Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Siedlcach

Przewodniczący:

SSO Agata Kowalska

Protokolant:

sekr. sąd. Beata Wilkowska

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 503/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 15 kwietnia 2025 r. w sprawie II K 107/23

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☒ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

W części dotyczącej oskarżonego K. S.

1. obraza przepisu prawa materialnego, tj. art. 212 § 1 kk poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji jego niezastosowanie, tj. przyjęcie, iż skierowana przez K. S. wiadomość mailowa do 24 mieszkańców wspólnoty (...) w której stwierdzał, że „nowy zarząd zachowuje się tak nieuczciwie i oszczerczo w stosunku do jego osoby" nie stanowi pomówienia a ocenę zachowania oskarżonych O., W. i P. i jest to wypowiedź o charakterze ocennym, która nie może realizować znamion zniesławienia, podczas gdy prawidłowa wykładnia, treści przedstawionej wiadomości powinna prowadzić do wniosku, że zarzucenie oskarżycielom prywatnym oszczerstw może narazić ich na utratę niezbędnego zaufania niezbędnego do pełnienia funkcji członków zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej,

W części dotyczącej oskarżonych M. O., E. P. (1) i K. W.

1. obraza przepisu prawa materialnego, tj. art. 213 § 1 pkt 2 kk w zw. z 212 § 1 kk poprzez uznanie oskarżonych
M. O., K. W. i E. P. (1) za winnych popełnienia zarzucanego im czynu polegającego na pomówieniu K. S. o to, że jest osobą cyniczną, podczas gdy takie sformułowanie nigdy nie padło i na pewno nie wynika z dowodów uznanych przez Sąd za wiarygodne, a oskarżeni w swych wiadomościach wskazali jedynie, że jest to „cyniczna gra” (powtarzana notorycznie przy każdej okazji), mająca na celu paraliżowanie prac obecnego zarządu i jest działaniem na szkodę całej Wspólnoty,

2. obraza przepisu prawa materialnego, tj. art. 213 § 1 pkt 2 kk w zw. z 212 § 1 kk poprzez uznanie oskarżonych
M. O., K. W. i E. P. (1) za winnych popełnienia zarzucanego im czynu polegającego na pomówieniu K. S. o to, że „jest osobą skłonną do manipulowania faktami i mającą skłonność do aspołecznych zachowań w postaci wywierania presji, nagabywania i zastraszania osób mających przeciwne do niego zdanie", podczas gdy takie sformułowanie nigdy nie padło i na pewno nie wynika z dowodów uznanych przez sąd za wiarygodne, a oskarżeni w swych wiadomościach wskazali jedynie, że oskarżony K. S. „nie przytacza faktów związanych ze sprawą, a notorycznie nimi manipuluje”, a także, że
„w kontaktach z osobami, które zwrócą mu uwagę na jego aspołeczne zachowania stosuje presję, nagabywania i zastraszania”, a zatem oskarżeni nigdy nie pomówili oskarżonego o to, że ma takie cechy jako osoba (czyli „osoba skłonna do...”), a jedynie stwierdzili, że zaprezentował takie konkretne zachowania w konkretnej, pojedynczej sytuacji konfliktowej,

3. obraza przepisu prawa materialnego, tj. art. 212 § 1 kk poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, iż zachowanie K. W., M. O. i E. P. (1) polegające na tym, że w dniu
3 i 4 marca 2023 roku w Ł. przy ul. (...). (...), w treści wiadomości skierowanych i rozesłanych do mieszkańców budynku zlokalizowanego pod wskazanym adresem wskazali, iż K. S. jest osobą cyniczną i skłonną do manipulowania faktami, mającą skłonność do aspołecznych zachowań w postaci wywierania presji, nagabywania i zastraszania osób mających przeciwne do niego zdanie, stanowiło pomówienie, podczas gdy zachowanie oskarżonych stanowiło jedynie wyrażenie opinii podlegające ochronie w ramach prawa do krytyki działań podejmowanych przez K. S. jako poprzedniego prezesa wspólnoty (...),

4. obraza przepisu prawa materialnego, tj. art. 213 § 1 pkt 2 kk, w zw. z 212 § 1 kk poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji jego niezastosowanie, w sytuacji gdy zachowanie K. W., M. O. i E. P. (1) polegające na tym, że w dniu 3 i 4 marca 2023 roku w Ł. przy ul. (...). (...), w treści wiadomości skierowanych i rozesłanych do mieszkańców budynku zlokalizowanego pod wskazanym adresem wskazali, iż K. S. jest osobą cyniczną i skłonną do manipulowania faktami, mającą skłonność do aspołecznych zachowań w postaci wywierania presji, nagabywania i zastraszania osób mających przeciwne
do niego zdanie, stanowiło pomówienie, podczas gdy podnoszony przez oskarżonych zarzut służył obronie społecznie uzasadnionego interesu, w sytuacji gdy nie doszło do przekazania istotnych dokumentów w postaci zestawienia kosztów poszczególnych lokali, co uniemożliwiało sporządzenie bilansu Wspólnoty,

5. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wydanego wyroku tj. art. 7 kpk poprzez brak wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, skutkujący przyjęciem, że K. S. po złożeniu rezygnacji w kolejnych dniach przekazał dokumenty dot. Wspólnoty oraz klucze do pomieszczeń wspólnych będące w jego posiadaniu, podczas gdy jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego (nie doszło do przekazania istotnych dokumentów w postaci zestawienia kosztów poszczególnych lokali, co uniemożliwiało sporządzenie bilansu Wspólnoty,
co w konsekwencji stało się jednym z zarzutów stawianych K. S., znalazło swoje potwierdzenie w dowodach przeprowadzonych w sprawie i stanowiło działanie w obronie społecznie uzasadnionego interesu,

6. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wydanego wyroku tj. art. 7 kpk w zakresie dowodu z dokumentu z protokołu przekazania kluczy z 31 stycznia
2023 r. przekazania dokumentów oraz ruchomości dot. działalności Wspólnoty z 11 lutego 2023 r. oraz z dn. 13 i 16 lutego 2023 r. poprzez jego nieuwzględnienie w zakresie w jakim wskazywał na nieprzekazanie przez K. S. istotnych dokumentów w postaci zestawienia kosztów poszczególnych lokali, co uniemożliwiało sporządzenie
bilansu Wspólnoty, co w konsekwencji stało się jednym z
zarzutów stawianych K. S., znalazło swoje potwierdzenie w dowodach przeprowadzonych w sprawie, potwierdzało prawdziwość zarzutów stawianych przez K. W., M. O. i E. P. (1) poprzedniemu Prezesowi oraz ich działanie w obronie społecznie uzasadnionego interesu,

7. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na
treść wydanego wyroku tj. art. 7 kpk w zakresie oceny wyjaśnień K. S. w zakresie w jakim odnoszą się do
braku podstaw do zwolnienia członków zarządu z opłaty administracyjnej w wysokości 50 zł, braku podstaw do zwolnienia osób wspierających prace zarządu z tej opłaty, przekazania dokumentów oraz ruchomości dot. działalności Wspólnoty z 11 lutego 2023 r. oraz z dn. 13 i 16 lutego 2023 r., braku wcześniejszego prowokacyjnego zachowania, poprzez danie im wiary w sytuacji gdy z zeznań także świadków
takich jak P. S. (1), P. Z. wynikają przeciwne okoliczności,

8. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wydanego wyroku tj. art. 7 kpk w zakresie oceny zeznań P. S. (2) oraz M. Z. i P. Z., a także R. N. i A. K. za spójne oraz stwierdzenia o braku logicznych dowodów przeciwnych, w zakresie w jakim odnoszą się do braku podstaw do zwolnienia członków zarządu z opłaty administracyjnej
w wysokości 50 zł, braku podstaw do zwolnienia osób wspierających prace zarządu z tej opłaty, przekazania dokumentów oraz ruchomości dot. działalności Wspólnoty z
11 lutego 2023 r. oraz z dn. 13 i 16 lutego 2023 r., braku wcześniejszego prowokacyjnego zachowania, poprzez danie
im wiary w sytuacji gdy także te zeznania pozostają ze
sobą wewnętrznie sprzeczne lub potwierdzają okoliczności przeciwne od tych wynikających z wyjaśnień K. S.,

9. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wydanego wyroku tj. art. 7 kpk w zakresie oceny wyjaśnień K. W., M. O. i E. P. (2), poprzez ich nieuwzględnienie, uznanie ich za spójne i wiarygodne jedynie w zakresie potwierdzającym wysłanie pism z 3 i 4 marca, uznanie tej części ich wyjaśnień, która wskazywała na działanie oskarżonych w uzasadnionym interesie Wspólnoty za nieprzekonujące, podczas gdy pozostawały one wiarygodne i spójne, w zakresie przyczyn które spowodowały sporządzenie i rozesłanie przez oskarżonych pisma dotyczącego K. S. tj. wyrażenia krytyki jego działań, związanej z nieprzekazania dokumentów dotyczących rozliczenia poszczególnych lokali, co uniemożliwiało rozliczenie wspólnoty, a zetem działanie w obronie interesu społecznego oraz wcześniejszych prowokacyjnych zachowań K. S., co pozostawało spójne z zeznaniami świadków, w tym w szczególności niezwiązanej ze Wspólnotą A. B.,

10. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wydanego wyroku tj. art. 7 kpk w zakresie oceny zeznań E. F., w zakresie w jakim sąd uznał, że nie przekonują one o prawdziwości zarzutów sformułowanych przez oskarżonych, a dotyczących braku podstaw do zwolnienia członków zarządu z opłaty administracyjnej w wysokości 50zł, braku podstaw do zwolnienia osób wspierających prace zarządu z tej opłaty, wcześniejszego prowokacyjnego zachowania K. S., nie danie im wiary,

11. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na
treść wydanego wyroku tj. art. 7 kpk poprzez uznanie za nieistotne zeznań A. B. i niedokonanie ich oceny, podczas gdy świadek jako jedyna była świadkiem niezaangażowanym po żadnej ze stron, a które wskazują
na okoliczności w postaci agresywnego zachowania grona popierającego K. S., wcześniejszego prowokacyjnego zachowania K. S.,

12. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wydanego wyroku tj. art. 170 § 1 pkt 3 kpk, poprzez oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu ze złożonego sprawozdania finansowego z zarządu Wspólnoty za okres od 1 stycznia 2023 do 31 grudnia 2023 r., uznając go za nieprzydatny do stwierdzenia okolicznościami mających związek z zarzutami we wzajemnym akcie oskarżenia, podczas gdy dokument ten wskazywał w sposób jednoznaczny na brak dokumentacji finansowej Wspólnoty za rok 2022, z której możliwe byłoby sporządzenie bilansu, co potwierdza fakt nieprzekazania prze K. S. dokumentów ’dotyczących indywidualnego zestawienia opłat za poszczególne lokale, uzasadnia oceny oskarżycieli prywatnych wobec K. S. oraz wskazuje na ich działanie w obronie interesu społecznego,

co doprowadziło do

błędnych ustaleń faktycznych w zakresie tego, że K. S. nie dał swoich zachowaniem podstaw dla twierdzeń zawartych w wiadomości skierowanej przez K. W., K. O. i E. P. (1) do mieszkańców, że pozostają one nieprawdziwe, że K. S. nie przekazał zestawienia kosztów poszczególnych lokali, co uniemożliwiało 1 sporządzenie bilansu Wspólnoty, oskarżeni wzajemni działali więc w celu obrony interesu społecznego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Odnosząc się do zarzutu z pkt 1 apelacji, należy wskazać, że Sąd meriti słusznie
uznał, mając na względzie ujawnione w sprawie okoliczności, a w szczególności treść pisma z dnia 3 marca 2023 r. wysłanego do mieszkańców bloku przez M. O., K. W. oraz E. P. (1), że wypowiedź oskarżonego K. S. z tego samego dnia (k. 27) stanowi niezwłoczną odpowiedź na powyższe pismo, wyrażającą jedynie jego stanowisko co do zachowania oskarżonych w kontekście stawianych mu przez nich w tym piśmie zarzutów. Jest to zatem w istocie jego subiektywna opinia (reakcja) na temat treści pism udostępnionych przez oskarżonych członkom wspólnoty mieszkaniowej. Taka wypowiedź - opinia może wypełniać znamiona zniesławienia tylko wyjątkowo, w sytuacji gdy jest ona świadomie nieprawdziwa, a formułujący ją działa w zamiarze ugodzenia w dobre imię lub w celu poderwania zaufania do osoby opiniowanej. Taka sytuacja nie miała miejsca w realiach niniejszej sprawy. W świetle zebranego materiału dowodowego nie sposób stwierdzić, aby K. S. działał z zamiarem poniżenia oskarżyciela prywatnego, choćby ewentualnym. Już tylko na tej podstawie nie można było mu przypisać zarzucanego mu przestępstwa zniesławienia, wobec braku koniunkcyjnego wypełnienia wskazanych wyżej przesłanek. Samo zaś przeświadczenie oskarżyciela prywatnego i jego subiektywne odczucie co do tego, czy określona wypowiedź, czy ogólnie rzecz ujmując – zachowanie oskarżonego K. S. – wypełnia znamiona przestępstwa, określonego treścią art. 212 § 1 kk, nie jest wystarczające do przyjęcia takich ustaleń.

Zarzuty z pkt 1 i 2 apelacji odnoszące się do części wyroku dotyczącej M. O., E. P. (1) i K. W., wskazujące na naruszenie art. 213 § 1 pkt 2 w zw. z art. 212 § 1 kk stanowią w istocie zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych. Należy przy tym wskazać, że zarzut obrazy prawa materialnego dotyczący kwalifikacji prawnej czynu można postawić tylko wówczas, gdy skarżący nie podważa ustaleń faktycznych związanych z tą kwalifikacją. Nieprawidłowe jest jednoczesne kwestionowanie oceny materiału dowodowego, poczynionych na jego podstawie ustaleń faktycznych i przyjętej przez sąd kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym. Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, że wbrew zawartym w nich stwierdzeniom, nie ulega wątpliwości, że treść przypisanego oskarżonym czynu zawiera wypowiedzi, które były kierowane wobec K. S. jako Prezesa Wspólnoty Mieszkaniowej (...) w Ł. w pismach z 3 i 4 marca 2023 r. (k. 7-10), których autorami są oskarżeni, co w toku postępowania nie było kwestionowane. Sąd Rejonowy, w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym literalną treść wskazanych pism, dowody osobowe przedstawiające obraz konfliktu istniejącego pomiędzy stronami postępowania, słusznie przyjął, że doszło do zniesławienia K. S. poprzez przypisanie mu cech osoby cynicznej i mającej skłonność do manipulowania faktami, skłonność do aspołecznych zachowań w postaci wywierania presji, nagabywania i zastraszania osób mających przeciwne do niego zdanie. Są to niewątpliwie właściwości i cechy mające negatywny wydźwięk, a zatem takiej treści pomówienia mogły poniżyć go w opinii publicznej, jak również narazić go na utratę zaufania potrzebną do wykonywania zawodu. Sąd nie jest związany opisem czynu zaprezentowanym w akcie oskarżenia i ma prawo modyfikować treść tego opisu, nie ma też obowiązku przytaczania dosłownej treści wypowiedzi zniesławiających, które zostały zawarte w pismach wysłanych przez oskarżonych. Nie sposób przy tym stwierdzić, aby poczynił w tym zakresie błędne ustalenia. W pismach tych zawarte są zapisy „to tylko cyniczna gra powtarzana notorycznie przy każdej okazji mająca na celu paraliżowanie prac obecnego zarządu, jest działaniem na szkodę wspólnoty”, „notorycznie manipuluje faktami”, „w kontaktach z innymi osobami, które zwrócą mu uwagę na jego aspołeczne zachowania stosuje presję, nagabywanie i zastraszanie”, co oddaje treść opisu czynu przypisanego przez Sąd I instancji w wyroku. Redakcja zaskarżonego orzeczenia pozostaje także wystarczającym stopniu precyzyjna, aby bez trudu zorientować się jaką postać ma czyn przypisany oskarżonym, w czym wyraziło się ich przestępcze działanie (czynność wykonawcza), a także zawiera wszystkie znamiona z art. 212 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk. Odnosząc się do stanowiska wyrażonego w apelacji, iż „oskarżeni nie pomówili K. S. o to, że ma wskazane cechy jako osoba (jest osobą skłonną do manipulowania faktami czy do aspołecznych zachowań) a jedynie stwierdzili, że zaprezentował takie konkretne zachowania w konkretnej pojedynczej sytuacji konfliktowej, należy podkreślić, że przeczy temu treść kwestionowanych pism i zawarte w nich stwierdzenia, iż K. S. „notorycznie” zachowuje się w określony tam sposób, co oznacza, że są to zachowania powtarzające się, a zatem wykazuje on skłonność do tego typu zachowań i ma jako osoba wspomniane cechy. Ponadto właściwości, o których mowa w art. 212 § 1 kk, o które można pomówić inną osobę, nie dotyczą tylko właściwości stałych, wynikających z całokształtu działalności tej osoby, lecz mogą to być także właściwości wysnute z oceny nawet konkretnego czynu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 1934 r. III K 372/34, OSN(K) 1934/11 poz. 260).

W świetle powyższego, a także rozważań przedstawionych w pisemnym
uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w ocenie Sądu Okręgowego, nie można także zgodzić się z twierdzeniami obrońcy, że przypisane oskarżonym działanie stanowiło jedynie wyrażenie opinii o K. S., jak też wypełniało przesłanki kontratypu dozwolonej krytyki, o którym mowa w art. 213 § 2 kk. Należy wskazać, że o kontratypie możemy mówić tylko wtedy, gdy zostały wypełnione ustawowe znamiona przestępstwa. Stanowisko skarżącego co do tej kwestii pozostaje zatem w sprzeczności z treścią wywiedzionego w apelacji wniosku o uniewinnienie oskarżonych od zarzucanego im czynu. Jak wykazało postępowanie nie istniała wystarczająca podstawa faktyczna do formułowania takich wypowiedzi przez oskarżonych, zatem nie można zasadnie wnioskować, że stanowiły one wyłącznie ocenę (zob. postanowienie SN z 17.08.2016 r., IV KK 53/16, LEX nr 2087823). Prawo do „krytyki” nie może być utożsamiane z prawem do „zniesławiania”, a krytyczne oceny powinny być wyrażane w odpowiedniej formie, zwłaszcza gdy nie są wyrażane w sposób spontaniczny lub w toku szybkiej wymiany słów, a w sposób zaplanowany i przemyślany, tak jak to uczynili oskarżeni, w formie pism przesłanych członkom wspólnoty mieszkaniowej. Gdy nie zostanie łącznie udowodniona prawdziwość zarzutu i nie zostało skutecznie wykazane, że zarzuty służyły obronie społecznie uzasadnionego interesu, a więc aby sprawca kierował się tylko taką intencją, a obce mu były inne względy, to podnoszenie ich nie jest realizowaniem prawa do krytyki osoby pełniącej funkcję publiczną. Oskarżeni w toku sprawy, a także ich obrońca w ramach wniesionej apelacji, nie dowiedli skutecznie, iż zarzuty stawiane pod adresem K. S. są prawdziwe, co wykluczało możliwość zastosowania w sprawie kontratypu z art. 213 § 2 kk. W związku z tym, że K. S. nie posiadał zestawienia kosztów poszczególnych lokali, co wynika nie tylko z jego depozycji procesowych, ale również m.in. z zeznań świadka P. Z., w tych częściach zasadnie obdarzonych wiarą, nie można uznać, aby okoliczność ich nieprzekazania świadczyła o prawdziwości stawianych mu zarzutów przez oskarżonych. Tym samym wszelkie zarzuty oparte o tę okoliczność były nieprawdziwe. W tej sytuacji nie zachodziła potrzeba badania, czy oskarżeni działali w obronie społecznie uzasadnionego interesu. Niemniej jednak, zdaniem Sądu II instancji, oskarżonymi nie kierowała troska o interesy mieszkańców bloku, ale wyłącznie dążenie do upokorzenia K. S. i zaprezentowania jego osoby szerokiemu gronu odbiorców, jako osoby o negatywnych cechach (właściwościach) wskazanych w sentencji zaskarżonego wyroku, odpowiedzialnej za obecny zły stan wspólnoty mieszkaniowej, którą zarządzali po jego rezygnacji z funkcji prezesa. Treści przedmiotowych pism w powiązaniu z okolicznościami wynikającymi z pozostałego wiarygodnego materiału dowodowego trudno interpretować w inny sposób, wskazywany przez skarżącego.

Jednocześnie uznany przez Sąd Rejonowy za wiarygodny materiał dowodowy, zarówno pochodzący ze źródeł osobowych, jak i nieosobowych, o którym była mowa powyżej, wskazuje na istniejący w działaniu oskarżonych z góry powzięty zamiar zniesławienia K. S.. Zważyć należy, że napisane przez nich pisma, przedstawiające K. S. w negatywnym świetle, były umieszczane na drzwiach wejściowych do bloku, co umożliwiało zapoznanie się z nimi nie tylko przez jego mieszkańców, ale również przez nieograniczone grono odbiorców, w tym społeczność lokalną. Nadto nie ma wątpliwości, że pomówienie o postępowanie i właściwości wskazane w treści zaskarżonego wyroku, mogło poniżyć K. S. w opinii publicznej. Z pewnością taki sposób działania oskarżonych stanowił wyraz ich emocji, których źródłem był istniejący pomiędzy stronami konflikt. Nie ekskulpowało to jednak zachowań, których się dopuścili.

W ocenie Sądu II instancji, Sąd Rejonowy przeprowadził w zakresie przypisanego oskarżonym przestępstwa postępowanie w sposób właściwy, z poszanowaniem przepisów je regulujących. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w aspekcie jego wiarygodności, w tym w postaci zeznań świadków P. S. (1), M. Z., P. Z., R. N., A. K., E. F., wyjaśnień K. S., K. W., M. O. i E. P. (2), a także protokołów przekazania kluczy oraz ruchomości, poddał rzetelnej, wszechstronnej, obiektywnej ocenie, co pozwoliło na ustalenie zgodnego z rzeczywistością stanu faktycznego sprawy, prowadzącego do słusznego przypisania oskarżonym sprawstwa i winy za czyn z art. 212 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk w formie ujętej w zaskarżonym wyroku. Nie doszło przy tym do naruszenia przepisu art. 7 kpk. W zakresie oceny dowodu zeznań A. B. Sąd Rejonowy nie ustrzegł się wprawdzie błędu, jednakże pozostawał on bez wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie, o czym będzie mowa w dalszej części niniejszych rozważań.

Zastrzeżeń Sądu Okręgowego nie budziła dokonana przez Sąd Rejonowy ocena wskazanego powyżej materiału dowodowego, uwzględniająca sytuację konfliktową panującą we wspólnocie mieszkaniowej w inkryminowanym okresie, której źródło stanowił sposób realizacji budowy bloku przez M. O.. Sąd I instancji wartościując dowody oskarżenia oraz dowody obrony wziął pod uwagę całość materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, czego nie można powiedzieć o obrońcy, który dążąc do wykazania swych racji o niewinności oskarżonych miał na względzie jedynie dowody, bądź ich fragmenty (poszczególne okoliczności z nich wynikające), korzystne z punktu widzenia interesu procesowego oskarżonych. W ten sposób, nie dopełniając obowiązku z art. 410 kpk, przedstawiona przez niego ocena cechuje się dowolnością, którą notabene zarzuca sądowi i jako taka nie może doprowadzić do postulowanych skutków. Należy zauważyć, że wyjaśnienia K. S. znajdowały pokrycie w złożonej przez niego dokumentacji, a także spójnych, rzeczowych, logicznych relacjach świadków P. S. (1), M. Z., P. Z., R. N. i A. K., którzy zbieżnie przedstawili działania oskarżonych, jako mające na celu przedstawienie K. S. w negatywnym świetle wśród społeczności lokalnej, w szczególności członków wspólnoty mieszkaniowej, choć wobec jego rzeczywistego zachowania, o którym relacjonowali świadkowie, nie mieli ku temu uzasadnionych podstaw. Z uwagi na to, że wskazani świadkowie nie dysponowali pełną wiedzą o relacjach panujących między stronami, powoływali się na niepamięć bądź niewiedzę co do niektórych okoliczności, nie można uznać, że dążyli oni do bezpodstawnego obciążenia oskarżonych, ukazując zafałszowany obraz panującej wówczas we wspólnocie mieszkaniowej rzeczywistości. Zdaniem Sądu Okręgowego także ocena wskazanych przez skarżącego nieosobowych źródeł dowodowych, uzupełniających obciążający materiał dowodowy pochodzący z depozycji uznanych za wiarygodne osób, była prawidłowa, co wskazuje na bezzasadność zarzutu. Na marginesie należy zaznaczyć, że w toku postępowania przed sądem pierwszej instancji obrona nie kwestionowała dowodów z dokumentów. W tej sytuacji, wobec sprzeczności z uznanym za wiarygodny materiałem sprawy, naturalnym było pozbawienie przez Sąd a quo waloru wiarygodności wyjaśnień oskarżonych w tym zakresie, w którym utrzymywali, że nie mieli zamiaru zniesławić K. S.. Podobne stanowisko Sąd trafnie przyjął wobec zeznań E. F., która jako były pracownik M. O., niewątpliwie miała powód, aby składać relacje wpisującą się w przyjętą przez oskarżonych linię obrony. Poza tym znała ona jedynie ogólny zarys sytuacji panującej we wspólnocie mieszkaniowej. Nie dysponowała zatem pełną wiedzą co wówczas się w niej działo.

Słusznie podnosi skarżący obrońca, iż Sąd I instancji nie przedstawił powodów uznania za niewiarygodne zeznań A. B., jednak o ile stanowi to uchybienie, tak nie można przyjąć, aby wpływało ono na treść zapadłego w sprawie wyroku. Świadek nie posiadała bowiem informacji o sytuacji w zarządzie wspólnoty i szczegółach współpracy między stronami postępowania. Uczestniczyła w spotkaniu wspólnoty tylko raz, co nie pozwalało jej na przedstawienie całościowej sytuacji konfliktowej. Tym samym, mając na uwadze, że zeznania A. B. nie mogły wpłynąć na poczynienie odmiennych niż przyjęte przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony.

Sąd odwoławczy uznał za niesłuszny zarzut naruszenia art. 170 § 1 pkt 3 kpk poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonych. W związku z tym, że sprawozdanie finansowe zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej (...) obejmowało okres od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r.,
Sąd I instancji zasadnie uznał, że stanowi ono dowód nieprzydatny dla stwierdzenia okoliczności mających związek z zarzutami podniesionymi we wzajemnym akcie oskarżenia. Należy przy tym pamiętać, że o dopuszczeniu określonego dowodu nie decyduje subiektywne przekonanie wnioskodawcy o istotności dowodu, ale obiektywne i weryfikowalne przekonanie organu, iż dowód ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (zob. wyrok SN z 20.08.2015 r., SNO 44/15, LEX nr 1771721). Tym samym, skoro Sąd I instancji nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw do kwestionowania przyjętych ustaleń faktycznych, do czego wcześniej w niniejszym uzasadnieniu się odniesiono.

Wniosek

O uniewinnienie oskarżonych K. W., M. O. i E. P. (1) od zarzucanych im czynów - na skutek uznania, że treść wiadomości skierowanych do mieszkańców budynku nie przekraczała granic dopuszczalnej krytyki K. S. jako byłego prezesa Wspólnoty, ewentualnie podnosili częściowo prawdziwe zarzuty w celu działania w obronie interesu społecznego, a ich zachowanie było wywołane wcześniejszymi prowokacyjnymi wypowiedziami K. S.;

oraz

uznanie oskarżonego wzajemnego K. S. za winnego zarzucanego niw czynu i wymierzenie mu za ww. czyn kary.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Oba wyżej wskazane wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie, co uargumentowano szczegółowo powyżej.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 15 kwietnia 2025 r. w sprawie II K 107/23 – w całości

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Niezasadność zarzutów podniesionych w apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II., III.

W związku z nieuwzględnieniem apelacji obrońcy, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk zasądził od oskarżonych:

- na rzecz oskarżyciela prywatnego K. S. po 280 zł tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów procesu związanych z udziałem jego pełnomocnika/obrońcy w postępowaniu odwoławczym, zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie,

- na rzecz Skarbu Państwa po 100 zł tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze, ustalając jej wysokość w oparciu o art. 7 ustawy z dnia
23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, nie znajdując podstaw
do ich zwolnienia z uwagi na zaistnienie okoliczności wskazanych w treści
art. 624 § 1 kpk.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca, pełnomocnik oskarżyciela prywatnego wzajemnego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana