Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Siedlcach

Przewodniczący:

sędzia SO Paweł Mądry

Sędziowie:

SO Agata Kowalska

SO Sylwia Olimpia Uszyńska

Protokolant:

p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 521/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

3

6.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

6.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 12 marca 2025r.

w sprawie II K 1080/23

6.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

6.3.  Granice zaskarżenia

6.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

6.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

6.4.  Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

7.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

7.1.  Ustalenie faktów

6.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

P. S.

- wykonywanie pracy zarobkowej przez oskarżonego na podstawie umowy o pracę na czas określony,

- pozytywna opinia w miejscu pracy

dodatkowe wyjaśnienia oskarżonego

k. 2145v

opinia o pracowniku

k. 2143

zaświadczenie o zatrudnieniu

k. 2144

6.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

--------

---------------------------------------------------------

---------------------------------

----------------

7.2.  Ocena dowodów

6.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1

w/w dowody

dowody przedstawione na rozprawie odwoławczej, a także uzupełniające wyjaśnienia oskarżonego nie budzą wątpliwości co do wiarygodności, jednakże okoliczności wykazane za pomocą tych dowodów nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym dla wymiaru kary wymierzonej P. S.. Przeprowadzenie tych dowodów nie skutkuje uznaniem, że kara wymierzona oskarżonemu jest rażąco surowa.

6.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

----------------

-----------------------

----------------------------------------------------------------------------------------------

8.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego E. R.:

zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegającego na:

1) niesłusznym przyjęciu, że oskarżony wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami dokonał rozboju na osobie S. K. w sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału nie wynika w sposób jasny i pewny, by oskarżony zrealizował jakąkolwiek czynność stanowiącą znamię przestępstwa z art. 280 § 1 kk,

2) niesłusznym przyjęciu, że w dniu 16 maja 2020 roku, w M., przy ul. (...), oskarżony wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami usiłował dokonać rozboju na szkodę nieustalonej osoby, poprzez zastosowanie przemocy wobec A. K. w sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności z wyjaśnień P. S. oraz J. K. w sposób jednoznaczny wynika, iż E. R. nie był obecny w salonie gier przy ul. (...), co za tym idzie nie popełnił przypisanego mu przestępstwa.

zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego F. R.:

I. zarzut obrazy przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, tj.:

1. art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 1 kk poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie F. R. za winnego współsprawstwa usiłowania rozboju, podczas gdy w uzasadnieniu skarżonego wyroku próżno szukać ustaleń faktycznych świadczących o wypełnieniu przez oskarżonego znamion czynu zabronionego w postaci działania wspólnie i w porozumieniu z inną nieustaloną osobą i inną ustaloną osobą, zgodnie z podziałem ról, stosując wobec A. K. przemoc polegającą na szarpaniu i uderzeniu i usiłowaniu zabrania w celu przywłaszczenia pieniędzy znajdujących się w jej posiadaniu, podczas gdy współsprawstwo winno charakteryzować się pełnieniem przez każdego ze sprawców istotnej roli w procesie realizacji ustawowych znamion czynu zabronionego;

2. art. 280 § 1 kk poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie F. R. za winnego współsprawstwa rozboju, podczas gdy w uzasadnieniu skarżonego wyroku próżno szukać ustaleń faktycznych świadczących o wypełnieniu przez oskarżonego znamion czynu zabronionego w postaci działania wspólnie i w porozumieniu z inną nieustaloną osobą i inną ustaloną osobą, zgodnie z podziałem ról, stosując wobec S. K. przemoc polegającą na przewróceniu oraz skrępowaniu rąk oraz nóg i zaborze w celu przywłaszczenia pieniędzy w łącznej kwocie 1.200 złotych oraz rejestratora monitoringu o nieustalonej wartości na szkodę nieustalonej osoby, podczas gdy współsprawstwo winno charakteryzować się pełnieniem przez każdego ze sprawców istotnej roli w procesie realizacji ustawowych znamion czynu zabronionego

II. zarzut obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść skarżonego wyroku, tj.:

1. art. 7 kpk, poprzez zupełnie dowolną, sprzeczną z zasadami logiki, obiektywizmu i doświadczenia życiowego ocenę wyjaśnień oskarżonych J. K. i K. D., wyrażającą się w tym, że z obu tych dowodów wynika, że wszyscy, w tym F. R., byli świadomi, że planowana jest kradzież, podczas gdy z wyjaśnień K. D. wynika, że podczas rozmowy z E. R., przy której obecny był F. R., poruszany był jedynie temat wyciągnięcia pieniędzy w M. - z salonów gier, co nie mogło prowadzić do przyjętego przez Sąd ustalenia, że oskarżony F. R. brał udział w planowaniu kradzieży, w szczególności w sytuacji, w której F. R. nie brał udziału w rozmowie J. K. z P. S., podczas której, zgodnie z wyjaśnieniami J. K., wprost wskazywano na planowaną kradzież;

2. art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej - nie swobodnej, sprzecznej z zasadami logiki, wskazaniami wiedzy i doświadczeniem życiowym oceny dowodu z postaci zeznań świadka P. G., wyrażającej się w uznaniu dowodu za podstawę ustaleń stanu faktycznego, przy jednoczesnym stwierdzeniu nie sposób było zweryfikować, czy to P. G. był nieustaloną osobą podczas zarzucanych oskarżonym [czynów - prawdopodobnie, przyp. autora], podczas gdy pomimo braku dowodów wskazujących na winę F. R. Sąd z przekonaniem mu ją przypisał;

3. art. 7 kpk, poprzez dokonanie dowolnej - nie swobodnej - sprzecznej z zasadami logiki, wskazaniami wiedzy i doświadczeniem życiowym oceny dowodu w postaci wyjaśnień P. S., wyrażającej się w uznaniu tych wyjaśnień za wiarygodne w całości, przy jednoczesnym stwierdzeniu przez Sąd, że P. S. starał się również nieudolnie umniejszyć swoją rolę wskazując, że stał i się przyglądał co powinno prowadzić sąd do uznania zeznań świadka za niewiarygodne w zasadniczym stopniu;

4. art. 7 kpk, poprzez zupełnie dowolną, sprzeczną z zasadami logiki, obiektywizmu i doświadczenia życiowego ocenę zeznań świadka A. K., tj. uznanie tychże zeznań za wiarygodne w części, podczas gdy świadek pomówiła o popełnienie czynu zabronionego, z całkowitą pewnością B. L., który to został skazany za pomocnictwo, a rola jego ograniczona była jedynie do kierowania pojazdem, a co Sąd sam stwierdził, w lokalu nigdy się nie pojawił, a zatem zeznania świadka obarczone są kategorycznym ryzykiem błędu, zarówno co do spostrzeżeń, jak i przebiegu zdarzenia i Sąd nie powinien dokonywać na ich podstawie jakichkolwiek ustaleń faktycznych

5. art 410 kpk poprzez wydanie przez Sąd a quo skarżonego wyroku nie w oparciu o całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie, tj.

i. pominięcie przez Sąd wyjaśnień oskarżonego F. R. złożonych w trakcie posiedzenia z 2 lipca 2020 r. w przedmiocie stosowania tymczasowego aresztowania, zgodnie z którymi oskarżony wyjaśnił, że nie dokonał żadnego rozboju, nie skrępował żadnej kobiety, nie doszło do sytuacji przedstawionej przez Prokuratora, które to oświadczenie korelowało z opisem czynu mającym dotyczyć porozumienia i roli, jaką miałby zdaniem oskarżenia i Sądu a quo realizować oskarżony F. R., a Sąd był zobowiązany do wzięcia tych wyjaśnień pod uwagę;

ii. zeznań pokrzywdzonej S. K. (k. 1-3 akt sprawy), uznanych przez Sąd a quo w całości za wiarygodne, z których wynika, że w lokalu przy ul. (...) znajdowało się pięciu mężczyzn, z czego dwie osoby nic nie robiły, tj. nie krępowały jej oraz nie plądrowały lokalu, podczas gdy Sąd a quo był obowiązany do wzięcia powyższego pod uwagę;

iii. wyjaśnień podejrzanego K. D. (k. 312 i n. akt sprawy) w zakresie, w jakim wyjaśnił on, że nie miał świadomości równoległego rozboju przy ul. (...); braku obecności jego i F. R. w lokalu przy ul. (...); że to dwóch mężczyzn „z F." obezwładniło S. K. (J. K. i P. G. - przyp. autora), a następnie plądrowało lokal przy ul. (...); braku udziału F. R. w rozboju przy ul. (...), podczas gdy Sąd a quo był obowiązany do wzięcia powyższego pod uwagę;

III. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę skarżonego wyroku i mogących mieć wpływ na jego treść, tj. przyjęcie, że:

1. oskarżony F. R. miał świadomość co do faktycznego celu wyjazdu wraz z E. R. do M.;

2. oskarżony F. R. wszedł w porozumieniu z E. R., J. K., P. S. oraz inną nieustaloną osobą co do dokonania rozboju wobec S. K. w salonie gier przy ul. (...) w M. oraz co wobec A. K. w lokalu przy ul. (...) w M.;

3. oskarżony F. R. dokonał wspólnie i w porozumieniu z ww. osobami rozboju w lokalu przy ul. (...) oraz usiłował dokonać rozboju w lokalu przy ul. (...).

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

- na wstępie rozważań należy zaznaczyć, że ocena zasadności zarzutów dotyczących obrazy przepisów prawa materialnego (pkt I apelacji obrońcy oskarżonego F. R.) zostanie dokonana po wcześniejszym rozpoznaniu zarzutów obu apelacji dotyczących sfery gromadzenia i oceny materiału dowodowego oraz ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Dodatkowo należy wskazać, że w sprawie zachodzi potrzeba łącznego rozpoznania powyższych apelacji z uwagi na tożsamą argumentację podniesioną w obu środkach odwoławczych.

- odnosząc się do apelacji obrońcy F. R. należy stwierdzić, że nietrafny jest zarzut dotyczący błędnej oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonych J. K. i K. D.. W tej apelacji stwierdzono, że z wyjaśnień K. D. wynika jedynie, że w obecności F. R. poruszany był temat „ wyciągnięcia pieniędzy z salonów gier” w M. . Zdaniem obrońcy, z tego sfomułowania nie wynika jednoznaczny cel wyjazdu, gdyż czyn polegający na „ wyciągnięciu pieniędzy” mógł oznaczać granie w gry hazardowe czy też przestępstwo kradzieży lub kradzieży z włamaniem. Dodatkowo obrońca stwierdził, że udział F. R. w rozmowie prowadzonej przez E. R. z K. D. nie świadczy o istnieniu jakiegokolwiek zaplanowanego działania oskarżonego F. R.. Zdaniem Sądu Okręgowego, zarzuty obrońcy nie znajdują uzasadnienia po dokonaniu ich konfrontacji z pozostałymi dowodami. Otóż żaden z oskarżonych składających wyjaśnienia w sprawie (za wyjątkiem B. L., który realizował w ten sposób swoją linię obrony) nie stwierdził w swych depozycjach, iż był zaskoczony tym, że ich przestępcze działanie na terenie M. będzie polegało na dokonaniu rozboju. Ta okoliczność wskazuje na to, że od samego początku sprawcy byli umówieni na dokonanie właśnie takiego rodzaju przestępstwa. Fakt, że oskarżony K. D. określił ten zaplanowany czyn jako „ wyciągnięcie pieniędzy z salonu”, zaś P. S. jako „ szybki zarobek”, nie pozostawia wątpliwości, iż oskarżeni umówili się na dokonanie wspólnie rozboju. Warto w tym miejscu przywołać wyjaśnienia innego oskarżonego J. K., który podał, że E. R. „ wpadł na pomysł, żeby obrabować salon gier w M. i zwrócił się do mnie, czy znam jakiś chłopaków, którzy mogliby w tym pomóc” (k. 504v) . Ponadto sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego jest stwierdzenie, że sprawcy zaangażowani przez E. R. do popełnienia przestępstwa rozboju nie zostali przez niego poinformowani, że takiego rodzaju przestępstwo popełnią. Jak wyżej wskazano, jedynie B. L. wprost wyjaśniał, że nie miał świadomości prawdziwego celu wyjazdu do M.. Pomijając wartość dowodową takich wyjaśnień nie sposób nie zauważyć, że domysły obrońcy co do znaczenia słów K. D. z pierwszych jego wyjaśnień nie znajdują realnego oparcia w okolicznościach sprawy. Obrońca sugeruje, iż sprawcy mogli umówić się na czyn polegający na wzięciu udziału w grach hazardowych, ale z żadnego dowodu nie wynika, aby sprawcy zabrali ze sobą jakiekolwiek środki pieniężne do przeprowadzenia gier. Obrońca sugeruje, iż oskarżeni mogli umówić się na dokonanie kradzieży pieniędzy z salonu, ale przecież kradzież pieniędzy w czasie działania salonu gier wiązałaby się z ujawnieniem ich czynu przez pracownika salonu. Wreszcie obrońca sugeruje, iż sprawcy mogli się umówić na dokonanie kradzieży z włamaniem, lecz z żadnego dowodu nie wynika, iż zabrali ze sobą jakiekolwiek narzędzia służące do siłowego przełamania zamków czy innych zabezpieczeń. Analiza zachowania oskarżonych zarówno przed jak i po dokonaniu rozboju na osobie S. K. prowadzi do jedynego logicznego wniosku, że F. R. wsiadając do samochodu B. L. wiedział jakiego rodzaju przestępstwa dokonają. Sposób działania sprawców był od początku zaplanowany, począwszy od zwerbowania sprawców, przez zorganizowanie dwóch samochodów do przewiezienia sprawców do innego miasta, przeprowadzenie narady na parkingu w pobliżu M., zaparkowanie obu samochodów w pobliżu salonu gier na ul. (...), pozostawienie w gotowości w obu samochodach kierowców w celu sprawnej ucieczki po dokonaniu zaplanowanego czynu aż po naradę wszystkich sprawców po dokonaniu rozboju, podczas której dokonano podziału łupu.

- niezrozumiały jest natomiast zarzut dotyczący dowolnej oceny zeznań P. G.. Otóż obrońca w apelacji zarzucił, iż Sąd I instancji przyjął za podstawę swych ustaleń faktycznych zeznania P. G. (uznając zeznania za wiarygodne) mimo jednoczesnego stwierdzenia, że nie sposób zweryfikować czy P. G. był nieustalonym współsprawcą czynów, o którym wspomina Sąd I instancji w swych rozważaniach. Zdaniem obrońcy, na gruncie tych rozważań Sądu I instancji powstaje wątpliwość w kwestii kluczowej, a mianowicie udziału F. R. w popełnieniu zarzuconych mu czynów. Oceniając ten zarzut należy na wstępie zauważyć, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż Sąd I instancji ocenił zeznania P. G. bardzo lakonicznie, z jednej strony umieszczając ten dowód w rubryce „ Dowody będące podstawą ustalenia faktów”, a z drugiej ograniczając się do streszczenia ich zawartości i okraszenia ich stwierdzeniem, iż „ nie sposób było zweryfikować, czy to P. G. był nieustaloną osobą podczas zarzucanych oskarżonym” czynów (k. 1982). Zdaniem Sądu Okręgowego, rozważania Sądu I instancji w tym zakresie pozostają zbyt skąpe do przyjęcia jednoznacznych wniosków co do wartości dowodowej zeznań tego świadka, przypisanej im przez Sąd Rejonowy. Jednakże powyższe nie oznacza, że podobne nieusuwalne wątpliwości istnieją co do sprawstwa F. R.. Jak wyżej wskazano, z wyjaśnień innych oskarżonych oraz z materiału nieosobowego wynika wprost rola F. R. w dokonanym rozboju na ul. (...), zatem przypisanie mu współsprawstwa nie budzi wątpliwości i nie prowadzi do wniosku o wewnętrznej sprzeczności w ustaleniach faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy.

- zdaniem obrońcy oskarżonego F. R., Sąd Rejonowy dokonał błędnej oceny wyjaśnień P. S., gdyż z jednej strony uznał wyjaśnienia oskarżonego w całości za wiarygodne, a z drugiej przyjął, iż ten oskarżony nieudolnie starał się umniejszyć swą rolę w popełnieniu przestępstw. Na tej podstawie obrońca stwierdził, że prawidłowa ocena wyjaśnień oskarżonego powinna prowadzić do uznania ich za niewiarygodne w zasadniczym stopniu. Oceniając ten zarzut należy zaznaczyć, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika jednoznacznie, że dowód ten został uznany za wiarygodny w zakresie okoliczności mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. O powyższym świadczy wprost stwierdzenie Sądu Rejonowego, iż „ kwestia ta (tj. twierdzenia oskarżonego o tym, iż w czasie rozboju jedynie stał i przyglądał się innym ) z uwagi na działanie wspólnie i w porozumieniu jest irrelewantna dla jego odpowiedzialności” karnej (k. 1981). Natomiast odnosząc się do całokształtu kolejnych wyjaśnień oskarżonego Sąd Rejonowy trafnie zauważył, że wyjaśnienia tego oskarżonego są szczegółowe i „ co do zasady jawią się jako szczere”, zaś oskarżony jako jedyny przyznał się do popełnienia obu zarzuconych mu czynów i opisał ich przebieg. Sąd Okręgowy podziela w całości ocenę tego dowodu przedstawioną przez Sąd Rejonowy, zatem omawiany zarzut apelacji nie znajduje uzasadnienia w sprawie.

- podobnie krytycznie Sąd Okręgowy ocenił ostatni z zarzutów dotyczących obrazy przepisu art. 7 kpk, podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonego F. R.. Otóż obrońca odwołując się do błędnego wskazania przez świadka A. K., że jednym ze sprawców rozboju był B. L. sformułował wniosek o tym, że zeznania tego świadka są obarczone „ kategorycznym ryzykiem błędu” i nie powinny stanowić podstawy do czynienia ustaleń faktycznych w sprawie. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż Sąd Rejonowy zauważył ten błąd w zeznaniach świadka oraz wysnuł prawidłowe wnioski co do wiarygodności zeznań tego świadka w zakresie innych okoliczności opisanych przez świadka. Sąd Okręgowy zgadza się nadto ze stwierdzeniem Sądu I instancji, iż zeznania tego świadka są zbieżne z wyjaśnieniami K. D.. Z tych powodów Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska obrońcy, że zeznania pokrzywdzonej winny zostać zdyskwalifikowane w całości, a zatem także w części, w której pokrzywdzona opisała zachowanie sprawców w czasie rozboju. W ocenie Sądu Okręgowego, zeznania świadka, zwłaszcza te złożone tuż pod dokonaniu przestępstwa na jej szkodę, stanowią cenny dowód umożliwiający odtworzenie zachowania sprawców w czasie pobytu wewnątrz salonu gier.

- obrońca oskarżonego F. R. podnosząc zarzut obrazy art. 410 kpk wyjaśnił, że obrazy tego przepisu upatruje w pominięciu przez Sąd Rejonowy dowodu z wyjaśnień F. R. (w których oskarżony zaprzeczył, aby dokonał rozboju), dowodu z zeznań S. K. (w których świadek podała, że dwóch z pięciu sprawców nic nie robiło w czasie pobytu w salonie gier) oraz wyjaśnień K. D. (w których oskarżony podał, iż dwóch sprawców z samochodu F. obezwładniło S. K.). Oceniając te zarzuty należy na wstępie zauważyć, że do obrazy przepisu art. 410 kpk nie dochodzi wówczas, gdy sąd po dokonaniu oceny wiarygodności wszystkich przeprowadzonych dowodów niektóre z tych dowodów ocenia negatywnie i po ich dyskwalifikacji nie uwzględnia podczas czynienia ustaleń faktycznych w sprawie. W sposób oczywisty podstawą ustaleń faktycznych w sprawie nie mogą być wszystkie ujawnione dowody, w tym dowody uznane za niewiarygodne. W omawianej sprawie Sąd Rejonowy zasadnie uznał wyjaśnienia F. R. za niewiarygodne, a w konsekwencji nie przyjął depozycji oskarżonego za podstawę swych ustaleń faktycznych. W tym zakresie Sąd Okręgowy zgadza się z Sądem I instancji, iż z okoliczności faktycznych sprawy wynika wprost, że oskarżeni F. R., J. K., P. S. i E. R. działali wspólnie i w porozumieniu, zgodnie z uprzednio przyjętym podziałem ról, mającym im zapewnić powodzenie i ochronę przy dokonywaniu rozboju na szkodę S. K.. W okolicznościach sprawy nie ma zatem prawnego znaczenia którzy konkretnie sprawcy dokonali bezpośredniej napaści na pokrzywdzoną, który ze sprawców przeszukiwał pomieszczenie w celu ujawnienia pieniędzy, a który sprawca dokonał zaboru rejestratora. Dla przypisania im czynu istotne było wspólne działanie, a takim wspólnym zachowaniem charakteryzuje się działanie każdego z wymienionych wyżej oskarżonych. Obrońca odwołuje się do wyjaśnień K. D. upatrując w nich podstawy do postawienia tezy o braku współdziałania F. R. z innymi sprawcami, a tymczasem z wyjaśnień K. D. wynika wprost, że sprawcy działali od początku według przyjętego z góry planu: „dwóch wysiadło z samochodu F. i razem z R. poszli do salonu gier zagrać, a ja z L. przeszliśmy się dalej i czekaliśmy aż dadzą znać, żeby do nich przyjść” (k. 313). Obrońca zdaje się także nie zauważać, że z wyjaśnień tego oskarżonego wynika nadto, że gdy wszedł do salonu gier wówczas zauważył, że „ jeden z tych dwóch chłopaków z F. przewrócił tą panią na ziemię (…) Pozostali szukali pieniędzy”, co oznacza, że jednym z tych pozostałych sprawców był F. R.. Nadto to z wyjaśnień tego oskarżonego wynika, że w drodze powrotnej „ L. z R. liczyli” pieniądze zabrane w salonu gier przy ul. (...).

- wobec powyższego Sąd Okręgowy nie zgadza się z obrońcą oskarżonego F. R., iż ten oskarżony nie miał świadomości co do faktycznego celu wyjazdu do M., że nie istniało pomiędzy tym oskarżonym a pozostałymi oskarżonymi porozumienie co do dokonania rozboju w salonie gier na ul. (...), zaś oskarżony F. R. nie dokonał rozboju na szkodę S. K. wspólnie z innymi ustalonymi i nieustalonym sprawcami. W tym zakresie Sąd Rejonowy dysponował dostatecznym materiałem dowodowym, który właściwie oceniony stanowił podstawę do dokonania stanowczych ustaleń faktycznych w sprawie.

- Sąd Okręgowy nie podziela także zarzutu z apelacji obrońcy oskarżonego E. R., zgodnie z którym ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika w sposób jasny i pewny, by E. R. swym zachowaniem zrealizował jakąkolwiek czynność stanowiącą znamię przestępstwa z art. 280 § 1 kk dokonanego na szkodę S. K.. Jak wyżej wskazano, z wiarygodnych wyjaśnień oskarżonych wynika wprost, że pomysł dokonania rozboju na terenie M. wyszedł właśnie od E. R. (...). Nadto to właśnie ten oskarżony dokonał ostatnich ustaleń wspólnie z J. K. na parkingu w pobliżu M.. Argument z apelacji obrońcy, iż działanie E. R. ograniczyło się jedynie do wejścia do środka salonu gier przy ul. (...), zatem oskarżony swym zachowaniem nie zrealizował żadnego znamienia rozboju na szkodę S. K., nie znajduje akceptacji Sądu Okręgowego. Jak wskazano wyżej, działanie tego oskarżonego, podobnie jak pozostałych oskarżonych, zostało zaplanowane, zaś oskarżony swym działaniem przyczynił się do dokonania tego czynu. Trafnie Sąd Rejonowy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że wszyscy oskarżeni swym działaniem dążyli do osiągnięcia zamierzonego celu, tj. dokonania rozboju na pracowniku salonu gier przy ul. (...), zatem każdy ze współsprawców odpowiada za zrealizowanie całości przestępstwa wspólnie i w porozumieniu, czyli odpowiada także za te elementy czynu, których sam nie zrealizował. W punktu widzenia przypisania E. R. rozboju na szkodę S. K. nie ma znaczenia okoliczność, że działanie tego sprawcy nie polegało na bezpośrednim zaatakowaniem pokrzywdzonej, gdyż niewątpliwie oskarżony przebywając wewnątrz salonu gier stwarzał przewagę osobową, aby złamać ewentualny opór pokrzywdzonej, a nadto – zgodnie z wyjaśnieniami K. E. R. przeszukiwał pomieszczenie w celu zaboru mienia, zaś w samochodzie w drodze powrotnej z M. liczył wspólnie z F. R. skradzione pieniądze.

- powyższe rozważania Sądu Okręgowego stanowią podstawę do stwierdzenia, że bezzasadny jest także zarzut obrazy prawa materialnego opisany w pkt I.2 apelacji obrońcy oskarżonego F. R.. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był dostateczny do tego, aby ustalić rolę tego oskarżonego w zdarzeniu mającym miejsce w salonie gier przy ul. (...) i nie ma wątpliwości, że przed dokonaniem tego czynu oskarżony F. R. wszedł w porozumienie z pozostałymi sprawcami, że dokonają rozboju na pracowniku tego salonu, zaś następnie swym działaniem przyczynił się do osiągnięcia celu, tj. kradzieży pieniędzy z tego salonu gier z zastosowaniem przemocy wobec dysponenta tego mienia. Sąd Okręgowy nie zgadza się z twierdzeniem obrońcy, iż rola tego oskarżonego nie była istotna dla osiągnięcia celu, wręcz przeciwnie, działanie w grupie, zgodnie z przyjętym planem działania dawało każdemu ze sprawców istotne wsparcie i utwierdzało w przekonaniu, że przestępstwa można dokonać, zaś wobec pokrzywdzonej działało wręcz przeciwnie, tj. odbierało wolę podejmowania działań udaremniających osiągnięcie celu przez sprawców.

- odmiennie natomiast Sąd Okręgowy ocenił zarzuty obu apelacji w zakresie dotyczącym skazania F. R. i E. R. za popełnienie czynu na szkodę A. K.. Uważna analiza wyjaśnień oskarżonych, których depozycje zostały przecież uznane za wiarygodne przez Sąd Rejonowy prowadzi do wniosku, że oskarżeni przemieszczający się samochodem M. kierowanym przez B. L. nie zawarli porozumienia ze sprawcami z drugiego samochodu co do wspólnego dokonania rozboju w salonie gier przy ul. (...), a następnie w żaden sposób nie uczestniczyli w tym rozboju i nie udzielili jakiegokolwiek wsparcia sprawcom z samochodu F.. W sposób oczywisty należy zgodzić się z zarzutami obu apelacji, iż obu oskarżonych nie było na miejscu rozboju. Co istotne, Sąd Rejonowy w ustaleniach faktycznych zawarł stwierdzenie, iż E. R. wsiadł do samochodu J. K. (gdy oba samochody były zaparkowane w S.) i rozmawiał z J. K. o dwóch salonach gier. Tymczasem B. L. wyjaśnił, że nie wiedział o czym rozmawiali E. R. i J. K. w samochodzie F. na parkingu w S. (k. 171), zaś podczas kolejnego przesłuchania podał, że obaj mężczyźni rozmawiali jedynie we dwóch stojąc na parkingu (k. 193). K. D. wyjaśnił, że na parkingu E. R. dosiadł się do samochodu F., lecz oskarżony nie wie o czym wówczas rozmawiali (k. 313). J. K. nie odniósł się do tej okoliczności w swych pierwszych wyjaśnieniach, zaś dopiero na rozprawie podał, że na parkingu w S. E. R. podszedł do jego samochodu i w rozmowie z osobami znajdującymi się w F. wtrącił, że „ jest jeszcze jeden salon, gdzieś przy ul. (...) i że może tam pojechać po kradzieży pieniędzy z salonu gier z ulicy (...)”. Wówczas J. K. miał powiedzieć, że on jedzie swoim samochodem do salonu gier na ul. (...) (k. 934v). Jednakże siedzący w samochodzie F. P. S. wyjaśnił, że J. K. na parkingu w S. wysiadł sam z samochodu i rozmawiał z mężczyznami z samochodu M., lecz oskarżony nie słyszał i w konsekwencji nie wiedział się o czym rozmawiali (k. 409v-410). Na podstawie tak rozbieżnych wersji zdarzenia nie sposób uznać, że jedynie ta, przedstawiona przez J. K. na rozprawie, po upływie roku od zdarzenia, jest wiarygodna. Ale gdyby nawet przyjąć, że na parkingu w S. w rozmowie pomiędzy E. R. i J. K. padł adres salonu gier na ul. (...), to z żadnych wyjaśnień oskarżonych nie wynika, że oskarżeni wówczas dokonali porozumienia co do dokonania rozboju w tej lokalizacji. Nawet J. K. w swych wyjaśnieniach opisując dalszy rozwój sytuacji podał, że jadąc w kierunku salonu gier na ul. (...) (gdzie byli umówieni z oskarżonymi z samochodu M.) padła spontaniczna propozycja, aby „ sprawdzić” czy salon gier przy ul. (...) jest otwarty. Jak wiadomo, oskarżeni ostatecznie usiłowali dokonać rozboju na pracownicy tego salonu gier, lecz oczywistym jest, że ten fakt nie był znany oskarżonym z drugiego samochodu, w tym nie wiedzieli o dokonaniu tego czynu E. R. i F. R.. Z tych powodów Sąd Okręgowy odrzuca stwierdzenie Sądu Rejonowego, iż „ działając w ramach porozumienia zawartego pomiędzy P. S., E. R., F. R. i J. K., do lokalu (przy ul. (...)) weszli P. S. wraz z inną nieustaloną osobą” (k. 1983v), gdyż takiego wniosku nie sposób wysnuć na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego . Z tych powodów należało zmienić ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego przyjmując, że czynu na szkodę A. K. dopuścili się wyłącznie oskarżeni poruszający się samochodem F.. W konsekwencji Sąd Okręgowy zmienił wyrok w ten sposób, że uniewinnił F. R. i E. R. od popełnienia czynu przypisanego im w pkt III.1 zaskarżonego wyroku, gdyż brak jest dostatecznych danych uzasadniających podejrzenie jego popełnienia przez tych oskarżonych.

Wniosek

wniosek o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonych E. R. i F. R. od popełnienia zarzuconych im czynów

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

wnioski apelacji obu obrońców okazały się zasadne w odniesieniu do czynu, który został przypisany oskarżonym w pkt III.1 zaskarżonego wyroku, zaś w pozostałym zakresie nie zaistniały podstawy do zmiany wyroku zgodnie z wnioskami

3.2.

zarzuty z apelacji obrońcy oskarżonego P. S.:

1. zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, a mianowicie treści art. 60 § 3 kk w sytuacji, gdy treść wyjaśnień oskarżonego P. S. złożonych na etapie postępowania obligowała Sąd I instancji do orzeczenia wobec oskarżonego kary z zastosowaniem nadzwyczajnego złagodzenia kary;

2. zarzut rażącej surowości wymierzonej wobec oskarżonego P. S. kary 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności w sytuacji, gdy prawidłowa ocena okoliczności prawnych, a także ustalonych okoliczności przedmiotowych i podmiotowych w pełni przemawiają za zastosowaniem wobec oskarżonego na podstawie art. 37b kk kary o charakterze mieszanym.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

- z uzasadnienia apelacji wynika, że obrońca odnosi zarzut obrazy przepisu art. 60 § 3 kk do postępowania przygotowawczego, w czasie którego oskarżony P. S. miał ujawnić wszystkie okoliczności zarzuconych czynów i wskazać pozostałych współsprawców. Oceniając ten zarzut należy stwierdzić, że ujawnienie w rozumieniu art. 60 § 3 kk oznacza przekazanie takich informacji, które według wiedzy informującego nie były znane dotychczas organom ścigania. Tymczasem oskarżony został przesłuchany w dniu 31 sierpnia 2020r., gdy funkcjonariusze policji znali już dane osobowe pozostałych sprawców oraz sposób ich działania.

- nadto w sprawie nie zaistniały podstawy do uwzględnienia zarzutu rażącej surowości wymierzonej oskarżonemu P. S. kary pozbawienia, gdyż kara wymierzona zaskarżonym wyrokiem nie nosi cech nadmiernej surowości. Należy stwierdzić, że kara została temu oskarżonemu wymierzona za oba czyny, a mimo tego jest zbliżona do dolnej granicy ustawowego zagrożenia za jeden czyn z art. 280 § 1 kk. Nadto Sąd Rejonowy wymierzając tę karę uwzględnił okoliczności łagodzące, na które powołuje się obrońca w apelacji.

- wobec powyższego należy stwierdzić, że nie zachodziły w sprawie podstawy do zastosowania wobec P. S. konstrukcji prawnej z art. 37b kk.

Wniosek

wniosek:

- o zmianę wyroku w zaskarżonej części i wymierzenie wobec oskarżonego P. S. kary pozbawienia wolności w rozmiarze 6 miesięcy i zaliczenie na poczet tej kary okresu tymczasowego aresztowania oraz kary 1 roku ograniczenia wolności polegającej na potrąceniu oskarżonemu wynagrodzenia za pracę w wysokości 15 % w stosunku miesięcznym na cel społeczny wskazany przez Sąd z zaliczeniem na poczet tej kary pozostałego do rozliczenia okresu tymczasowego aresztowania;

- ewentualnie o wymierzenie kary pozbawienia wolności przy zastosowaniu treści art. 60 § 3 kk w rozmiarze pozwalającym na odbycie tej kary w systemie dozoru elektronicznego

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

bezzasadność zarzutów skutkowała brakiem podstaw do zmiany wyroku w sposób postulowany przez obrońcę

9.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

10.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

10.1.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1

Przedmiot utrzymania w mocy

- skazanie F. R. i E. R. za czyn z pkt III.2 zaskarżonego wyroku,

- rozstrzygnięcie o karze wobec P. S.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

bezzasadność zarzutów apelacji obrońców i brak okoliczności uwzględnianych przez sąd odwoławczy z urzędu

10.2.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1

Przedmiot i zakres zmiany

uniewinnienie oskarżonych F. R. i E. R. od popełnienia czynu przypisanego im w pkt III.1 zaskarżonego wyroku

Zwięźle o powodach zmiany

apelacje obrońców w zakresie tego czynu okazały się skuteczne, ponieważ materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dawał podstaw do przyjęcia sprawstwa tych oskarżonych

10.3.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

6.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

-------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.1.4.1.

---------------------------------------------------------------------------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

6.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

10.4.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

--------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

11.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV

apelacja obrońcy oskarżonego P. S. w całości, zaś apelacje obrońców oskarżonych F. R. i E. R. w części okazały się bezzasadne, zatem oskarżeni powinny ponieść koszty sądowe w odniesieniu do czynów, za które zostali skazani. Jednak mając na względzie ich sytuację majątkową i perspektywę odbycia kary pozbawienia wolności Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk zwolnił ich w całości od zapłaty kosztów sądowych, wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa.

12.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego E. R.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego P. S.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rozstrzygnięcie o karze

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

3

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego F. R.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana