Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Siedlcach

Przewodniczący:

SSO Agata Kowalska

Protokolant:

sekr. sądowy Kinga Łempicka

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 563/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 23 maja 2025 r. w sprawie II K 353/23

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

1. obraza przepisów postępowania, która mogła mieć i miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4, 5 § 2, 7, 410 i 424 § 1 kpk poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów, w sposób wybiórczy z przekroczeniem zasad rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, poprzez bezzasadne obdarzenie niemal całkowitą wiarą zeznań pokrzywdzonego oskarżyciela prywatnego K. F. oraz świadków B. F. oraz D. R. przy jednoczesnym odmówieniu tego przymiotu spójnym i logicznym wyjaśnieniom oskarżonego K. K., który wyjaśnił przebieg zdarzenia i stanowczo zaprzeczył by jakkolwiek dotknął pokrzywdzonego, oraz nie uwzględnieniu licznych istniejących a nie dających się usunąć wątpliwości tj. braku informacji o rzekomych groźbach, nie uwzględnieniu faktu iż K. F. prowokował oskarżonego i wszczynał nieporozumienia oraz sprowokował oskarżonego do kłótni w dniu 19 września 2022 r., podczas gdy swobodna a nie dowolna - jak w ujęciu Sądu I instancji, ocena wszystkich przeprowadzonych dowodów a w szczególności zapisu nagrania, treści wyjaśnień oskarżonego a także respektując zasadę, że wszelkie niedające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygać na korzyć oskarżonego - prowadzi do odmiennych wniosków, tj. do uznania, iż K. K. nie dopuścił się zarzucanych czynów,

2. obraza przepisów postępowania, tj. art. 424 § 1 pkt 1 i § 2 kpk poprzez brak dostatecznego uzasadnienia z jakich względów przyjęto, że treść nagrania dźwięku ze zdarzenia z dnia 19 września 2022 r. wskazuje, że doszło do kontaktu między stronami, podczas gdy uważna analiza materiału dowodowego wskazuje, że zarówno świadkowie jaki i pokrzywdzony odmiennie opisywali zdarzenie a w szczególności mechanizm powstania obrażenia, a w tym
zwłaszcza pominięta okoliczność, iż jasno wynika z zapisów Funkcjonariuszy policji, że K. F. nie miał śladu obrażeń, a interwencja trwała ponad pół godziny, dzięki czemu ewentualne zasinienie/zaczerwienienie lewego policzka byłoby doskonale widoczne.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie. Zdaniem Sądu II instancji,Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie w sposób właściwy, z poszanowaniem obowiązujących przepisów proceduralnych, w tym też tych wskazanych przez skarżącego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w aspekcie jego wiarygodności poddał rzetelnej, wszechstronnej, obiektywnej ocenie i nie doszło przy tym do obrazy przepisu art. 7 kpk. Na jego podstawie ustalił rzeczywisty stan faktyczny, nie pozostawiając przy tym żadnych nieusuwalnych wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego (art. 5 § 2 kpk). Nadto Sąd meriti wydając takie rozstrzygnięcie, zgodnie z art. 410 kpk, rozważył wszystkie dowody, przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wskazał precyzyjnie jakie fakty uznał za udowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach oraz przekonująco wykazał, z jakich powodów jednym dowodom dał wiarę, a innym takiego waloru częściowo odmówił.Apelujący kwestionował ocenę wiarygodności zeznań oskarżyciela prywatnego K. F., jego ojca B. F., a także D. R., jednakże jego twierdzenia nie spotkały się z aprobatą Sądu odwoławczego. Sąd Rejonowy, mając na względzie łączące ich więzi, a także konflikt panujący między stronami, co wynika wprost z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, trafnie zestawił wzajemnie uzupełniające się depozycje tych osób z dokumentacją medyczną zaświadczającą powstanie u pokrzywdzonego powierzchownego urazu głowy w okolicy lewego policzka, nagraniem dźwiękowym z inkryminowanego zajścia oraz pozostałymi dowodami nieosobowymi zgromadzonymi w sprawie, dochodząc do słusznych wniosków o ich wiarygodności. Dowody te ocenione kompleksowo pozwalają na potwierdzenie spójnej, konsekwentnej, logicznej wersji przedstawianej przez oskarżyciela prywatnego, iż w trakcie zdarzenia w dniu 19 września 2022 r. został on uderzony przez oskarżonego ręką złożoną w pięść w twarz, a więc tej przyjętej przez Sąd meriti. Nie świadczy o niewiarygodności zeznań złożonych przez wskazane wyżej osoby okoliczność, że funkcjonariusze, którzy przybyli na interwencję nie zauważyli u pokrzywdzonego widocznych obrażeń ciała, co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonej przez nich dokumentacji z przeprowadzonej interwencji. Doświadczenie życiowe wskazuje, że zaczerwienienie będące skutkiem uderzenia blednie po krótkim czasie, a sińce nie wybarwiają się od razu. Niewątpliwym jest, że funkcjonariusze Policji otrzymawszy polecenie służbowe udania się na miejsce zdarzenia od dyżurnego KP Ł., potrzebowali na dotarcie trochę czasu. Do momentu ich przybycia, zaczerwienienie na twarzy K. F. mogło zblednąć, stając się mniej widoczne, natomiast zasinienie jeszcze się nie pojawiło. Wbrew temu co próbuje wykazać skarżący, interwencja nie trwała na tyle długo, aby obrzęk ukazał się jeszcze w jej trakcie i tym samym aby mogli zobaczyć go funkcjonariusze. Nie ulega natomiast wątpliwości, że tego samego dnia o godzinie 21.06 lekarz stwierdził u pokrzywdzonego obrzęk o średnicy ok. 4 cm poniżej lewego oczodołu w górnej części policzka. Podkreślić także należy, że świadek K. Ś. potwierdził, że oskarżyciel prywatny wskazywał w trakcie interwencji, że był uderzony „jakimś drzewem”, co współgra z wersją zdarzenia przedstawianą w postępowaniu przez K. F.. Podał on bowiem, że wyrwał oskarżonemu kij z ręki, wyrzucając go na podłogę. Okoliczność tę potwierdza nagranie ze zdarzenia, w którym słychać typowy odgłos upadania takiego przedmiotu na twarde podłoże. Skądinąd, z uwagi na to, że wskazania oskarżyciela prywatnego co do przebiegu zdarzenia, wbrew tezie skarżącego, pokrywały się z owym nagraniem, nie sposób uznać, aby nie ukazywało ono jego przebiegu, a nadto, aby na jego podstawie nie można było czynić ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie. Sąd meriti w pisemnym uzasadnieniu dostatecznie wyjaśnił, z jakich względów należało obdarzyć ten dowód wiarą, a Sąd Okręgowy tę trafną, rzeczową argumentację podziela. Tym samym nie doszło do zarzucanej przez skarżącego obrazy art. 424 kpk.

W aspekcie kontestowanej poprawności oceny omawianych świadków istotne jest, że oskarżyciel prywatny bezpośrednio po zdarzeniu widział się z D. R. i swoim ojcem B. F. i poinformował ich o pobiciu przez oskarżonego, zaś oni relacjonując w sprawie wskazali na widoczne wówczas u niego obrażenia twarzy. Co więcej, o pobiciu oskarżyciel prywatny poinformował funkcjonariuszy Policji przybyłych na miejsce po zgłoszeniu przez B. F., a także jeszcze tego samego dnia syna oskarżonego, któremu dodatkowo wskazał, że w związku z tym udaje się zaraz do lekarza po obdukcję, co też uczynił. W trakcie wizyty lekarskiej, udzielonej w ramach Nocnej i Świątecznej Opieki Zdrowotnej w Ł. tożsamo opisał okoliczności zdarzenia, wskazując, iż został uderzony ręką w twarz. O wiarygodności zeznań omawianych świadków świadczy nadto fakt, że jak wynika z protokołów ich przesłuchania składając relację, starali się wskazywać jedynie takie okoliczności, których zaistnienia byli pewni, co świadczy o ich obiektywizmie i relacjonowaniu wyłączenie tego co faktycznie miało miejsce w rzeczywistości. Z tych powodów zarzut dokonania wadliwej oceny ich depozycji nie zasługiwał na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu błędnej oceny wyjaśnień oskarżonego wskazać należy, że nie można czynić skutecznie zarzutu co do wartości wyjaśnień oskarżonego wyłącznie na tej podstawie, iż sąd nie opierał się na całej ich treści, lecz na pewnych fragmentach. Sąd Rejonowy, weryfikując wartość dowodową wyjaśnień K. K., słusznie przyjął za wiarygodne jedynie te fragmenty, które znajdowały potwierdzenie w innych obiektywnych dowodach. Okoliczność, że oskarżony konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia przypisanego mu czynu nie może z góry wyłączyć jego sprawstwa. Należy pamiętać o tym, że Sąd ma prawo oprzeć się na jednych dowodach, a pominąć inne, jeśli ich treść była rozbieżna. W takiej sytuacji istota rozstrzygania polega na daniu priorytetu niektórym dowodom. Obowiązkiem sądu jest wówczas wskazanie, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Zdaniem Sądu Okręgowego, z tego obowiązku Sąd Rejonowy wywiązał się należycie. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, dowód z wyjaśnień oskarżonego, został oceniony w kontekście wszystkich przeprowadzonych dowodów, w szczególności wiarygodnych,pokrywających się w kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy aspekcie, zeznań K. F., B. F., D. R., K. Ś., a także dokumentacji medycznej oraz nagrania dołączonego do akt sprawy. Obrońca opierając się o wyjaśnienia oskarżonego, starał się nadać zdarzeniu charakter sprowokowany przez oskarżyciela prywatnego, jednakże taki stan rzeczy nie znajdował odzwierciedlenia w uznanych za wiarygodne dowodach, w szczególności w nagraniu z tego zdarzenia. Wynika z niego, że to oskarżony był stroną inicjującą inkryminowane zajście, agresywną, a jego zachowanie było wyrazem szczerej, trwałej niechęci do oskarżyciela prywatnego. Należy podkreślić, że bezpośrednio po otwarciu przez K. F. drzwi prowadzących na poddasze, oskarżony zaatakował go słownie, a także fizycznie. W związku z tym, twierdzenie obrońcy, że nie istniał żaden dowód wskazujący na agresję (słowną i fizyczną) oskarżonego był bezpodstawny. W tej sytuacji, przy braku obiektywnych dowodów, które by te wskazania potwierdzały, zasadnie Sąd I instancji odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego w znacznej części, m.in. tej, w której twierdził, iż nie popełnił przypisanego mu przestępstwa, uznając przy tym, że forsowana przez niego wersja zdarzenia stanowi jedynie przyjętą przez niego linię obrony, zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Przyjęte w zakresie tego dowodu stanowisko Sąd Rejonowy logicznie, rzeczowo uzasadnił, zaś ze stanowiskiem tym Sąd Okręgowy w pełni się zgadza.

Nietrafny okazał się także zarzut naruszenia art. 5 § 2 kpk. Brak było podstaw do zastosowania tego przepisu, albowiem w sprawie nie pojawiły się niedające się usunąć wątpliwości, które mogłyby być rozstrzygane na korzyść oskarżonego. Pamiętać należy, że skoro to organ procesowy ma dokonać oceny i w ramach swobodnej oceny dowodów dojść do określonego przekonania, to oczywistym jest, że wątpliwości muszą być powzięte przez sąd orzekający, a nie przez stronę. Samo subiektywne przekonanie strony o istnieniu wątpliwości nie przesądza o naruszeniu zasady in dubio pro reo.

Wniosek

o:

1. zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego K. K. od przypisanego mu czynu;

alternatywnie

2. uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Węgrowie.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadność podniesionych zarzutów skutkowała nieuwzględnieniem wniosków z którymi wystąpił skarżący.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 23 maja 2025 r. w sprawie II K 353/23 – w całości

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wskazano w rubryce 3.1. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się żadnych uchybień, które podlegałyby uwzględnieniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II., III.

Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji, na podstawie art. 636 § 1 w zw. z § 3 kpk, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego K. K. na rzecz oskarżyciela prywatnego K. F. 840 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, a nadto 200 zł opłaty za postępowanie odwoławcze, ustalając ich wysokość w oparciu o § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.), a także § 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.).

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana