy świadek D. wskazał, iż nabył ten pojazd za kwotę
18.000 zł, co oznacza, za taką wartość oskarżony nie mógł nabyć
3 kilogramów klefedronu wartego 10.000 zł za kilogram,

rażącą niewspółmierność kary, wyrażającą się w wymierzeniu kary 4 lat pozbawienia wolności, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że orzeczenie kary w takim rozmiarze przekracza stopień winy, a nadto nie może odegrać właściwej roli wychowawczej, dlatego też kara razi surowością.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Po przeanalizowaniu akt sprawy w świetle złożonej apelacji i podniesionych w niej zarzutów Sąd Okręgowy stwierdził, że Sąd prawidłowo przeprowadził postępowanie,
z poszanowaniem przepisów je regulujących, w tym wskazywanych przez skarżącego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy poddał rzetelnej, zgodnej z dyrektywami z art. 7 kpk ocenie, wyprowadzając właściwe wnioski co do sprawstwa i winy oskarżonego R. W. zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, każdorazowo wypełniających dyspozycję art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Należy nadto wskazać, że ustalenia Sądu stanowiły efekt rozważenia wszystkich ujawnionych w toku sprawy okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, co uwidacznia się w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, odpowiadającym w pełni wymogom z art. 424 § 1 kpk.

Odnosząc się do zarzutów dokonania błędnej, dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zeznań T. D. (1), P. G. i P. S. należy wskazać, że są one chybione. Sąd uznając wymienione w sekcji
2 uzasadnienia zaskarżonego wyroku dowody za wiarygodne bądź też niemające znaczenia dla ustalenia faktów w zakresie odnoszącym się do oskarżonego R. W., wbrew twierdzeniom apelującego, analizował je zarówno w aspekcie spójności wewnętrznej, jak i zewnętrznej, a więc w odniesieniu do pozostałego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Nadto rozważył ich treść w kontekście ich istotności dla prawidłowości ustaleń faktycznych. Należy podkreślić, że zeznania T. D. (1), w których opisał on rzeczowo, ze szczegółami, a przede wszystkim logicznie i spójnie działalność przestępczą ww. oskarżonego, znalazły odzwierciedlenie w depozycjach procesowych P. G., cechujących się tożsamymi przymiotami. Świadek ten nie tylko potwierdził to, co przekazał w trakcie postępowania T. D. (1), ale również przedstawił szerzej nielegalną działalność oskarżonego, wskazując na transakcje narkotykowe, w których nie tylko uczestniczył T. D. (1), ale także on sam i J. M. ps. (...), będący jego tzw. „prawą ręką”.
Świadkowie ci opisując swoją przestępczą działalność narkotykową, a także innych
osób w to zaangażowanych, zarówno występując w roli podejrzanych, a następnie
w przedmiotowym postępowaniu w charakterze świadków, w żaden sposób nie umniejszali swojej roli w przestępczym procederze. Nadto mimo wielokrotnych przesłuchań, z wyjątkiem okoliczności podawanych przez świadka T. D. (1),
a dotyczących oskarżonego K. K. (1), co zostanie omówione w dalszej
części niniejszych wywodów, ich wypowiedzi są co do zasadniczych faktów spójne i konsekwentne, a pewne drobne rozbieżności, sporadyczne odwoływanie się do niepamięci, jak też wskazywanie na brak wiedzy odnośnie pewnych szczegółowych okoliczności świadczą właśnie o tym, że nie chcieli przekłamywać rzeczywistości, chcąc doprowadzić do bezpodstawnego skazania oskarżonego R. W.. Akta sprawy nie ukazują, by pozostawali oni w konflikcie, który motywowałby ich do takiego działania. Oskarżony zaś nie podał żadnych racjonalnych okoliczności, które świadczyłyby o interesie T. D. (1) czy P. G. w bezpodstawnym pomawianiu go o dokonanie przestępstw będących przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Oczywistym jest, że złożenie obciążających zeznań może budzić złość czy dezaprobatę oskarżonego, w sytuacji gdy kwestionuje on w postępowaniu swoje sprawstwo i winę co do zarzucanych mu czynów, jednakże w związku z tym nie można czynić apriorycznego założenia, że T. D. (1) i P. G. zeznawali fałszywie, pomawiając go, w szczególności w sytuacji chęci skorzystania przez nich z instytucji o jakiej mowa w art. 60 kk, co też próbowała przeforsować bezpodstawnie obrona. Należy zauważyć, że świadkowie ci zeznając w sprawie poruszali wiele wątków, co pociąga za sobą ryzyko utraty ciągłości i spójności, jednakże takie co do kluczowych aspektów z punktu widzenia postawionych oskarżonemu zarzutów zachowują. O wiarygodności powyższych świadków w części odnoszącej się do osoby oskarżonego R. W., co słusznie podkreślił Sąd Rejonowy, świadczy znaczna ilość podawanych przez nich szczegółów, których nie sposób byłoby uzgodnić, mając chociażby na względzie skalę, w tym rozpiętość czasową nielegalnego procederu, który wówczas prowadzili. Należy podkreślić, że opisali oni zbieżnie okoliczności związane z transakcją z pkt 1 aktu oskarżenia, w której zapłatą za narkotyki był samochód osobowy marki T. (...). Z akt sprawy jasno wynika, że J. M., posługujący się pseudonimem (...), będący „prawą ręką” P. G., zakupił tenże samochód dla niego, gdyż dla niego „pracował”. Argument ten mający na celu wykazać sprzeczność depozycji tych świadków był zatem niesłuszny. Nie uwzględnia bowiem faktycznego układu grupy przestępczej i ról, jakie pełniły w niej poszczególne osoby. Co więcej omawiani świadkowie przedstawili ten sam krąg osób uczestniczących w nielegalnych transakcjach z udziałem oskarżonego (r. (...), P. S.). Poza tym ich relacja pokrywała się w zakresie okoliczności związanych stricte z jego osobą, takich m.in. jak jego miejsce zamieszkania (W.), używany przez niego pseudonim (...). P. G. opisał również spójnie transakcje o jakich mowa w pkt 2 aktu oskarżenia, wskazując miejsce spotkań, sposób kontaktu, płatności, a także rodzaj sprzedawanego narkotyku w postaci mefedronu oraz jego ilość. Naturalnym jest, że wraz z biegiem czasu w pamięci świadka mogą zacierać się pewne szczegóły. Niemniej jednak P. G. potwierdził złożone w znacznie zbliżonym od czasu zaistnienia przestępstwa zeznania, co znaczy, że utożsamiał się z autorstwem ich treści i nie tylko kiedy je złożył, ale również w trakcie składania relacji w fazie jurysdykcyjnej. Z tego też względu argument o tym, że podczas postępowania sądowego jego przekaz był uboższy w szczegóły współpracy z oskarżonym względem wcześniej złożonych depozycji w postępowaniu przygotowawczym, nie przemawiał za uznaniem słuszności twierdzenia o dowolności Sądu przy ocenie tego dowodu. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy dokonał wyjątkowo dociekliwej i wszechstronnej oceny zeznań tych świadków, którą przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ujawniając je niemal w całości, nie pomijając żadnych istotnych szczegółów, w tym analizując je pod kątem zainteresowania pomówieniem przez świadków, wskazując przy tym przekonującą, rzeczową argumentację skutkującą uznaniem tych dowodów za wiarygodne w tym zakresie, w jakim odnoszą się do osoby oskarżonego R. W., a Sąd Okręgowy ocenę tę w pełni podzielił, toteż choćby dla zachowania czytelności niniejszych rozważań, nie było potrzeby i konieczności powtarzania i powielania każdego argumentu tam zawartego. We wzajemnym powiązaniu dowody te, stanowiące dwa niezależne źródła dowodowe, nawet gdy nie znajdowały
pokrycia w innych dowodach zebranych w toku postępowania, co wbrew twierdzeniom skarżącego również właściwie przeanalizował Sąd I instancji, pozwalały na dokonanie kategorycznych, nie pozostawiających wątpliwości, ustaleń co do sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie zarzucanych mu czynów. Nie mogły ich zmienić depozycje P. S., który nie posiadał informacji o transakcjach dokonywanych pomiędzy oskarżonym a T. D. (1) i P. G.. Tym samym zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. W kontekście argumentu o nieprawidłowości ustaleń faktycznych w związku z wartością samochodu marki T. (...), przyjętą przez T. D. (1) w zastępstwie za gotówkę przy sprzedaży oskarżonemu przez niego narkotyku w postaci klefedronu, należy wskazać, że o ile T. D. (1) wskazał w toku przesłuchania we wrześniu 2022 r., że nabył ten pojazd za 2 kg mefedronu, to w późniejszych wyjaśnieniach sprecyzował, że było to nie mniej niż 3 kg, co przy wskazywanej, a ustalonej przez niego cenie za 1 kg tej substancji psychotropowej wynoszącej 10000 zł, odpowiadało ustaleniom faktycznym dokonanym przez Sąd w sprawie. Argumenty dotyczące różnej wyceny wartości nieustalonego samochodu, który służy jako zapłata w przestępczych transakcjach, gdzie dla różnych uczestniczących w tych transakcjach osób rzecz taka może przedstawiać zupełnie różną wartość (uzależnioną od legalności pojazdu, możliwości jego zbycia czy użytkowania itd.), nie mogą przekonywać o nierzetelności dokonanej przez Sąd meriti oceny dowodów, wskazujących na wartość owego pojazdu.

Zdaniem Sądu Okręgowego orzeczone wobec oskarżonego kary, tj. kara pozbawienia wolności w wymiarze 4 lat oraz kara grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 50 zł są sprawiedliwe, adekwatne do wagi popełnionych czynów, okoliczności im towarzyszących, w tym uwzględniają kryteria wymienione w art. 33 § 3 kk i w żadnym wypadku nie można stwierdzić, iż są one rażąco niewspółmierne, a więc nie było powodów do zmiany zaskarżonego wyroku w tej części. Należy przypomnieć, że przy ustalaniu stopnia winy należy wychodzić od domniemania pełnej swobody sprawcy w realizacji określonego zachowania. Postępowanie nie wykazało, aby wolność oskarżonego w tym zakresie była w jakimkolwiek stopniu ograniczona. W związku z tym przyjęcie wysokiego stopnia winy przy wielości zachowań przez Sąd meriti było jak najbardziej uzasadnione. Stopień społecznej szkodliwości również ów Sąd ustalił prawidłowo. Oskarżony godził w życie i zdrowie społeczeństwa, uczestniczył w obrocie znacznych ilości substancji psychotropowych, proceder przestępczy trwał przez okres kilku miesięcy, sprawca działał w pełni umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Nadto jest on osobą wielokrotnie karaną, a wejście po raz kolejny przez niego na ścieżkę przestępczą świadczy o jego wyjątkowo lekceważącym stosunku do obowiązującego porządku prawnego. W tym stanie rzeczy wymierzenie R. W., działającemu w ramach ciągu przestępstw (art. 91 § 1 kk), co wiąże się ze zwiększeniem górnej granicy odpowiedzialności karnej o połowę, sankcji łagodniejszej niż ta wymierzona nie spełniłoby celów karania w zakresie społecznego oddziaływania, a także celów zapobiegawczych, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego i nie powstrzymałaby go od ponownego popełniania przestępstw w przyszłości. Postulowana w apelacji kara miałaby też niewłaściwy wpływ na świadomość prawną społeczeństwa i mogłyby zostać odebrana jako bagatelizowanie regularnego łamania prawa.

Wniosek

o zmianę zaskarżonego wyroku, orzeczenie w części dotyczącej orzeczenia o karze odmiennie co do istoty sprawy i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów

oraz

o zmianę zaskarżonego wyroku, orzeczenie w części dotyczącej orzeczenia o karze odmiennie co do istoty sprawy i wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadność zarzutów podniesionych przez obrońcę oskarżonego skutkowała nieuwzględnieniem wniosków, z którymi wystąpił.

Lp.

Zarzut

2.

Oskarżyciel publiczny wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a w konsekwencji niesłuszne uniewinnienie oskarżonego K. K. (1) od popełnienia zarzuconego mu czynu, polegający na dowolnej i naruszającej art. 7 kpk ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci zeznań świadka T. D. (1), co doprowadziło do przyjęcia, iż zeznania T. D. (1) obciążające K. K. (1) nie spełniają kryteriów wiarygodności dowodu z pomówienia, podczas gdy prawidłowa ocena wskazanego dowodu, dokonana swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w połączeniu z innymi dowodami zgromadzony w sprawie, prowadzi do wniosku przeciwnego - jednoznacznie wskazującego, że oskarżony K. K. (1) popełnił zarzucany mu w akcie oskarżenia czyn

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Okręgowy nie zgodził się z postawionym zarzutem, sprowadzającym się
do zakwestionowania prawidłowości oceny zeznań świadka T. D. (1), a przez to ustaleń faktycznych co do oskarżonego K. K. (1), skutkujących jego uniewinnieniem od popełnienia zarzucanego mu czynu. Sąd zaś wartościując ten dowód miał na uwadze przyjęte w judykaturze stanowisko, iż kontrola każdego takiego dowodu osobowego polega na sprawdzeniu, czy informacje tak uzyskane są przyznane przez pomówionego, czy są potwierdzone innymi dowodami, choćby w części, czy są spontaniczne, złożone wkrótce po przeżyciu objętych nimi zaszłości, czy też po upływie czasu, umożliwiającego uknucie intrygi, czy pochodzą od osoby bezstronnej, czy też zainteresowanej obciążeniem pomówionego, czy są konsekwentne i zgodne co do zasady oraz szczegółów w kolejnych relacjach składanych w różnych fazach postępowania, czy też zawierają informacje sprzeczne, wzajemnie się wykluczające bądź inne niekonsekwencje, czy pochodzą od osoby o nieposzlakowanej opinii czy też przestępcy, zwłaszcza obeznanego z mechanizmami procesu karnego, czy udzielający informacji sam siebie również obciąża, czy też tylko przerzuca odpowiedzialność na inną osobę, by siebie uchronić przed odpowiedzialnością. Sąd I instancji do oceny tego dowodu zatem podszedł ostrożnie, z należytą starannością, a trafne argumenty, które przywołał w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy, w całości aprobuje. Należy podnieść, że w tym zakresie depozycje świadka nie były tak szczegółowe jak w części odnoszącej się do oskarżonego R. W., a dość lakoniczne, zdawkowe. Nadto nie znajdowały odzwierciedlenia w żadnym innym dowodzie przeprowadzonym w sprawie, a ujawnionym w przedmiotowym postępowaniu. Oczywistym jest, że członkowie grupy przestępczej posiadają wiedzę nie tylko o swej działalności, ale również innych osób w niej funkcjonujących. Dochodzi do tzw. obiegu informacji. Tymczasem w odniesieniu do osoby oskarżonego K. K. (1) żaden z pozostałych członków grupy przestępczej, zeznających w przedmiotowej sprawie, nie posiadał wiedzy odnośnie jego funkcjonowania w tym środowisku, wyrażającego się w nabywaniu środków odurzających i substancji psychotropowych od T. D. (1). Logika i doświadczenie życiowe wskazują, że świadek o wydarzeniach mających miejsce w niewielkim odstępie czasowym od zatrzymania, a więc jeszcze „świeżych” w pamięci, zgłaszając chęć skorzystania z instytucji z art. 60 kk, chciałby powiedzieć jak najwcześniej - po to, aby nie zatarły się mu w pamięci. Tymczasem T. D. (1) o rzekomych transakcjach z K. K. (1) po raz pierwszy wspomniał dopiero na zaawansowanym etapie postępowania przygotowawczego, kiedy przekazał już wiele informacji organom ścigania o innych członkach grupy przestępczej, w tym o swej działalności. Mimo tego, jak wynika z jego zeznań, nadal nie był pewny, czy oskarżyciel publiczny wystąpi bądź poprze wniosek o złagodzenie kary, o jakim mowa w art. 60 kk, toteż nie można logicznie wykluczyć, że dążąc, by do tego doszło, postanowił wzmocnić swą pozycję czymś, czym mógł być wątek związany z kolejnym ujawnionym przestępcą.
Choć motywacji T. D. (1) nie można jednoznacznie ustalić, jednak i tej przedstawionej przez Sąd I instancji nie można jednocześnie wykluczyć.
W związku z tym, że oskarżony K. wskazywał możliwe powody pomówienia go przez T. D. (1), opisując okoliczności związane z rozpowszechnianiem przez niego informacji o T. D. (2), po której to sytuacji T. D. (1) nie chciał się do niego odzywać, a oskarżony był tematem rozmowy przeprowadzonej pomiędzy T. D. (1) a T. D. (2), tym powodowanego pomówienia również nie można wykluczyć. Za nietrafne należało uznać rozumowanie apelującego sprowadzające się do tego, że skoro inne, główne wątki, relacjonowane przez świadka, korzystającego ze statusu z art. 60 kk, znalazły potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym i znalazły finał w prawomocnych orzeczeniach, to tak samo koniecznie trzeba oceniać również wszystkie inne wątki, w tym poboczne. W każdym przypadku należy ocenić to indywidualnie i tak właśnie Sąd I instancji uczynił, słusznie nie idąc na skróty poprzez stwierdzenie, że skoro T. D. (1) był wiarygodny w „n” przypadkach, to bez żadnych wątpliwości jest wiarygodny również w przypadku „n+1”. Słusznie Sąd I instancji zachował ostrożność, poddał materiał dowodowy starannej ocenie, nie uległ logicznej skądinąd, ale jednak upraszczającej sugestii o domniemaniu, że skoro T. D. (1) mówi o kolejnej osobie, że jest przestępcą, to nie ma potrzeby tej informacji weryfikować innymi dowodami. Należy podkreślić, że oskarżony K. kategorycznie zaprzeczał popełnieniu zarzucanego mu czynu, negował jakikolwiek związek ze środkami narkotycznymi. Nie ukrywał przy tym, że w przeszłości pozostawał z T. D. (1) w relacjach koleżeńskich, a także spotkań z nim w celu zakupu sterydów czy odzieży. Przy braku innych dowodów, które korelowałyby z przekazem T. D. (1), wskazujących na ich powiązania przestępcze, a co za tym idzie na uczestniczenie przez K. K. (1) w obrocie substancjami narkotycznymi w postaci amfetaminy i marihuany, wskutek wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego, których usunięcie nie jest możliwe (art. 5 § 2 kpk), nie było podstaw do podjęcia ustaleń prowadzących do uznania jego sprawstwa i winy zarzucanego mu czynu. Pamiętać należy, że ustalenia niekorzystne dla oskarżonego wymagają udowodnienia, jako że on sam korzysta z domniemania niewinności (art. 5 § 1 k.p.k.), a niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na jego korzyść (art. 5 § 2 k.p.k.). Z tych względów wydanie wyroku uniewinniającego jest konieczne nie tylko wówczas, gdy wykazano niewinność oskarżonego, lecz również wtedy, gdy nie udowodniono mu wystarczająco niewątpliwie, że jest winny popełnienia zarzuconego mu przestępstwa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2008 r. V KK 267/08). Przedstawione stanowisko dobitnie koreluje z okolicznościami niniejszego postępowania w zakresie odnoszącym się oskarżonego K. K. (1). Wobec tego, koniecznym było nieuwzględnienie apelacji oskarżyciela publicznego i utrzymanie w mocy wyroku uniewinniającego.

Wniosek

o uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na niezasadność podniesionego przez oskarżyciela publicznego zarzutu, wniosek apelacyjny nie zasługiwał na uwzględnienie.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

cały wyrok

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wskazano w rubryce 3.1. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się żadnych uchybień, które podlegałyby uwzględnieniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

W związku z nieuwzględnieniem apelacji obrońcy oskarżonego, przy braku przesłanek z art. 624 § 1 kpk, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 1910 zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

W części dotyczącej oskarżonego K. K. (1), w związku z niezasadnością apelacji oskarżyciela publicznego i utrzymaniem wyroku uniewinniającego Sąd Okręgowy stwierdził, że wydatki postępowania ponosi Skarb Państwa.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego R. W.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

w zakresie rozstrzygnięć dotyczących R. W. zawartych w wyroku

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

w zakresie rozstrzygnięć dotyczących
K. K. (1) zawartych w wyroku

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana