Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Siedlcach

Przewodniczący:

SSO Dariusz Półtorak

Protokolant:

sekr. sądowy Kinga Łempicka

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 522/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 26 maja 2025 r. w sprawie II K 896/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na jego treść, a polegającego na bezzasadnym przyjęciu, iż oskarżona U. Z. nie popełniła zarzucanego jej czynu, podczas gdy prawidłowa analiza zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego prowadzi do przyjęcia odmiennej oceny.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Okręgowy po analizie wniesionej przez oskarżyciela publicznego apelacji i sformułowanego w nim zarzutu uznał, że zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego jest wadliwy i podlega zmianie, o której szerzej w dalszej części niniejszego uzasadnienia.

Skarżący, w istocie nie kwestionował sposobu oceny materiału dowodowego, przy czym zaznaczyć należy, że zeznania kurator zawodowej M. M. oraz funkcjonariusza Policji K. K. jednoznacznie wskazują, że oskarżona zamieszkiwała w okresie objętym zarzutem wspólnie z matką – A. Z., wbrew prawomocnemu wyrokowi Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 26 marca 2024 r. w sprawie II K 1043/23, na mocy którego wobec oskarżonej orzeczono nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z A. Z. i zakaz zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 50 metrów, przez okres
2 lat, liczonych od terminu wykonania nakazu okresowego opuszczenia lokalu, tj. od 2 dni od daty uprawomocnienia się tegoż wyroku. Niewątpliwie okres wskazany w zarzucie, czyli okres od 9 czerwca 2024 r. do dnia 22 lipca 2024 r., został objęty przedmiotowym zakazem, bowiem wyrok uprawomocnił się 3 kwietnia 2024 r. Oskarżona w swoich wyjaśnieniach nie kwestionowała dopuszczenia się zarzucanego czynu, przyznając się do niego. Przesłuchana A. Z. również zeznawała tożsamo na tę okoliczność, jednocześnie wskazując, że oskarżona zamieszkiwała z nią wspólnie za jej zgodą, a nawet za jej namową, a ona sama nie czuje się pokrzywdzoną naruszeniem zakazu zbliżania się do niej przez córkę.

W świetle art. 244 k.k. zważyć jednakże należało, że stanowisko A. Z., nie jest kluczowe i rozstrzygające w zakresie przesłanek do możliwości przypisania oskarżonej sprawstwa przedmiotowego czynu. Jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie art. 244 k.k. chroni przede wszystkim funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości i postawa osoby pokrzywdzonej w postępowaniu, w którym orzeczono określony zakaz nie ma znaczenia dla ustalenia czy zostały wyczerpane znamiona występku (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 7 listopada 2019 r. II AKa 135/19). Przedmiotem bowiem ochrony występku opisanego w art. 244 jest prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości, jako że przepis ten ma zapewnić wykonanie orzeczeń sądowych, z których wynikają obowiązki i zakazy opisane w art. 244. Niewykonywanie orzeczeń sądowych oraz zawartych w nich obowiązków i zakazów opisanych w art. 244 godzi w funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości jako całości, a więc na gruncie art. 244 nie ma znaczenia materialnoprawna podstawa orzeczenia takich obowiązków i zakazów oraz określenie, czy orzeczenie wydał sąd karny, cywilny, czy administracyjny, choć rzeczywiście większość obowiązków i zakazów określonych w art. 244 może zostać orzeczona tylko jako środek karny przez sąd karny w postępowaniu karnym, karnoskarbowym lub wykroczeniowym ( M. Szewczyk, A. Wojtaszczyk, W. Zontek [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część II. Komentarz do art. art. 212-277d, red. W. Wróbel, A. Zoll, Warszawa 2017, art. 244). Sąd Rejonowy dokonując takich a nie innych ustaleń, popieranych argumentacją przytoczoną w pisemnych motywach swego orzeczenia, dokonał tego w sposób dowolny, pomijając istotę czynu z art. 244 k.k. i rzeczywisty przedmiot jego ochrony, którym nie jest przecież dobro osobiste podmiotu „chronionego” zakazem zbliżania. Przytoczone w uzasadnieniu wyroku orzeczenia są nieadekwatne do sytuacji zaistniałej w przedmiotowej sprawie, albowiem poruszają one kwestie potrzeby bądź też nie, orzekania środka karnego zakazu zbliżania czy też jego zakresu, nie była natomiast poruszana w tych jydykatach problematyka jakiego rodzaju działanie może być uznane za złamanie takiego zakazu, nawet przy akceptacji pokrzywdzonego. Przyjęcie podglądu reprezentowanego przez sąd meriti mogłoby doprowadzić do kuriozalnych sytuacji, że sama zgoda pokrzywdzonego doprowadzałaby do wyeliminowania przestępczość czynu polegającego na złamaniu zakazów orzekanych jako środki karne. Doświadczenie życiowe i zawodowe wskazuje, że niejednokrotnie osoby chronione określonymi zakazami nie zawsze kierują się w swoich czynach racjonalnymi przesłankami, działając często pod wpływem emocji, uczuć, nie czując się przy tym subiektywnie pokrzywdzonymi, a kierując się „ślepą miłością” wobec bliskiej osoby, chociaż w obiektywnym, zewnętrznym odbiorze działają w sposób oczywisty na swoją niekorzyść.

Prawidłowo ustalony w sprawie stan faktyczny bezsprzecznie uwzględnia to, że oskarżona była świadoma obowiązywania orzeczonego wobec niej zakazu. A. Z. zaś wskazywała na szereg okoliczności, które determinowały wyrażenie przez nią zgody na wspólne zamieszkiwanie i nieprzestrzeganie zakazu zbliżania się oskarżonej do niej, jednakże jak już wspomniano, to nie stanowisko A. Z. wywierało decydujący wpływ na stwierdzenie czy zachowanie oskarżonej wypełniało znamiona występku z art. 244 k.k. czy też nie.

Zgodzić się należy z oskarżycielem publicznym, który w przedstawianych przez A. Z. okolicznościach dopatruje się zaś możliwości ich wpływu na stopień społecznej szkodliwości czynu, czy na wysokość kary (w przypadku wydania wyroku skazującego).

Jak wskazuje art. 115 § 2 k.k., przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego lub zagrożonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.

Sąd Okręgowy analizując wskazywane przez A. Z. okoliczności, a poruszone już w poprzednich akapitach niniejszego uzasadnienia uznał, że oskarżona choć zarzucony jej czyn popełniła, to wobec uznania, że jego społeczna szkodliwość jest znikoma, nie można było uznać go za przestępstwo w myśl art. 1 § 1 k.k. Wobec konsekwentnej postawy A. Z., co do zgody na wspólne zamieszkiwanie i +subiektywne nieodczuwanie przez nią, że jest przedmiotowym czynem pokrzywdzona, wyrażonej podczas rozprawy w dniu 24 marca 2025r., bez większego znaczenia w tym zakresie jawiły się okoliczności przywoływane przez skarżącego, a dotyczące interwencji Policji w miejscu zamieszkania A. Z. w dniach 9 czerwca oraz 22 lipca 2024 r. czy też informacje zawarte w piśmie kuratora z dnia 7 maja 2024r. o nadużywaniu alkoholu przez oskarżoną. W wyjaśnieniach złożonych w dniu 13 listopada 2024 r. oskarżona wskazała, że jest po terapii i nie spożywa alkoholu, co ma swoje odzwierciedlenie także w opinii sądowo-psychiatryczno-psychologicznej z dnia 19 maja 2025r., w której to wskazano, że oskarżona w dacie przeprowadzanego badania zachowywała abstynencję alkoholową. Złamanie orzeczonego zakazu podyktowane było ponadto niemożliwością znalezienia przez oskarżoną innego miejsca zamieszkania co doprowadziłoby stanie się osobą bezdomną, o czym zeznawała A. Z., a co ma niewątpliwy wpływ na ocenę samej motywacji do dopuszczenia się przedmiotowego czynu. Zaznaczyć należy, że jak dotychczas brak jest podstaw do uznania, że oskarżona w stosunku do swojej matki podjęła działania, które miałyby wyczerpać znamiona innych czynów prawnie zabronionych. Natomiast oczywistym jest, że w razie zaistnienia takich faktów, (aczkolwiek na chwilę obecną brak jest ku temu przesłanek), winno to spotkać się z adekwatną reakcją organów ścigania.

W związku z powyższymi okolicznościami, Sąd Okręgowy na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 1 k.k. zobowiązany był umorzyć niniejsze postępowanie. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 454 § 1 k.p.k. Sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji lub co do którego w pierwszej instancji umorzono postępowanie, przy czym zauważyć trzeba, że wyrok umarzający postępowanie na wskazanej powyżej podstawie, nie jest wyrokiem skazującym, a tym samym nie jest ograniczony regułą ne peius.

Wniosek

Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Pomimo zasadności podniesionego zarzutu, jednakże wobec ustalenia, że czyn, którego dopuściła się oskarżona, z uwagi na uznanie, że jego społeczna szkodliwość jest znikoma, nie jest czynem zabronionym, o jakim mowa w art. 1 § 1 k.k., Sąd Okręgowy na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 1 k.k. był zobowiązany do umorzenia postępowania.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 26 maja 2025 r. w sprawie II K 896/24, poprzez ustalenie, iż U. Z. w okresie od 9 czerwca 2024 r. do dnia 22 lipca 2024 r. w miejscowości M., powiat (...), województwo (...), przy ul. (...) naruszyła nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólne z pokrzywdzoną A. Z. oraz zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 50 metrów orzeczonych przez Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim II Wydział Karny sygn. akt II K 1043/23, czym formalnie wyczerpała dyspozycję art. 244 k.k. i uznając społeczną szkodliwość czynu za znikomą, na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 1 k.k. umorzenie postępowania.

Zwięźle o powodach zmiany

Sąd Okręgowy uznał podniesiony przez oskarżyciela publicznego zarzut za słuszny, jednak nie mógł on doprowadzić do wnioskowanego w apelacji skutku, tj. uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, z powodów opisanych w części 3.1 niniejszego uzasadnienia.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

W związku z umorzeniem postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 1 k.k., mając na względzie treść art. 632 pkt 2 k.p.k., Sąd Okręgowy wydatki postępowania odwoławczego przejął na rachunek Skarbu Państwa.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana