Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Siedlcach

Przewodniczący:

SSO Dariusz Półtorak

Protokolant:

sekr. sądowy Kinga Łempicka

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 524/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 3 lutego 2025 r. w sprawie II K 1168/23

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

I. Zarzut obrazy przepisów prawa procesowego mającej wpływ na treść wyroku, a mianowicie: art. 4 k.p.k., art. 5 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., polegającej na nie wzięciu pod uwagę przy ferowaniu wyroku wszystkich ujawnionych w toku przewodu sądowego i mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie okoliczności, oparciu poczynionych ustaleń faktycznych na dowolnie przeprowadzonej ocenie dowodów oraz wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, niedostatecznym uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy w tym okoliczności dla oskarżonej ewidentnie korzystnych, rozstrzygnięciu niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść J. G., nienależytej analizie i ocenie poszczególnych dowodów, w szczególności dowodu z wyjaśnień oskarżonej, zeznań świadków: P. K., M. R., M. P. i A. K.; uznaniu za udowodnione faktów nie mających wystarczającego oparcia w dowodach, w szczególności faktu kierowania przez oskarżoną samochodem osobowym marki M. (...) o numerze rejestracyjnym (...); nie wskazaniu w sposób należyty dlaczego Sąd nie uznał dowodów przemawiających przeciwko sprawstwu i winie oskarżonej, co doprowadziło do niesłusznego skazanie J. G. za zarzucone jej przestępstwo;

II. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, mającego wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, wyrażającego się w dowolnym i błędnym przyjęciu, że:

a) J. G. w ruchu lądowym kierowała pojazdem mechanicznym znajdując się w stanie nietrzeźwości na poziomie 1,69 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, gdy żaden dowód nie pozwalał na poczynienie tak kategorycznych ustaleń faktycznych;

b) J. G. miała wjechać do przydrożnego rowu przy wykonywaniu manewru skręcania, gdy z zebranych dowodów nie wynika w ogóle taki fakt, w szczególności zaś to w którym kierunku J. G. miała podróżować pojazdem i w którą stronę wykonywała manewr skrętu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Okręgowy po zapoznaniu się z aktami postępowania wskutek złożonej przez obrońcę apelacji, uznał podniesione zarzuty jako niezasadne i tym samym wniesionego środka odwoławczego nie uwzględnił.

Zdaniem Sądu II instancji, Sąd meriti prawidłowo ocenił materiał dowodowy i na jego podstawie właściwie poczynił ustalenia faktyczne, które doprowadziły do słusznego przypisania

oskarżonej winy, co do przypisanego jej czynu. Analiza akt sprawy nie potwierdziła także zasadności zarzutu, związanego z naruszeniem art. 4 k.p.k. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd
I instancji procedował obiektywnie, uwzględniając okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonej. W sprawie nie pozostały żadne nieusuwalne wątpliwości, które w myśl art. 5 § 2 k.p.k. należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonej, przy czym na podkreślenie zasługuje to, że wątpliwości takie musiałby powziąć Sąd, jako organ orzekający, a nie mogły wynikać jedynie z subiektywnego stanowiska stron.

W opinii Sądu Okręgowego, wina oskarżonej była ewidentna, na co wskazują jasne, spójne, szczere i logiczne depozycje świadków w osobach P. K., M. R. i M. P. oraz dowód w postaci protokołu badania stanu trzeźwości oskarżonej. Świadkowie ci zgodnie zeznali, że w momencie przybycia na miejsce zdarzenia, widzieli jeszcze siedzącą za kierownicą auta oskarżoną J. G., która próbowała samodzielnie wyjechać z rowu. Tym samym nie można zgodzić się ze skarżącym, że fakt wcześniejszego kierowania pojazdem miałby wynikać jedynie z „bełkotliwego” przekazu samej oskarżonej. Sąd Rejonowy słusznie uznał zeznania tych świadków za wiarygodne w całości, przy czym nie można doszukać się żadnego racjonalnego motywu, który przemawiałby za celowym pomawianiem oskarżonej za czyn, który w rzeczywistości miałaby nie popełnić. We wskazywanych przez świadków okolicznościach, próba przekonywania, że autem mógł kierować ktoś inny, jest wysoce nielogiczna, tym bardziej jeśli oskarżona nawet nie wskazuje nikogo, kto miałby według niej tym pojazdem kierować. Fakt niezauważenia kluczyków przez świadków, na który powołuje się skarżący, w żadnym stopniu nie mógł skutecznie zakwestionować poczynionych dotychczas ustaleń. Pamiętać należy, że przy pojeździe wyposażonym w system bezkluczykowego uruchamiania, kluczyk nie musi znajdować się w stacyjce auta, nawet przy pracującym silniku, a wystarczy, że urządzenie umożliwiające zapłon posiada przy sobie kierujący, np. w kieszeni odzieży, torebce czy też w środku samochodu lub nawet jego pobliżu. O tym fakcie zresztą zeznał P. K., który unieruchomił auto, bowiem wskazał, że „kluczyków nie znalazłem, tam był przycisk start/stop. Wydaje mi się, że kluczyk był bezprzewodowy(…)”.

Świadek A. K. – funkcjonariusz Policji, który interweniował w związku z przedmiotowym zdarzeniem, w swych zeznaniach potwierdził depozycje wskazywanych powyżej świadków i opisywany przez nich przebieg zdarzenia, a jego zeznania także należało uznać za wiarygodne, bowiem były jasne i logiczne. Depozycje wszystkich wymienionych powyżej świadków korespondowały ze sobą i pozwoliły na jednoznaczne ustalenie winy oskarżonej.

Ze względu na powyższe i odnosząc się do zarzutu dotyczącego obrazy art. 7 k.p.k. podkreślić należy, że skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia tego przepisu wymaga wykazania, że ocena dokonana przez sąd jest sprzeczna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, że nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy bądź, że argumentacja zaprezentowana przez sąd za tak dokonanym wyborem pozostaje w sprzeczności z zasadami logiki. Odrzucenie przez sąd jednych dowodów, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych dowodów stanowi uprawnienie sądu dokonującego ustaleń faktycznych z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów i nie może być uznane za przejaw złamania zasady obiektywizmu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2023 r. II KK 384/23). Rozważania zamieszczone przez Sąd Okręgowy w poprzednich akapitach, w świetle powyższego stanowiska i oceniane przy uwzględnieniu wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, prowadzą do jednoznacznego wniosku o niezasadności podniesionych przez skarżącego zarzutów.

Bez istotnego znaczenia pozostaje stanowisko skarżącego kwestionujące zasadność ustalenia sądu meriti, że oskarżona wjechała pojazdem do przydrożnego rowu wykonując manewr skręcania. Ustalenie takie faktycznie znajduje się ale jedynie w pisemnych motywach wyroku Sądu I Instancji, przy czym treść uzasadnienia nie wiąże Sądu odwoławczego. Na względzie mieć ponadto trzeba, że zarzut naruszenia art. 424 § 1 k.p.k. może być skuteczny, ale tylko wyjątkowo, o ile motywy rozstrzygnięcia sądu I instancji są zupełnie nieprzejrzyste, wewnętrznie sprzeczne, nieodnoszące się do rzeczywistej treści dowodów, nie wyjaśniając żadnych kluczowych kwestii (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 2025 r. I KA 3/25). Ustalenie, że oskarżona skręcała lub zakręcała, czy też jechała na wprost, na kanwie niniejszej sprawy i w świetle pozostałych okoliczności, nie jest kluczowe i nie dotyczy w istocie znamion przypisanego jej czynu, stąd nie może być kanwą do podniesienia zarzutu z art.438 pkt 3 kpk, albowiem nie jest to błąd w ustaleniach faktycznych mogący mieć wpływ na treść orzeczenia. Fakt kierowania pojazdem przez oskarżoną, będącą w stanie nietrzeźwości z wynikiem
1,69 mg/l ! alkoholu w wydychanym powietrzu jest w przedmiotowej sprawie ustalony w sposób pozbawiony wątpliwości, o czym świadczą omawiane zeznania świadków czy niekwestionowany w sprawie protokół badania stanu trzeźwości oskarżonej, co czyni podniesione zarzuty chybionymi.

Wniosek

Wniosek o uniewinnienie J. G. od zarzucanego jej czynu ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na niezasadność podniesionych przez obrońcę zarzutów, wnioski apelacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Apelacja wniesiona przez obrońcę nie była zasadna i tym samym nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji obrońcy, na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa 900 złotych opłaty za
II instancję oraz 20 złotych wydatków postępowania odwoławczego, zgodnie ze stawkami wskazanymi w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonej

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana