Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Siedlcach

Przewodniczący:

SSO Dariusz Półtorak

Protokolant:

sekr. sąd. Kinga Łempicka

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 599/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 22 maja 2025 r. w sprawie II K 933/23

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

M. R.

Pomiędzy oskarżonym a oskarżycielem prywatnym istnieje długotrwały konflikt sąsiedzki, mający miejsce także po zdarzeniu będącym przedmiotem niniejszego postepowania.

Pismo oskarżonego i nagranie zapisu monitoringu na nośniku pendrive

194-194a

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.

Pismo oskarżonego i nagranie zapisu monitoringu na nośniku pendrive

Pismo oskarżonego wraz z nagraniem odnoszą się do sytuacji mającej miejsce po dacie czynu objętego wyrokiem i dotyczą uszkodzenia tabliczki z numerem domu oskarżonego, czego miał dopuścić się oskarżyciel prywatny. Oskarżony przedłożył ten dowód na okoliczność tego, że oskarżyciel prywatny jest osobą agresywną i skłonną do kłamstw, ponieważ choć zobowiązał się do naprawienia wyrządzonej szkody, to przedstawił jemu odmienny przebieg tego zdarzenia.
W ocenie Sądu Okręgowego, o ile nawet można uznać, że dowód ten nie został zmanipulowany i jest autentyczny, to dotyczy całkiem innego zdarzenia, niedotyczącego czynu z dnia 4 listopada 2022 r., przy czym wnioskowanie na jego podstawie o tym, że oskarżyciel prywatny złożył nieprawdziwe zeznania w niniejszym postępowaniu, a przedstawiana przez niego wersja wydarzeń nie miała odzwierciedlenia w rzeczywistości, pozostaje zbyt daleko idącym i bezpodstawnym. Sąd meriti orzekał bowiem opierając się na słusznie uwzględnionym materiale dowodowym, odnoszącym się do zdarzenia będącego przedmiotem postępowania i mającego przez to istotne znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Dotyczy to nie tylko zeznań oskarżyciela prywatnego i jego żony K. G., lecz także pozostałych dowodów wskazanych w pisemnych motywach wyroku. Niemniej jednak, ten materiał dowodowy złożony na etapie postępowania odwoławczego potwierdza fakt istnienia długotrwałego i intensywnego konfliktu sąsiedzkiego pomiędzy stronami, co miało swoje potwierdzenie także w depozycjach przesłuchiwanych w niniejszym postępowaniu osób, konflikt wskazujący na konieczność ich oceny przy zachowaniu należytej ostrożności, czemu też Sąd Rejonowy uczynił zadość.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

1. Zarzut rażącej obrazy przepisów prawa procesowego, które miały wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 5 § 1 i 2 k.p.k., poprzez rozstrzygnięcie wszelkich występujących w sprawie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego; a także bezpodstawnie przypisując wiarę dowodom w postaci nagrań przedłożonych przez oskarżyciela prywatnego, które nie mają żadnego znaczenia do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy;

2. zarzut rażącej obrazy przepisów prawa procesowego, które miała wpływ na treść wyroku, a mianowicie art 424 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 8 k.p.k., poprzez sporządzenie przez Sąd pierwszej instancji uzasadnienia wyroku w sposób pobieżny, przyjmując za podstawę tylko i wyłącznie okoliczności przemawiające za prawidłowością wersji prywatnego aktu oskarżenia, przy jednoczesnym zaniechaniu rozważenia okoliczności wersji przeciwnej i okoliczności oraz dowodów korzystnych dla oskarżonego;

3. zarzut rażącej obrazy przepisów prawa procesowego, które miały wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 4 k.p.k. i 7 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonego i bezzasadne przyjęcie, iż pozbawione są przymiotu wiarygodności w zakresie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, a także nie odniesienie się do kluczowych dowodów na korzyść oskarżonego;

4. zarzut rażącej obrazy przepisów prawa procesowego, które miały wpływ na treść wyroku, tj. art. 410 k.p.k. i 424 k.p.k. polegającej na pominięciu przy wyrokowaniu wyjaśnień oskarżonego, które były logiczne, spójne i korespondowały z innymi przeprowadzonymi dowodami w tym zeznaniami świadków: D. R., Z. R. oraz funkcjonariuszy Policji, a także zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy;

5. zarzut rażącej obrazy przepisów prawa procesowego, które miały wpływ na treść wyroku, tj. art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. poprzez bezpodstawne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie dowodu z bilingu połączeń między R. G., a K. G. z dnia zdarzenia, w sytuacji gdy przedmiotowy dowód był istotny do przeprowadzenia w celu prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy;

6. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść przez niezasadne przyjęcie okoliczności z których wynika, iż oskarżony „uderzył pokrzywdzonego pięścią w twarz" podczas gdy właściwa, zgodna z przepisem art. 7 k.p.k. interpretacja całego materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania sądowego winna prowadzić do zgoła odmiennego wniosku, jednoznacznie wskazując, iż oskarżony został zaatakowany przez oskarżyciela prywatnego i jedynie odpierał jego atak, a co za tym idzie nie dopuścił się zarzucanego mu czynu;

7. zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 25 § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie, oparte na błędnym przekonaniu Sądu, że nie doszło do żadnego bezpośredniego, bezprawnego zamachu ze strony oskarżyciela prywatnego na oskarżonego, a ponadto, że oskarżony miał możliwość oraz warunki do tego, żeby w sytuacji w której się znalazł podjąć inne kroki, co stoi w oczywistej sprzeczności z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Analiza zarzutów obrońcy oskarżonego doprowadziła do uznania ich za niezasadne, co skutkowało nieuwzględnieniem wniesionego środka odwoławczego.

Sformułowane zarzuty nie miały swego odzwierciedlenia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, a oparte były na polemicznej argumentacji, podczas gdy Sąd meriti procedował właściwie, w tym prawidłowo oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i ustalając na jego podstawie rzeczywisty stan faktyczny, prowadzący do pozbawionego wątpliwości stwierdzenia, że oskarżony dopuścił się sprawstwa zarzucanego mu prywatnym aktem oskarżenia czynu. Jedynie przyjęcie, iż czyn ten cechuje się znikomą społeczną szkodliwością skutkowało umorzeniem postępowanie na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. Wbrew twierdzeniom skarżącej, Sąd Rejonowy w sporządzonym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wypowiedział się dostatecznie oraz trafnie co do motywów, które miał na względzie podczas ferowania wyroku, uwzględniając wszelkie ujawnione w sprawie okoliczności, przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego, toteż nie można dopatrzeć się zasadności stanowiska skarżącej, jakoby Sąd Rejonowy miał procedować nieobiektywnie.

Rozważając argumentację zawartą w uzasadnieniu apelacji, jak i treść samych zarzutów zwrócić uwagę należało na jednostronną interpretację okoliczności zdarzenia dokonywaną przez skarżącą, pomijającą m.in. fakty płynące z obiektywnych źródeł dowodowych, do jakich należało zaliczyć chociażby zeznania funkcjonariuszy Policji przybyłych na miejsce zdarzenia,
a które wraz ze sporządzoną wówczas notatką urzędową, jednoznacznie wskazują na bezpodstawność twierdzeń skarżącej, co do nieobecności w samochodzie w trakcie zdarzenia K. G. – żony oskarżyciela prywatnego. Treść notatki niewątpliwie wskazuje, że K. G. była w samochodzie z oskarżycielem prywatnym, skoro w rozmowie z funkcjonariuszami potwierdziła wersję przedstawianą przez niego, a nie było możliwości, aby świadek w jakikolwiek inny sposób znalazła się w samochodzie w czasie późniejszym. Skarżąca opierając swoją wersję tej części wydarzeń na zeznaniach D. R. i Z. R. zdaje się zapominać, że dowody, aby były uwzględnione przy ustalaniu faktów, muszą być przede wszystkim wiarygodne, przekonywujące odpowiadające wymogom stawianym w art. 7 k.p.k.
W świetle powyższej okoliczności oraz innym ustalonym faktom pobocznym, jak m.in. potwierdzonej wizyty u lekarza z chorym dzieckiem, zgodnie z twierdzeniem oskarżyciela prywatnego, teza skarżącej pozostaje gołosłowna i nieracjonalna. Rozważając już samą logiczność przedstawianej przez skarżącą wersji wydarzeń zważyć należy, że trudno wyobrazić sobie sytuację, w której to oskarżyciel prywatny pojechałby sam do lekarza z chorym dwuletnim dzieckiem, wymagającym wówczas szczególnej opieki, podczas gdy K. G. – matka dziecka, bez wyraźnej przyczyny pozostałaby w domu. Wobec powyższego, chybiony jest również zarzut nawiązujący do oddalenia wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie dowodu z bilingu połączeń między R. G., a K. G. z dnia zdarzenia, bowiem fakt obecności K. G. w samochodzie podczas zdarzenia jest niewątpliwy, o czym świadczy także zapis nagrania z dokonanego zgłoszenia na numer alarmowy
112, podczas którego K. G. m.in. wprost wskazuje, że jadą właśnie z dzieckiem do lekarza.

Odpowiadając na ten, jak i na pozostałe zarzuty apelacji, przede wszystkim zwrócić uwagę należało, że w zasadniczej części odnoszą się one do kwestii drugorzędnych, faktów pobocznych nie mających wpływu na treść wyroku, a tylko takie mogłyby stanowić podstawę do ingerencji w jego treść. Prezentując wywody odnoszące się do kwestii nie mających bezpośredniego znaczenia odnośnie przedmiotu niniejszego postępowania, obrońca próbuje w ten sposób zdeprecjonować wartość dowodową zeznań oskarżyciela prywatnego i przedstawianą przez niego wersję wydarzeń, przy czym zauważyć należy, że Sąd Rejonowy oceniając prawidłowo nie tylko ten materiał dowodowy, lecz także depozycje pozostałych osób, kierował się należytą ostrożnością i wstrzemięźliwością, chociażby ze względu na trwający między stronami konflikt, w który nie są zaangażowani jedynie oskarżony i oskarżyciel prywatny, lecz w sposób naturalny także najbliżsi członkowie ich rodzin.

W świetle nawet wyjaśnień oskarżonego, które to zdaniem skarżącej powinny być uwzględnione jako wiarygodne, całkowicie bezpodstawnym jawi się zarzut błędnego ustalenia, że oskarżony uderzył pokrzywdzonego pięścią w twarz, skoro w swych wyjaśnieniach M. R. przyznał się do tego, że „machnął ręką” i trafił go (oskarżyciela prywatnego) w twarz, dopuszczając możliwość, że mógł użyć do tego pięści (k. 71). Jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, obrażenia spowodowane tym uderzeniem zostały potwierdzone w dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach sprawy, co wskazuje na wiarygodność przekazu oskarżyciela prywatnego, co do przebiegu zdarzenia, potwierdzonego w obiektywnych źródłach. Należy oczywiście pamiętać, że obie strony starały się przedstawić przebieg zdarzenia jak najbardziej korzystnie dla siebie, jednakże zeznania oskarżyciela prywatnego zasługiwały na uwzględnienie w kluczowej części, a przemawiającej za sprawstwem oskarżonego, bowiem były logiczne, jasne i korelowały z innymi wiarygodnymi dowodami, takimi jak: dokumentacja medyczna, kserokopie dokumentów z postępowań 4Ds.1146.2022, II W 710/23 i II W 76/23 toczących się z udziałem stron, nagrania z monitoringu czy ze zgłoszenia na numer alarmowy lub też częściowo uznanymi za wiarygodne zeznaniami K. G.. Przebieg zdarzenia opisywany przez obrońcę w apelacji, a oparty na wyjaśnieniach oskarżonego został przedstawiony w sposób przejaskrawiony, pomijający prawie całkowicie jakikolwiek aktywny udział oskarżonego w scysji pomiędzy stronami, czemu dobitnie przeczy przywoływany powyżej materiał dowodowy, jak i zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Nadmienić należy, iż twierdzeniom oskarżonego, że oskarżyciel poruszał się pojazdem po lewej stronie jezdni, czyli tej samej co oskarżony, próbując tym wykazać konfrontacyjne nastawienie oskarżyciela, przeczą chociażby nagrania z monitoringu z podjazdu domu oskarżyciela prywatnego, na którym widać, że jechał on samochodem prawidłowo, trzymając się prawej strony jezdni. Jednocześnie można zaobserwować zbliżenie się oskarżonego do samochodu, a nie odwrotnie, co dodatkowo uprawdopodabniało wersję zdarzeń przekazywaną przez oskarżyciela prywatnego. Kwestia kopnięcia w samochód i uszkodzenia mienia nie była przedmiotem niniejszego postępowania, toteż zarzuty odnoszące się do tego przywoływanego przez Sąd Rejonowy faktu nie miały istotnego znaczenia dla sprawy, chociaż uznać należy za prawidłowe ustalenie, że oskarżony kopnął w karoserię (drzwi) pojazdu oskarżyciela posiłkowego nie tylko na podstawie wspomnianej opinii biegłego ze sprawy II W 710/23, lecz wskazywał na to całokształt wiarygodnego materiału dowodowego i logika ciągu wydarzeń następujących kolejno po sobie.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy, oceniany zgodnie z dyrektywami art. 7 k.p.k., nie mógł również doprowadzić do uznania, że oskarżony działał wówczas w warunkach obrony koniecznej, nawet jeśli to jego obrażenia okazały się dotkliwsze, aniżeli urazy oskarżyciela prywatnego. Należy podnieść, że to oskarżony sprowokował całe zdarzenie, kopiąc w drzwi pojazdu oskarżyciela prywatnego czy też eskalował sytuację konfliktową uderzając go pięścią w głowę. Jak przyjmuje się powszechnie w orzecznictwie, prowokacja ze strony oskarżonego wyklucza możliwość działania w obronie koniecznej (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 13 czerwca 2024 r. II AKa 68/24). Nie może powoływać się na prawo do obrony koniecznej ten, kto chociażby prowokuje napastnika do zamachu, aktywnie podejmując konfrontację i jedynie nie mogąc uzyskać przewagi nad osobą, z którą popadł w konflikt, decyduje się na użycie środka przynoszącego mu zamierzony cel (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 21 kwietnia 2022 r. II AKa 238/21). Nawet jeśli na uwzględnienie zasługiwałaby wersja forsowana przez oskarżonego, że to on został uderzony jako pierwszy, nie mogłoby prowadzić to do niejako automatycznego uznania, że działał wówczas w warunkach obrony koniecznej, bowiem działania podjęte w obronie koniecznej muszą mieć charakter obronny, muszą więc być motywowane wolą obrony. Ocena ich nie może sprowadzać się tylko do ustalenia kto pierwszy zadał cios, lecz musi uwzględniać całokształt okoliczności zdarzenia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 4 marca 2020 r. II AKa 243/19). O obronie koniecznej zdefiniowanej w art. 25 k.k. nie sposób mówić także wtedy, gdy obie strony wzajemnie się prowokują, co potwierdza chociażby judykat Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, w którym uznano, że brak jest podstaw do przyjęcia prawa do obrony koniecznej, jeśli doszło do starcia pomiędzy dwoma osobami wzajemnie się prowokującymi w sposób świadczący o zgodzie obu na podjęcie walki (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 14 grudnia 2022 r.
II AKa 357/21). Uwzględniając fakt wymiany ciosów pomiędzy stronami wskazać należy, że jeżeli dwie osoby zadają sobie nawzajem ciosy, a więc atakują przeciwnika, a jednocześnie bronią się, to żadna ze stron nie może powoływać się na działanie w obronie koniecznej. Obie strony bowiem - tak czyniąc - dopuszczają się zamachów bezprawnych. Zastosowanie tej instytucji byłoby dopuszczalne dopiero wtedy, gdyby jedna ze stron swoich zachowaniem polegającym na (jednoznacznym) odstąpieniu od atakowania wyraziła przez to chęć przerwania tej walki (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2018 r. III KK 458/18). Zważając na ustalone okoliczności w niniejszej sprawie, jak i stanowisko utrwalone w przedstawionym orzecznictwie, brak było merytorycznych przesłanek do uznania, że oskarżony działał w warunkach obrony koniecznej.

Wniosek

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i odmienne orzeczenie, co do istoty sprawy przez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynu zarzucanego mu w prywatnym akcie oskarżenia.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadność zarzutów skutkowała nieuwzględnieniem wniosku apelacyjnego, o czym szerzej przy ich omówieniu.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wniesiona w sprawie apelacja nie była zasadna i nie podlegała uwzględnieniu. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II, III.

W związku z nieuwzględnieniem apelacji obrońcy, Sąd Okręgowy na podstawie art. 629 k.p.k. w zw. art. 628 pkt 1 k.p.k. i art. 636 § 1 i 3 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k., zasądził od oskarżonego M. R. na rzecz oskarżyciela prywatnego R. G. 840 zł tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów zastępstwa na etapie postępowania odwoławczego, zgodnie ze stawką wynikającą z § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, a także na rzecz Skarbu Państwa 100 zł opłaty za II instancję, mając na względzie stawkę określoną w art. 13 ust.2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana