Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Siedlcach

Przewodniczący:

sędzia SO Dariusz Półtorak

Protokolant:

p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 597/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 18 czerwca 2025 r. w sprawie II K 429/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

A. Z. (1)

Oskarżony jest leczony w (...) w Ł. od 1994 r. z powodu przewlekłej choroby psychicznej: schizofrenii paranoidalnej. Z powodu pogorszenia się stanu psychicznego dwukrotnie wymagał leczenia szpitalnego w okresach 6.11-1.12.2024 r. i 11.02-18.03.2025 r.

Zaświadczenie lekarskie z dnia 9.10.2025 r.

274

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.

Zaświadczenie lekarskie z dnia 9.10.2025 r.

Dokument - kserokopia zaświadczenia lekarskiego z Poradni Zdrowia Psychicznego w Ł. został uwzględniony jako wiarygodny, brak jest przesłanek do podważania jego autentyczności. Informacje z niego płynące w zasadzie potwierdzają dotychczasowe ustalenia, są zgodne z dokumentacją medyczną zawartą w aktach sprawy i wnioskami płynącymi z wywołanej opinii psychiatryczno-psychologicznej. Zauważyć należy, że okresy wskazywanej hospitalizacji nie pokrywają się z czasookresem ujętym w postawionych oskarżonemu zarzutach, toteż nie ma to bezpośredniego wpływu na stwierdzenie jego poczytalności w chwili popełnienia czynów, przy czym z opinii psychiatryczno-psychologicznej i ustaleń Sądu wynika, że choroba oskarżonego przebiega przewlekle, z okresami zaostrzeń i remisji, co ma swoje potwierdzenie w treści niniejszego zaświadczenia.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

I. Zarzut obrazy przepisów postępowania, a mianowicie;

1. art. 6 k.p.k. w zw. z art. 377 § 3 k.p.k. poprzez:

- prowadzenie w dniu 18 czerwca 2025 r. pod nieobecność oskarżonego w sytuacji, gdy Sąd w treści wysłanego wezwania uznał jego obecność za obowiązkową, reprezentujący go obrońca jednoznacznie wykazał, iż nieobecność A. Z. (1) wynika z okoliczności od niego niezależnych, związanych ze znacznym pogorszeniem jego stanu zdrowia i sposobu funkcjonowania;

2. art. 7 k.p.k. poprzez:

- dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego polegającej na bezpodstawnym obdarzeniu ich walorem wiarygodności w części dotyczącej przyznania się do winy, podczas gdy prawidłowa analiza i ocena tego dowodu, wsparta dowodem z opinii psychiatryczno-psychologicznej, powinna prowadzić do wniosku, iż A. Z. (1) w dacie składania wyjaśnień na etapie postępowania przygotowawczego nie był w stanie w sposób samodzielny i rozsądny prowadzić swojej obrony, w tym również zrozumieć istoty zarzucanych mu czynów, a nadto nie potwierdził treści złożonych wyjaśnień na etapie postępowania sądowego;

3. art. 170 § 1 pkt 3 i 5 k.p.k. poprzez:

- oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka A. Z. (2) poprzez uznanie, iż wniosek zmierza do przedłużenia postępowania w sytuacji, gdy powyższy wniosek zmierzał do ustalenia istotnych okoliczności sprawy, albowiem brat oskarżonego posiadał najlepszą wiedzę o tym w jakim stanie psychicznym jest oskarżony, jak również na temat zdarzenia, a w szczególności tego czy oskarżony w okresie czynu dysponował własną ilością pieniędzy, czy przekazywał komuś te pieniądze;

4. art. 167 k.p.k. w zw. z art. 202 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k. poprzez:

- nieuwzględnienie wniosku obrońcy o wywołanie uzupełniającej opinii psychiatrycznej na temat aktualnego zdrowia psychicznego oskarżonego i jego zdolności do uczestnictwa w rozprawie w sytuacji, gdy opinia psychiatryczna została wydania w dniu 08 kwietnia 2025 r., a w przedmiotowej sprawie należało ustalić czy okoliczności podawane u lekarza psychiatry podczas aktualnych wizyt oskarżonego wskazują, iż oskarżony nie znajduje się w stanie remisji oraz czy, a jeśli tak to na jakiej podstawie biegli stwierdzili, iż w chwili zarzuconego czynu oskarżony znajdował się w fazie remisji choroby pozwalającej na ustalenie, że miał jedynie częściową zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem;

2. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, którego dopuścił się Sąd meriti w konsekwencji obrazy w/w przepisów postępowania, polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, iż A. Z. (1) popełnił czyny zarzucane mu a/o, w sytuacji gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania, iż dopuścił się on sprawstwa zarzucanych mu czynów;

3. zarzut rażącej niewspółmierności kar wymierzonych oskarżonemu A. Z. (1) poprzez orzeczenie za czyn z pkt. I a/o kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 20 zł każda stawka, za czyny z pkt II-LXXVII kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby podczas, gdy nawet przy uznaniu go za winnego sprawstwa zarzucanych mu czynów, okoliczności przedmiotowej sprawy nie uzasadniały orzeczenia kar w rozmiarze przyjętym przez Sąd, nadto biorąc pod uwagę sposób funkcjonowania oskarżonego, jego sytuację osobistą oraz cele zapobiegawcze kary, jak również te w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej, zasadnym było wymierzenie mu za czyn z pkt. I a/o kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 10 zł każda stawka, za czyny z pkt. II - LXXVII kary łącznej 3 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Okręgowy po zapoznaniu się z aktami postępowania wskutek złożonej przez obrońcę apelacji, uznał podniesione zarzuty jako niezasadne i tym samym wniesionego środka odwoławczego nie uwzględnił.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów zważyć należało na to, że Sąd w niniejszym przypadku uprawniony był do powołania się na treść art. 374 § 1 k.p.k. i przeprowadzenie rozprawy pod nieobecność oskarżonego. Oskarżony był wezwany na rozprawę prawidłowo,
a wniosek obrońcy o odroczenie terminu rozprawy nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem nieobecność oskarżonego, jak słusznie wskazał Sąd meriti nie była należycie usprawiedliwiona. Dokumentacja dostarczona przez obrońcę kserokopia recepty z dnia 4 czerwca 2025 r. i prawdopodobnie spisane ręcznie przez oskarżonego zalecenia, co do sposobu przyjmowania leków, nieopatrzone datą, nie mogła stanowić dostatecznego uzasadnienia nieobecności oskarżonego na rozprawie, gdyż nie zostały tam wskazane żadne informacje, które rzeczywiście przemawiałyby za tym, że przywoływane względy zdrowotne uniemożliwiałyby jego stawiennictwo. Co więcej, na dalszym etapie postępowania, w tym wnosząc środek odwoławczy, obrońca nie przedstawił żadnej dokumentacji, która w jakimś stopniu chociażby uprawdopodobniłaby tezy, na które się powoływał. Z tychże powodów, jak również z uwagi na to, że oskarżony był reprezentowany przez obrońcę oraz przedstawił swoje stanowisko w wyjaśnieniach złożonych na etapie postępowania przygotowawczego, nie sposób uznać, że jego prawo do obrony zostało w jakikolwiek sposób naruszone, poprzez rozpoznanie sprawy pod jego nieobecność, co czyni sformułowany zarzut niezasadnym. Ponadto zaznaczyć należy, że art. 438 pkt 2 k.p.k. wskazuje, że uchybieniem stanowiącym przesłankę do uchylenia bądź zmiany wyroku jest uchybienie, które miało wpływ na jego treść, czego w niniejszym przypadku trudno byłoby się doszukać.

Sąd Okręgowy nie dopatrzył się zasadności także kolejnych zarzutów, bowiem zdaniem Sądu II Instancji, Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia oskarżonego, ustalając na jego podstawie właściwy stan faktyczny w sprawie oraz słusznie oddalił wnioski dowodowego w zakresie przesłuchania A. Z. (2) (brata oskarżonego) oraz wywołania uzupełniającej opinii psychiatryczno-psychologicznej na temat zdrowia psychicznego oskarżonego.

Na wstępie zauważyć należy, że podstawą skazania oskarżonego nie były tylko i wyłącznie jego wyjaśnienia i fakt przyznania się przez niego do winy, lecz całokształt materiału dowodowego, na który wskazał Sąd Rejonowy w pisemnych motywach swego wyroku. Wyjaśnienia oskarżonego, w których to przyznał się on do sprawstwa zarzucanych mu czynów, korelowały z ustaleniami poczynionymi na podstawie wiarygodnych zeznań K. K. (2) i W. K. oraz bezwpływowego materiału dowodowym w postaci dokumentacji bankowej, wydruków korespondencji SMS, materiałów fotograficznych czy też nagrań wideo. Wymienione powyżej dowody, w sposób jednoznaczny i pewny pozwoliły na uznanie oskarżonego za winnego dokonania wszystkich zarzucanych mu czynów. Aprobując zaś ocenę materiału dowodowego, jaką przeprowadził Sąd meriti, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się błędów w ustaleniach faktycznych, które były na tych dowodach poczynione.

Wnioski płynące z opinii psychiatryczno-psychologicznej świadczyły o tym, że wbrew stanowisku obrony czy samego oskarżonego, poczytalność oskarżonego w chwili popełnienia czynów nie była całkowicie zniesiona. Argumentacja przedstawiania przez obronę w świetle wskazanych dowodów, w tym opinii biegłych, pozostaje nietrafna i w gruncie rzeczy gołosłowna, a bezzasadnym był wniosek obrony o wywołanie opinii uzupełniającej.

W ocenie Sądu Okręgowego, opinia biegłych jest jasna, pełna, logiczna, obiektywna i ma odzwierciedlenie w pozostałym uwzględnionym materiale dowodowym. Z racji tego, nie można zgodzić się ze stanowiskiem obrony, opowiadającym się za wywołaniem kolejnej opinii, bowiem na względzie mieć trzeba, że dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej jest możliwe jedynie wówczas, gdy dotychczasowa opinia jest niepełna lub niejasna albo, gdy zachodzi sprzeczność w samej opinii lub między różnymi opiniami w tej samej sprawie. Natomiast jeżeli opinia biegłego jest przekonująca i zupełna dla sądu, który swoje stanowisko w tym względzie uzasadnił, to fakt, że opinia taka nie jest przekonywująca (jest niepełna) dla stron procesowych, nie jest przesłanką dopuszczenia kolejnej opinii w oparciu o przepis art. 201 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2025 r. I KK 494/24). W swej opinii biegli wypowiedzieli się jasno i rzeczowo, co do choroby psychicznej oskarżonego (schizofrenii paranoidalnej), jak również jej oddziaływania na zachowanie oskarżonego w chwili popełnienia czynów. Jak słusznie zauważył Sąd meriti, a co ma swoją podstawę właśnie we wnioskach przedmiotowej opinii, oskarżony dokonując przestępstw miał ograniczoną poczytalność w stopniu znacznym, jednakże sposób jego działania, tj. planowanie, zachowywanie konspiracji, przemawiały za brakiem cech dezorganizacji typowej dla ostrej psychozy i tym samym całkowitego zniesienia poczytalności. Biegli wiarygodnie wypowiedzieli się także w przedmiocie remisji choroby podczas trwania postępowania i możliwości udziału w nim oskarżonego, przy czym zauważyć należy, że miał on wyznaczonego obrońcę z urzędu, jak również w późniejszym czasie ustanowił on obrońcę z wyboru. Podważanie twierdzeń zawartych w opinii przez skarżącego, który nie posiada wiedzy specjalistycznej związanej z przedmiotem opiniowania przez biegłych, stanowi w istocie jedynie polemikę ze słusznymi ustaleniami biegłych, bowiem nie jest poparte żadnymi wiarygodnymi, należycie udokumentowanymi okolicznościami, które mogłyby je chociażby uprawdopodobnić. W sprawie nie została dołączona żadna dokumentacja medyczna, która dostatecznie potwierdzałaby stanowisko forsowane przez obronę.

Brak było w przedmiotowym postępowaniu podstaw do dopuszczenia dowodu z zeznań A. Z. (2) – brata oskarżonego, toteż decyzja Sądu Rejonowego w tym zakresie była prawidłowa. Okoliczności, na które miałby zeznawać A. Z. (2) nie mają znaczenia dla sprawy, o czym wypowiedział się Sąd Okręgowy także w toku rozprawy apelacyjnej. Dokumentacja medyczna oraz opinia biegłych dostarczyły dostatecznych informacji na temat stanu zdrowia psychicznego oskarżonego, przy czym nie wystąpiły żadne okoliczności, które tę wiedzę zdezaktualizowałyby, natomiast fakt jakimi pieniędzmi i w jaki sposób miałby dysponować oskarżony w czasookresie objętym zarzutami jest w zasadzie nieweryfikowalny i nie ma przełożenia na uznanie winy bądź niewinności oskarżonego wobec zarzucanych mu czynów.

Nietrafnym okazał się również zarzut rażącej niewspółmierności kar wymierzonych oskarżonemu A. Z. (1). Na wstępie podkreślić trzeba, że ustawa traktuje jako podstawę odwoławczą tylko taką niewspółmierność kary, która ma charakter rażący (art. 438 pkt 4 k.p.k.), a która zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można byłoby przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2024 r. VIII AKa 60/24). Sąd Rejonowy orzekając w tym zakresie miał na względzie znacznie ograniczoną poczytalność oskarżonego w chwili popełnienia zarzucanych mu czynów, toteż przy wykorzystaniu art. 31 § 2 k.k. i art. 60 § 1 i § 6 pkt 3 oraz 4 k.k. zastosował nadzwyczajne złagodzenie wymierzonych kar – zarówno kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jak również orzeczonej kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki na kwotę 20 zł. Orzeczona kara 1 roku pozbawienia wolności jest karą minimalną, jaką ustawa karna daje możliwość wymierzyć względem sprawcy czynu z art. 279 § 1 k.k. i wraz z karą grzywny za czyn z pkt I wyroku, są to kary adekwatne do okoliczności sprawy, całokształtu okoliczności obciążających oraz łagodzących i nie stanowią zbyt surowej represji dla oskarżonego za popełnione przez niego czyny. Wbrew stanowisku skarżącego, Sąd Rejonowy uwzględnił wszelkie okoliczności sprawy jakie powinny być wzięte pod uwagę i nadał im odpowiednią rangę, trudno zatem mówić o jakiejkolwiek, nie tylko rażącej, dysproporcji pomiędzy orzeczonymi karami, a czynami, jakich dopuścił się oskarżony. Analizując okoliczności obciążające, jakie należało wziąć pod uwagę, uwzględnić należało przede wszystkim wysoką wartość szkody, jaką swoim zachowaniem spowodował oskarżony – niemalże 70 000 zł, a także to, że dopuścił się czynów względem osoby starszej, wykorzystując jej zaufanie i przyzwolenie na wspólne zamieszkiwanie. Okoliczności te miały przełożenie na stopień społecznej szkodliwości czynów zwiększając go, przy czym w polu widzenia należało mieć także okoliczności łagodzące - ograniczenie poczytalności oskarżonego w stopniu znacznym w chwili popełnienia czynów oraz jego dotychczasową niekaralność.
W ocenie Sądu Okręgowego, orzeczone wobec oskarżonego kary są sprawiedliwe i odpowiadają dyrektywom wymiaru kary, opisanym w art. 53 k.k. Warunkowe zawieszenie wykonania kary
1 roku pozbawienia wolności, przy ustaleniu okresu próby na 3 lata, wraz z nałożonymi na oskarżonego obowiązkami (pisemnego informowania kuratora sądowego o przebiegu okresu próby w terminie raz na kwartał, poddania się systematycznemu leczeniu psychiatrycznemu w warunkach ambulatoryjnych, naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego kwoty 68 390 zł) pozwoli na zweryfikowanie poprawy zachowania oskarżonego, pod groźbą zarządzenia jej wykonania. Zdaniem Sądu II instancji, orzeczone kary względem oskarżonego zrealizują swoje cele, w tym w aspekcie wychowawczym i prewencyjnym, nie stanowiąc zarazem represji karnych nader surowych w stosunku do stopnia jego zawinienia.

Zważając na powyższe, zarzut ten, również należało uznać za bezzasadny, przy czym zawnioskowane przez skarżącego kary byłyby nieadekwatne i rażąco łagodne w stosunku do czynów, których oskarżony się dopuścił.

Wniosek

Wniosek o uniewinnienie oskarżonego A. Z. (1) od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie z daleko idącej ostrożności procesowej o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu za czyn z pkt. I a/o kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 10 zł każda stawka, za czyny z pkt. II - LXXVII kary łącznej 3 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na niezasadność podniesionych przez obrońcę zarzutów, wnioski apelacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Apelacja wniesiona przez obrońcę nie była zasadna i tym samym nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II, III.

Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji obrońcy, na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 480 zł opłaty za
II instancję oraz obciążył go kwotą 20 zł wydatków postępowania odwoławczego, zgodnie ze stawkami wskazanymi w art. 3 ust. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

Ponadto, w związku z tym, że oskarżyciel posiłkowy był w postępowaniu odwoławczym reprezentowany przez pełnomocnika, zasadnym było zasądzenie z tego tytułu od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego K. K. (1) kwotę 1845 zł zwrotu poniesionych przez niego kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z załączoną fakturą VAT. Zauważyć należy, że zasądzona kwota odpowiada nakładowi pracy pełnomocnika oraz stopniowi skomplikowania sprawy i została należycie udokumentowana jako wydatek rzeczywiście poniesiony przez oskarżyciela posiłkowego w związku z niniejszą sprawą.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana