Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Siedlcach

Przewodniczący:

SSO Agnieszka Karłowicz

Protokolant:

st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 483/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 4 marca 2025 r. w sprawie II K 498/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

J. W.

Wartość rynkowa pojazdu marki R. (...), którym w chwili popełnienia czynu poruszał się oskarżony wynosi 19 200 zł brutto.

Informacja od Naczelnika Urzędu Skarbowego w Mińsku Mazowieckim z wydrukiem z systemu (...)

162-163

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.

Informacja od Naczelnika Urzędu Skarbowego w Mińsku Mazowieckim z wydrukiem z systemu (...)

Dane dotyczące wartości rynkowej pojazdu R. (...), którym poruszał się w chwili popełnienia czynu oskarżony, nadesłane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Mińsku Mazowieckim, są obiektywne i uwzględniają pełną specyfikację pojazdu, w tym jego markę, model, wersję, rok produkcji, pojemność i moc silnika, rodzaj nadwozia, rodzaj paliwa i przebieg pojazdu. W związku z czym, były podstawą do ustalenia jego wartości na kwotę 19 200 zł, która odzwierciedla jego faktyczną wartość z dnia popełnienia czynu. Z powyższych względów dowód został uwzględniony w całości.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

I. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie, podczas gdy materiał zgromadzony w sprawie, poddany właściwej ocenie, nie upoważniał do tego rodzaju ustaleń faktycznych (bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów), wyrażający się w szczególności w przyjęciu, że:

a) oskarżony znajdował się wstanie nietrzeźwości - 1,306 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu prowadząc samochód marki R. (...) w ruchu lądowym dniu 13.05.2022 r., mimo iż brak jest jednoznacznych dowodów na powyższe, w szczególności mając na uwadze fakt, iż badanie oskarżonego na zawartość alkoholu w organizmie na które powołuje się Sąd zostało wykonane o godz. 23:53 czyli ok. 3 godzin od zgłoszenia, natomiast wynik pierwszego badania wykonanego o godz. 23:16 to 1,289 mg/l;

b) około godziny 20:59 poruszał się pojazdem po posesji przy ul. (...), uderzając w budynek, mimo iż brak jest jakiegokolwiek dowodu na powyższe, a za takowy nie można uznać nagrania znajdującego się w aktach sprawy, na które w uzasadnieniu powołuje się Sąd I instancji;

c) około godziny 21:16 oskarżony wyjechał na drogę publiczną i poruszał się pojazdem w ruchu lądowym, mimo iż brak jest jakiegokolwiek dowodu na powyższe, w szczególności po złożeniu oświadczenia przez żonę oskarżonego o odmowie złożenia zeznań, dowodem na powyższe nie może być również nagranie znajdujące się w aktach sprawy, na które w uzasadnieniu powołuje się Sąd I instancji twierdząc zarazem iż zawarte jest w nich spontaniczna wypowiedź w rozmowie z operatorem, ponieważ do depozycji świadka w nich zawartych należy podejść z dużą dozą ostrożności z uwagi na potwierdzony fakt sprzeczki małżeńskiej przed dokonaniem przez świadka zgłoszenia, co zostało potwierdzone chociażby w treści zeznań policjanta P. K. (prot. rozprawy z dnia 28.01.2025 r.);

d) w protokole badania sam oskarżony deklarował spożycie alkoholu o godz. 21:00, a zatem przed wyjazdem z posesji, skoro wg zgłoszenia wyjazd nastąpił już po tej godzinie, mimo iż nie można uznać za wiarygodną podaną informację w protokole badania, ponieważ po pierwsze oskarżony w tym momencie, w chwili jego sporządzania był w stanie nietrzeźwości, a więc nie mógł precyzyjnie określić czasu spożywania alkoholu, a po drugie oskarżony zaprzeczał na każdym etapie sprawy (od zatrzymania do etapu sądowego) aby kierował autem w stanie nietrzeźwości;

e) ustalenie, iż rozmowa żony oskarżonego z operatorem nr 112 zarejestrowana na nagraniach znajdujących w aktach sprawy jest spontaniczną wypowiedzią, mimo iż z akt sprawy nie wynika aby nagrania rozmowy były przez Sąd odtwarzane na rozprawie, poza tym jak już wskazywano powyżej żona oskarżonego zadzwoniła na nr 112 po sprzeczce z nim, co zostało potwierdzone chociażby w treści zeznań policjanta P. K. (prot. rozprawy z dnia 28.01.2025 r.), a więc w momencie zgłoszenia żona oskarżonego miała interes w tym aby przedstawić go w niekorzystnym świetle;

II. zarzut naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a w szczególności art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art 7 k.p.k., polegającego na dokonaniu przez Sąd dowolnej oceny materiału dowodowego, sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, która doprowadziła do ustalenia przez Sąd winy oskarżonego, mimo występowania w sprawie niedających się usunąć poważnych wątpliwości w tym zakresie;

III. zarzut naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, w szczególności art 193 § 1 k.p.k., polegającego na nie przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego z zakresu toksykologii celem przeprowadzenia badań retrospektywnych na obecność alkoholu w organizmie oskarżonego w celu ustalenia jakie było jego stężenie we krwi w dniu 13.05.2024 r. o godz. 21:15-21:16, czy był on wówczas w stanie nietrzeźwości?

IV. zarzut naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, polegającego na orzeczeniu przepadku kwoty 20 000 zł, czyli równowartości pojazdu R. (...), mimo iż nie został w niniejszym postępowaniu przeprowadzony żaden obiektywny dowód na ustalenie wartości w/w pojazdu, a za takowy nie może być uznany - ocena funkcjonariuszy policji, którzy wg Sądu mieli dokonać szacunkowej wartości (wyceny), ponadto z akt nie wynika aby funkcjonariusze mieli odpowiednie kompetencje i uprawnienia (wiedzę specjalistyczną) w tym zakresie, a poza tym auto w dniu zdarzenia było uszkodzone co wynika z analizy akt postępowania.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja oskarżonego zasługiwała na uwzględnienie jedynie w nieznacznym zakresie, a odnoszącym się do obniżenia wysokości kwoty podlegającej na podstawie art. 178a § 5 k.k. w zw. z art. 44b § 2 k.k. przepadkowi, a wskazanej w pkt IV wyroku I instancji. W pozostałej części apelacja jako niezasadna, na uwzględnienie nie zasługiwała.

Poczynając rozważania co do sformułowanych zarzutów odnieść się należy w pierwszej kolejności do materiału dowodowego, na podstawie którego Sąd Rejonowy dokonał ustaleń stanu faktycznego w sprawie, będącego także przedmiotem podniesionych zarzutów apelacyjnych.

Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd meriti słusznie ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym nagrań z zapisem zgłoszenia interwencji na numer alarmowy 112, protokołu ich oględzin oraz zeznań funkcjonariuszy Policji, w osobach M. K. oraz P. K.. Wątpliwości nie budziły także wyniki badań stanu trzeźwości oskarżonego, przeprowadzone w sposób prawidłowy i należycie udokumentowany protokołem. Dla prawidłowości ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie bez znaczenia pozostał fakt, że świadek E. W. – żona oskarżonego, która dokonała zgłoszenia na numer 112 o kierującym w stanie nietrzeźwości oskarżonym, skorzystała z prawa odmowy złożenia zeznań jako osoba jemu najbliższa. Zwrócić uwagę należy na ugruntowane w tym zakresie orzecznictwo, które stoi na jednoznacznym stanowisku, że jeśli osoba najbliższa sama, bez zaangażowania funkcjonariusza publicznego, udziela mu lub osobie trzeciej określonych informacji, a następnie korzysta z uprawnienia przewidzianego w art. 182 § 1 k.p.k., te zrelacjonowane informacje mogą być dopuszczone i wykorzystane jako dowód w sprawie (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 3 sierpnia 2021 r. II AKa 130/21). Zakazem dowodowym objęta jest treść poprzedniego zeznania świadka i niedopuszczalne jest dokonywanie na jego podstawie ustaleń faktycznych, lecz nie stoi to na przeszkodzie dowodzeniu okoliczności, których dotyczyło to zeznanie, innymi środkami dowodowymi (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2022 r. II AKa 262/22). W związku z powyższym, materiał dowodowy w postaci wspomnianych nagrań zgłoszenia i protokołu ich odtworzenia, stanowi pełnowartościowy materiał dowodowy, bowiem brak jest podstaw do uznania, że zgłaszająca E. W. przekazywałaby wówczas informacje nieprawdziwe, nakierowane na fałszywe pomawianie oskarżonego o zachowanie, którego w rzeczywistości miał się nie dopuścić. Nie można zgodzić się przy tym ze skarżącym, który próbował zakwestionować spontaniczność i rzetelność przekazywanych przez E. W. informacji, uzasadniając swoje stanowisko konfliktową sytuacją małżeńską, mającą miejsce bezpośrednio przed zdarzeniem. Przekazywane przez zgłaszającą informacje były spójne i miały swoje potwierdzenie w pozostałym uwzględnionym materiale dowodowym, o którym szerzej w dalszej części uzasadnienia. Potwierdzanie zaś faktu uszkodzenia budynku przez kierującego pojazdem oskarżonego nie musiało podlegać dalszym czynnościom procesowym, bowiem zniszczenie mienia nie stanowiło przedmiotu niniejszego postępowania, jednocześnie brak było przesłanek do kwestionowania tej informacji, przy czym świadek M. K. wypowiadał się co do zauważonych uszkodzeń samochodu podczas przeprowadzanej interwencji. Zauważyć należy, że w toku przewodu sądowego nie było żądania o odtworzenie nagrań ze zgłoszenia na rozprawie, jednakże do stwierdzenia, że relacje były spontaniczne nie jest konieczne ich odsłuchiwanie, gdyż wynika to już chociażby z samej okoliczności zgłoszenia na numer alarmowy, trudno bowiem uznać, że taka czynność jest wcześniej planowana. O spontaniczności relacji świadczy także sposób przekazywanych informacji, gdzie zawiadamiająca E. W. – żona oskarżonego, opisuje przebieg zdarzeń niejako w czasie rzeczywistym, używając takich zwrotów jak „(…)teraz przywalił w dom(…)”, „(…)próbuje wjechać(…)”, „(…)teraz jedzie prosto(...)”, „(…)raz jedzie do przodu, raz do tyłu bo widzę wsteczny(…)”. Relacje E. W. miały odzwierciedlenie w rzeczywistości, o czym świadczą m.in. zeznania funkcjonariuszy Policji, którzy dzięki informacjom przekazywanym przez zgłaszającą, zlokalizowali oskarżonego, a następnie potwierdzili fakt kierowania przez niego pojazdem, znajdując się w stanie nietrzeźwości.

Sąd Rejonowy wypowiedział się trafnie także co do oceny materiału dowodowego z zeznań M. K. oraz P. K., nadając wyższą wartość dowodową zeznaniom M. K. złożonym na etapie postępowania przygotowawczego, aniżeli zeznaniom obydwu funkcjonariuszy złożonym w toku postępowania sądowego. Zauważyć jednak należy, że wszystkie złożone przez tych świadków depozycje niewątpliwie potwierdzają sprawstwo oskarżonego, różniąc się między sobą jedynie szczegółami w opisie zdarzenia. Motywy Sądu Rejonowego w zakresie oceny przedmiotowych osobowych źródeł dowodowych również zasługiwały na aprobatę Sądu Okręgowe, bowiem naturalnym jest, że co do zasady, zeznania złożone niemalże w bezpośrednim odstępie czasu od zdarzenia wyróżniają się wyższą dokładnością przy odwzorowywaniu jego przebiegu. Przy ocenie wiarygodności zeznań funkcjonariuszy zwrócić uwagę należało również na to, że ci świadkowie są osobami obcymi dla oskarżonego, nie są z nim skonfliktowani, toteż nie mieli powodów do opisywania zdarzenia sprzecznie z rzeczywistością.

Rozważony powyżej materiał dowodowy świadczy o niezasadności podnoszonych przez skarżącego zarzutów co do wskazywanych przez niego błędów w ustaleniach faktycznych, bowiem na ich podstawie Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia, skutkujące skazaniem oskarżonego za popełnienie zarzucanego mu czynu. Bez znaczenia wobec tego także pozostaje to, że oskarżony w toku całego postępowania karnego nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Konsekwentne powoływanie się na przyjętą linię obrony samo w sobie nie świadczy o jej wiarygodności, której w niniejszej sprawie przeczą słusznie uwzględnione przez Sąd meriti dowody. Podobnie zauważyć należy, że o niewinności oskarżonego nie świadczą zdjęcia, na których widnieje alkohol, który znajdował się w samochodzie, a co miałoby przemawiać za tym, że oskarżony spożywał alkohol dopiero po zaprzestaniu jazdy samochodem. Sąd Rejonowy w tym aspekcie słusznie zauważył, że zdjęcia zrobiono po interwencji i nie świadczą w stopniu pewnym, że butelki i puszki z alkoholem w takiej postaci znajdowały się już podczas zdarzenia. W świetle oświadczenia oskarżonego, podanego do protokołu badania stanu trzeźwości, że alkohol spożywał o godzinie 21:00 wywnioskować można, że spożywał alkohol bezpośrednio przez wyjazdem ze swojej posesji, czyli mogło to mieć miejsce także właśnie w pojeździe. Odwołując się w tym miejscu do zarzutu, w którym to oskarżony kwestionuje wiarygodność podanej informacji o spożywaniu alkoholu o godzinie 21:00 zauważyć należy, że twierdzenie pozostaje gołosłowne, bowiem wywodzi je jedynie z faktu, że był nietrzeźwy i mógł nie potrafić wskazać precyzyjnie godziny spożywania alkoholu. Natomiast w aktach sprawy brak jest wyjaśnień oskarżonego, że alkohol spożywał po zatrzymaniu pojazdu na działce. Skarżący powołuje się na twierdzenia, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym, a są jedynie twierdzeniami zawartymi w apelacji, a więc w żadnym wypadku nie mogą być podstwą ustaleń faktycznych w sprawie.

Bezzasadnym jest także zarzut nawiązujący do nie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu toksykologii celem przeprowadzenia badań retrospektywnych na obecność alkoholu w organizmie oskarżonego w celu ustalenia jakie było jego stężenie we krwi w dniu 13.05.2024 r. o godz. 21:15-21:16. Jak wynika z literalnego brzmienia art. 193 § 1 k.p.k. - jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymaga wiadomości specjalnych, zasięga się opinii biegłego albo biegłych. W związku z czym jak podkreśla się w orzecznictwie, opinia biegłego winna zatem dotyczyć kwestii, których poznanie bezpośrednio przez sąd ze względu na konieczność posiadania wiadomości specjalnych albo w ogóle nie byłoby możliwe, albo byłoby znacznie utrudnione (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2023 r. V KK 316/23). Poczynione w niniejszej sprawie ustalenia, w tym dokonane na podstawie wyników badania stanu trzeźwości oskarżonego jednoznacznie opowiadały się co do faktu, że oskarżony w chwili kierowania pojazdem znajdował się w stanie nietrzeźwości, tym samym powoływanie biegłego z zakresu toksykologii było zbędne. Jak można zauważyć analizując wyniki pomiarów, odpowiadając jednocześnie na jeden z wcześniejszych zarzutów skarżącego, podczas badania na Komisariacie Policji zawartość alkoholu w organizmie oskarżonego była już w fazie eliminacji, toteż oczywistym jest, że w chwili popełnienia czynu stężenie alkoholu w organizmie oskarżonego było wyższe, tym samym zasadnym było w opisie czynu uwzględnienie wyniku 1,306 mg/l, który był najbardziej zbliżony do stężenia, obecnego w organizmie oskarżonego w chwili jego popełnienia, zaś pamiętać należy, że stan nietrzeźwości zachodzi nie tylko wówczas, gdy zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg, lecz także gdy prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Na marginesie zauważyć można, że wskazane w protokole wyniki badań zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu są do siebie zbliżone, przy czym wszystkie przekraczają dopuszczalną normę kilkukrotnie i jednoznacznie wskazują na wysoki poziom zawartości alkoholu w organizmie oskarżonego.

W świetle dotychczasowych rozważań należało uznać bezzasadność zarzutu, w którym to skarżący nawiązuje do niezastosowania zasady z art. 5 § 2 k.p.k. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że dla oceny, czy nie został naruszony zakaz in dubio pro reo nie są miarodajne wątpliwości, zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd meriti rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien powziąć (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2012 r. V KK 335/11).

Ostatni z zarzutów skarżącego należało uznać za słuszny, co skutkowało zwróceniem się przez Sąd Okręgowy do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Mińsku Mazowieckim o wskazanie wartości rynkowej pojazdu marki R. (...), którym kierował oskarżony. Sąd Okręgowy uznał, że potrzebna jest dodatkowa weryfikacja wyceny pojazdu, przeprowadzonej pierwotnie przez funkcjonariusza Policji. W ocenie Sądu, nadesłane informacja wraz z wydrukiem z systemu (...) są obiektywne i w pełni odzwierciedlają wartość rynkową pojazdu z dnia popełnienia czynu, uwzględniając wszelkie istotne indywidualne jego parametry, wpływające na jego rzeczywistą wartość. W związku z czym, Sąd Okręgowy obniżył wysokość kwoty podlegającej przepadkowi wskazanej w pkt IV wyroku I instancji, stanowiącej równowartość pojazdu, do kwoty 19 200 zł, która wynika z uzyskanego w toku postępowania odwoławczego materiału dowodowego. Zauważyć można, że wartość ta różni się nieznacznie od wartości wskazanej w wyroku Sądu Rejonowego. Przywoływane przez skarżącego uszkodzenie samochodu, mające potwierdzenie w aktach sprawy, nie stanowi przesłanki do obniżenia jego rynkowej wartości, bowiem w stosunku do niej ma marginalne znaczenie. Na koniec zaznaczyć można, że samo orzeczenie przepadku równowartości pojazdu na podstawie art. 178a § 5 k.k. w zw. z art. 44b § 2 k.k. nie było przez skarżącego kwestionowane.

Wniosek

Wniosek o uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu zarzutu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadność zarzutów skutkowała nieuwzględnieniem wniosków apelacyjnych, o czym szerzej we wcześniejszej części uzasadnienia.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 4 marca 2025 r. w sprawie II K 498/24 za wyjątkiem rozstrzygnięcia wskazanego w części 5.2. niniejszego uzasadnienia.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wniesiona w sprawie apelacja oskarżonego zasługiwała na uwzględnienie jedynie w zakresie, w jakim uzasadniała poczynienie zmiany opisanej w części 5.2. niniejszego uzasadnienia, natomiast w pozostałym zakresie nie podlegała uwzględnieniu. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu, skutkujących dalszą zmianą bądź uchyleniem przedmiotowego wyroku.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 4 marca 2025 r. w sprawie II K 498/24 w zakresie obniżenia wysokości kwoty podlegającej przepadkowi wskazanej w pkt IV wyroku I instancji do kwoty 19 200 zł.

Zwięźle o powodach zmiany

Powyższa zmiana wynikała z częściowej zasadności podniesionego przez skarżącego zarzutu, o czym szerzej przy jego omówieniu.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Sąd Okręgowy, z uwagi na nieuwzględnienie apelacji, na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 420 zł kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zgodnie ze stawkami wskazanymi w art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana