Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Siedlcach

Przewodniczący:

Sędzia SO Sylwia Olimpia Uszyńska

Protokolant:

p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 604/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

4

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

.  1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 20 maja 2025 r., sygn. akt II K 710/23

.  1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

.  1.3. Granice zaskarżenia

.  1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

.  1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☒

brak zarzutów

.  1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

.  2.1. Ustalenie faktów

.  2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

----

----------------------

--------------------------------------------------------------

--------------

--------------

.  2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

---------

----------------------

--------------------------------------------------------------

--------------

--------------

.  2.2. Ocena dowodów

.  2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

-----------------

------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------

.  2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Wydruk z G.

k. 403

Jak wynika z wydruku dołączonego do akt sprawy (k. 403), dom pokrzywdzonego i świadków mieści się niemalże w linii prostej od łąki, na której miało miejsce przedmiotowe zdarzenie. Na wydruku uwidoczniono, że dojście do łąki możliwe jest nieutwardzoną drogą polną. Wydruk ten nie potwierdził tezy dowodowej obrońcy oskarżonych i nie był podstawą nowych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia.

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Z apelacji osobistych oskarżonych M. S. (2) i P. W.:

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Oskarżeni wnosząc tożsame apelację we własnym imieniu, zgodnie z art. 427 §2 k.p.k, nie mieli obowiązku formułowania zarzutów stawianych skarżonemu rozstrzygnięciu. Natomiast w treści apelacji (k. 422, k. 424) skarżący wskazali, iż ich zdaniem wyrok jest niesprawiedliwy, a Sąd I instancji pobieżnie przeanalizował sprawę.

Z apelacji osobistej oskarżonego K. B. (1):

Oskarżony wnosząc apelację we własnym imieniu, zgodnie z art. 427 §2 k.p.k, nie miał obowiązku formułowania zarzutów stawianych skarżonemu rozstrzygnięciu. Natomiast w treści apelacji (k. 438-438v) skarżący wskazał, iż:

- uważa, że wyrok jest niesprawiedliwy, a Sąd i instancji pobieżnie przenalizował sprawę.

- według jego wiedzy w sprawie zachodzi przyczyna bezwzględna odwoławcza - Sędzia sądzący sprawę powinien być wyłączony ponieważ pełnomocnik pokrzywdzonego jest patronem syna Sędziego, zatem ma to wpływ na wydanie orzeczenia.

- argumentacja sądu odnośnie tego, że oskarżeni przyjęli linię obrony, bo obawiali się stracić licencje na transport jest chybiona ponieważ to przestępstwo nie powoduje utraty licencji.

- zasądzenie zwrotu kwoty większej aniżeli chciał sam pokrzywdzony tez nie jest prawidłowe jak też zakaz zbliżania.

- twierdzenia Sądu, że eksperyment procesowy jest niemożliwy bo naraziłby pokrzywdzonego na utratę zdrowia jest niedorzeczny, a taki dowód mógł zobrazować, że wersja pokrzywdzonego jest nierealna.

- opinia biegłego odnośnie obrażeń też wyklucza wersję pokrzywdzonego.

- pominięcie dowodów w postaci materiału dowodowego ze zdjęć uniemożliwiło oskarżonym obronę, a materiał ten pokazywał, że wersja pokrzywdzonego jest wyssana z palca.

- pokrzywdzeni znani są w środowisku miejscowym z takich zaczepek to też powinien Sąd zweryfikować.

Z apelacji obrońcy oskarżonych:

1) obrazy przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.pk. poprzez dokonanie dowolnej a nie wszechstronnej oceny zgromadzonego i ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, przejawiającej się w postaci:

a) obdarzenia walorem wiarygodności sprzecznych ze sobą zeznań pokrzywdzonego oraz świadków M. B. i W. B., w sytuacji gdy świadkowie nie potrafili wskazać, który z oskarżonych zadawał obrażenia pokrzywdzonemu,

b) obdarzenia walorem wiarygodności zeznań świadków M. B. i W. B., którzy zataili przed Sądem, iż dom z którego pobiegli na miejsce zdarzenia znajdował się pod adresem ul. (...) w m. J. i żeby dobiec na miejsce zdarzenia świadkowie musieli przebiec przez ul. (...) w m. J. Jednak i nie mogli widzieć miejsca zdarzenia bo, zasłaniałby im to budynki przy ul. (...) w m. J.,

c) odmowę przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych w sytuacji gdy ich wyjaśnienia były logiczne, spójne i konsekwentne, a ponadto ich wyjaśnienia w zakresie nieobecności na miejscu zdarzenia oskarżanego F. również zostały potwierdzone wnioskami opinii z analizy kryminalnej,

d) odmowę przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych poprzez Sąd I instancji, z powodu obawy oskarżony o utratę licencji transporotowej w przypadku skazania za popełnienie przestępstwa na szkodę K. B. (2), w sytuacji gdy skazanie za popełnienie przestępstwa z art. 158 k.k. nie jest przeszkodą do uzyskania licencji transportowej.

e) pobieżną ocenę opinii z analizy kryminalnej (K. 329-360) i pominięcie wniosku (k. 337), tej opinii, iż wersja zdarzenia wskazywana przez oskarżonego F., iż odłączył się od znajomych i wrócił do miejsca zamieszkania bez brania udziału w zajściu jest prawdziwa, w sytuacji gdy również pozostali oskarżeni wskazywali, że oskarżony F. nie przebywał z nimi w czasie zdarzenia z udziałem pokrzywdzonego.

f) pobieżną ocenę opinii biegłego sądowego z dnia 17 sierpnia 2023 roku, i wysnucie wniosku, iż oskarżeni spowodowali obrażenia ciała u pokrzywdzonego na okres powyżej 7 dni w sytuacji gdyż z treści tej opinii wynika, iż obrażenia ciała pokrzywdzonego wyczerpały dyspozycję art. 157 § 2 k.k. i uznanie tej opinii za miarodajna w sytuacji gdy z zeznań pokrzywdzonego wynika, że dociskaniem jego ciała do drzewa spowodowało oberwanie kory drzewnej przez jego plecy, w sytuacji gdy nie odnotowano obrażeń pleców pokrzywdzonego.

2) obrazy przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia a to art. 170 § 1 pkt 1,3,5 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez niezasadne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy z dnia 6 maja 2025 o przeprowadzenie dowodu z eksperymentu procesowego oraz dowodu z załączonych fotografii w sytuacji gdy w toku procesu nie przeprowadzono oględzin miejsca zdarzenia a Sąd oparł się w zasadzie na zeznaniach pokrzywdzonego i świadkach — członkach jego rodziny co uniemożliwiło oskarżonym realizacji ich prawa do obrony poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia przebiegu zdarzenia oraz zaniechanie w ogóle rozważenia przez Sąd wersji zdarzenia przedstawionej przez oskarżonych,

3) art. 399 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie uprzedzenia przez Sąd, stron o zmianie kwalifikacji prawnej czynu co uniemożliwiło złożenie obronie dodatkowych wniosków dowodowych.

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Przed przystąpieniem do analizy zarzutów zawartych w osobistych apelacjach oskarżonych oraz apelacji obrońcy oskarżonych wskazać należy, że są one tożsame w swoim kierunku, dlatego aby nie powielać wywodów Sądu odwoławczego w kolejnych rubrykach tabelarycznego uzasadnienia, zostaną one omówione łącznie.

Sąd Okręgowy po zapoznaniu się z aktami sprawy doszedł do przekonania, że ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy jest prawidłowa, gdyż poprzedzona jest ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wynik rozważenia okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonych, jest logicznie i przekonjąco uzasadniona, przy czym uwzględnia zasady wiedzy i doświadczenia życiowego. Warto zwrócić uwagę na to, że Sąd I instancji w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazał wszystkie dowody, którym nadał przymiot wiarygodności, a także wyodrębnił te, które na przypisanie takiej cechy nie zasługiwały. Nie zabrakło też wskazania powodów, które wpłynęły na takie, a nie inne ukształtowanie oceny zgromadzonych w sprawie dowodów.

Bez wątpienia, na kanwie przedmiotowej sprawy wyłoniły się dwie przeciwstawne konwencje zdarzeń, z których jedna pochodziła od pokrzywdzonego i wspierających jego wersję świadków w osobie ojca i brata, zaś druga od oskarżonych, którzy zdecydowali się na składanie wyjaśnień. W ocenie Sądu, w zaistniałej sytuacji Sąd Rejonowy, wbrew twierdzeniu skarżących podszedł do każdej z przesłuchiwanych osób w sposób równy, a zatem nie dyskredytując ani też nie faworyzując płynących od niej treści i to tylko ze względu na zajmowane stanowisko procesowe. Kontrola instancyjna pozwoliła na wyprowadzenie stwierdzenia, iż Sąd pierwszej instancji uczynił zadość swej powinności i sprostał tak nakreślonym wytycznym, pozostając bezstronnym i neutralnym - czego z oczywistych względów nie można powiedzieć o apelujących. Ci ostatni bowiem stawiając różnorodne tezy w środkach odwoławczych, a przy tym nie popierając ich żadnymi racjonalnymi argumentami, dążyli do zdyskredytowania wartości dowodowej zeznań pokrzywdzonego K. B. (2), świadków W. B. i M. B. oraz opinii z analizy kryminalnej i opinii biegłego sądowego, eksponując przy tym przedstawiony przezeń przebieg zdarzeń, choć tak naprawdę żaden inny dowód (poza wyjaśnieniami współoskarżonych) absolutnie z nim nie współgrał. Przedstawiony na łamach apelacji rzekomy tok zajścia uznać zatem należało za nic innego jak realizację przyjętej przez zainteresowanych linii obrony, mającej na celu początkowo negowanie całego zdarzenia, a następnie obarczenie odpowiedzialnością za nie samego pokrzywdzonego, który miał bez powodu zatrzymać oskarżonych jeżdżących na quadach i jako pierwszy uderzyć K. B. (1), co wynika z wyjaśnień oskarżonego P. W. – k. 199. Ponadto, oskarżony w tych wyjaśnieniach twierdził, że jest w posiadaniu nagrania z zajścia, jednak nie ujawnił go organom postępowania ani w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, ani odwoławczego.

W tym miejscu wyraźnie zatem podkreślić należy, że Instancja Odwoławcza nie powzięła żadnych wątpliwości, iż Sąd Rejonowy słusznie zawierzył pierwszej ze wskazanych w akapicie poprzedzającym grup świadków - czyli pokrzywdzonemu oraz W. B. i M. B., bowiem to właśnie relacje tych osób były logiczne, konsekwentne i wzajemnie się uzupełniały. Rzecz jasna, W. B. i M. B. nie byli w stanie podać pewnych detali dotyczących inkryminowanego zajścia z udziałem stron, jednakże biorąc pod uwagę jego dynamikę, charakter i towarzyszące wszystkim uczestnikom silne emocje, nie powinno to dziwić. Co jednak determinujące to fakt, iż rodzina pokrzywdzonego pozostawała zgodna co do istoty zdarzenia, mężczyźni jednoznacznie i konsekwentnie wskazywali, kto był stroną czynną, a kto bierną, a wydźwięk ich depozycji był jasny i wymowny. Wynikało z nich bowiem, że pokrzywdzony K. B. (2) pobiegł w kierunku należącej do rodziny łąki, na której nieznane mu osoby jeździły po niej quadami, których głośne, charakterystyczne dźwięki słyszalne były z domu państwa B.. Niedługo za nim, w stronę łąki wybiegli świadkowie. Kiedy W. B. wyszedł za posesję, usłyszał krzyki dochodzące z odległości około 50 metrów. Gdy spojrzał w tamtą stronę, zobaczył mężczyzn bijących jego syna. Pomimo późnej pory, świadek był w stanie zauważyć, co dzieje się na łące, ponieważ dwa quady były ustawione w ten sposób, że oświetlały całe zdarzenie. Tożsamą relację przedstawił świadek M. B., który wskazał, że widział jak jego brat jest dociśnięty do drzewa przez jednego z kierujących quadem, a pozostali mężczyźni kopali go po ciele. Gdy świadkowie zaczęli krzyczeć w kierunku mężczyzn, ci zostawili pokrzywdzonego i zaczęli oddalać się na quadach.

Tak opisany przez świadków schemat zdarzeń przy tym w całości pokrył się z jednokierunkowymi zeznaniami pokrzywdzonego, wzmacniając ich wartość procesową. W tej sytuacji, wywody apelacji w tym zakresie winno się raczej poczytywać w kategoriach polemiki z prawidłową oceną zeznań i ustaleniami faktycznymi, aniżeli rzeczywistych zastrzeżeń. W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu 1) b. apelacji obrońcy oskarżonych. Jak wynika z załącznika adresowego do akt sprawy, pokrzywdzeni oraz świadkowie – członkowie jego rodziny od początku wskazywali prawidłowy adres swojego zamieszkania, a także świadek W. B. w pierwszym zdaniu depozycji w postępowaniu przygotowawczym wskazał, że w dniu zdarzenia przebywał w swoim domu. Wobec powyższego, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie doszło do zatajenia jakiejkolwiek okoliczności. Jak wynika z wydruku dołączonego do akt sprawy (k. 403) i zaliczonego w poczet materiału dowodowego przez Sąd Okręgowy, dom pokrzywdzonego i świadków mieści się niemalże w linii prostej od łąki, na której miało miejsce przedmiotowe zdarzenie. Zdaniem skarżącego, świadek W. B. nie mógł zauważyć mężczyzn bijących jego syna, ponieważ zasłaniałby mu widok budynek mieszczący się pod numerem 66. Obrońca oskarżonych zdaje się nie dostrzegać, że tuż obok działki z domem nr 66 biegnie nieutwardzona, polna droga prowadząca wprost do miejsca zdarzenia. Wobec powyższego, w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że świadek W. B. wybierając tę drogę jako najszybszą, idącą w linii prostej do łąki mógł usłyszeć, a następnie po przebiegnięciu kilkudziesięciu metrów – zaobserwować zdarzenie.

Sąd Odwoławczy nie powziął również wątpliwości co do rzetelności rozpoznania oskarżonych jako sprawców przedmiotowego zdarzenia. Podczas konfrontacji pokrzywdzonego z oskarżonymi, rozpoznawał on każdego z nich wskazując na charakterystyczne cechy wyglądu osobistego bądź ubioru, jakie zauważył w dacie zdarzenia. Również wcześniej, w pierwszych depozycjach zarówno pokrzywdzony, jak i świadek W. B. spójnie opisali późniejsze zachowanie mężczyzn zaobserwowanych na monitoringu stacji paliw wskazując na charakterystyczne cechy ubioru i wyglądu. Nie budzi również rozpoznanie oskarżonego P. F. (1) jako sprawcy zdarzenia. Podczas czynności konfrontacji, pokrzywdzony wskazał, że w dniu zdarzenia P. F. (1) ubrany był w ciemny bezrękawnik oraz szarą bluzę i zadawał mu ciosy na łące. Relację tę potwierdził jego ojciec, świadek W. B.. Świadkowie zdarzenia rozpoznali również oskarżonego P. W. wskazując, że nosił on okulary i miał charakterystyczny biały kask. Opis ten jest tożsamy z wizerunkiem tego oskarżonego widocznym także na zdjęciu dołączonym do akt – k. 76. W toku czynności postępowania przygotowawczego, świadkowie rozpoznali również K. B. (1) opisując go jako mężczyznę grubszej postury z kaskiem typu orzeszek, który przyparł pokrzywdzonego quadem do drzewa. Wobec rozpoznania przez pokrzywdzonego oskarżonego P. F. (2), bezzasadne są twierdzenia, jakoby nie był on obecny w dniu 04 sierpnia 2023 r. na miejscu zdarzenia. Podnosząc powyższe twierdzenia, skarżący kwestionują ocenę opinii biegłego (k. 329-360) w zakresie, w którym specjalista wskazał, iż w chwili odbierania połączenia od oskarżonego P. W. o godzinie 23:33 w dniu zdarzenia, urządzenie P. F. (1) znajdowało się w zasięgu stacji bazowej obejmującej jego miejsce zamieszkania. Według biegłego, fakt ten może potwierdzać depozycje oskarżonego, że jego quad uległ uszkodzeniu, co spowodowało, że odłączył się od znajomych i wrócił do miejsca zamieszkania. Niemniej jednak, ocena wiarygodności relacji oskarżonych należy do dyspozycji Sądu. Biegły w przedmiotowej sprawie został poproszony o dokonanie cyfrowej analizy danych oraz umiejscowienia położenia numerów abonenckich należących do oskarżonych na mapie, a nie o ocenę wiarygodności ich depozycji. Jak wynika z relacji świadków, zdarzenie miało przebieg dynamiczny i odbywało się od około 23:00 do 23:30, kiedy świadek W. B. będąc już w domu, co wynika z notatki k. 1, wykonał zgłoszenie o pobiciu. Zgodnie z danymi zebranymi w toku postępowania i przeanalizowanymi przez biegłego, oskarżony P. F. (1) do 23:06 logował się w pobliżu adresu zamieszkania pokrzywdzonego, a następnie w domu od 23:31. Oś czasu wynikająca z danych przeanalizowanych w opinii prowadzi do wniosku, że oskarżony P. F. (1) był obecny na miejscu zdarzenia w czasie jego trwania, a jak wynika z relacji świadka W. B., jako jeden z pierwszych opuścił miejsce zdarzenia. Nie należy tracić z pola widzenia, że oskarżony ten został bez cienia wątpliwości rozpoznany przez świadków, a jego charakterystyczny ubiór w dniu zdarzenia został opisany i potwierdzony na monitoringu ze stacji paliw. Wobec powyższego, zarzuty dotyczące oceny opinii biegłego jako bezzasadne nie zasługiwały na uwzględnienie.

Odnosząc się do poruszanej w apelacjach kwestii licencji należy wskazać, że potencjalna motywacja oskarżonych do złożenia wyjaśnień, w których negowali swój udział w zdarzeniu nie była elementem mającym wpływ na kształt przyjętych za podstawę wyroku ustaleń faktycznych, a co za tym idzie, dokonana przez Sąd interpretacja potencjalnej motywacji do przyjęcia przez oskarżonych takiej linii obrony nie miała wpływu na treść wyroku. Nie ulega wątpliwości, że wyjaśnień oskarżonych nie da się pogodzić z obrażeniami powstałymi u pokrzywdzonego, a ponadto przeczą one nieodpartej logice zdarzenia, która wynika z treści zeznań K. B. (2), W. B. i M. B., dlatego wyjaśnienia te nie mogły zostać uznane za prawdziwe. Wersja przedstawiona przez pokrzywdzonego i świadków – członków jego rodziny znajduje potwierdzenie w stwierdzonych obrażeniach oraz stanowi spójną i logiczną całość, co wielokrotnie podkreślano w niniejszym uzasadnieniu.

Wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonych, w przedmiotowej sprawie nie doszło do ustalenia, iż obrażenia doznane przez pokrzywdzonego wywołały u niego roztrój zdrowia na okres powyżej siedmiu dni. Jak wynika z lektury wyroku Sądu I instancji, Sąd ten przypisał oskarżonym udział w pobiciu K. B. (2), wskutek czego doznał on obrażeń ciała skutkujących rozstrojem zdrowia na czas krótszy niż siedem dni. Te same ustalenia zostały opisane w uzasadnieniu wyroku zarówno w rubryce dotyczącej opisu czynu, ustaleń faktów oraz podstawy prawnej skazania. Zarzut 1) f apelacji obrońcy oskarżonych ze względu na jego treść i sposób redakcji jest bezprzedmiotowy. Można się jedynie domyślać, iż obrońca próbował w ten sposób skarżyć element opisu czynu przypisanego oskarżonym, tj. ustalenie, że swoim zachowaniem mężczyźni narazili K. B. (2) na bezpośrednie niebezpieczeństwo wystąpienia skutku określonego w art. 157 § 1 k.k.

Przypomnieć należy, że zgodnie z tezą wyrażoną w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. IV KK 40/20, LEX nr 3292474, występek z art. 158 § 1 k.k. ma charakter materialny i w rezultacie do przypisania sprawcy tego przestępstwa wymagane jest ustalenie - które musi znaleźć odzwierciedlenie w opisie czynu - nie tylko udziału oskarżonego w bójce lub pobiciu, lecz także tej okoliczności, że pobicie miało niebezpieczny charakter, który powodował stan realnego, bezpośredniego zagrożenia wystąpieniem skutków wymienionych w tym przepisie. Przestępstwo to jest więc typowym przestępstwem konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo. Przekładając powyższe na okoliczności przedmiotowej sprawy, nie ulega wątpliwości, iż zachowanie oskarżonych polegające na przyparciu pokrzywdzonego quadem do drzewa, zadawanie mu uderzeń rękami po głowie i całym ciele oraz kopaniu narażało K. B. (2) na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku polegającego na spowodowaniu rozstroju zdrowia lub naruszenia czynności narządu ciała na okres dłuższy niż siedem dni. Jak wynika z zeznań bezpośrednich świadków, oskarżeni oddalili się z miejsca zdarzenia dopiero po zjawieniu się tam W. B. i M. B..

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego oddalenia wniosków dowodowych należy wskazać, iż Sąd Okręgowy w całości podziela stanowisko Sądu meriti co do wniosku o przeprowadzenie dowodu z eksperymentu i dołączonych fotografii zdjęć. Niemniej jednak, jak wynika z postanowienia Sądu k. 405 v, Sąd ten nie wypowiedział się co do wniosku o dopuszczenie dowodu z wydruku zdjęcia z G., wobec tego, wydruk ten został zaliczony w poczet materiału dowodowego na etapie postępowania odwoławczego. Analiza zawartości wydruku dokonana we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia prowadzi do wniosku, iż wydruk ten nie mógł być podstawą jakichkolwiek ustaleń faktycznych oraz nie zmieniał oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd meriti, a co za tym idzie, pominięcie tego wniosku przy wydawaniu postanowienia przez Sąd Rejonowy nie mogło mieć i ostatecznie nie miało wpływu na treść orzeczenia, dlatego zarzut obrazy przepisów postępowania, tj. art. 170 § 1 pkt 1,3,5 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. jako bezzasadny nie zasługiwał na uwzględnienie.

Kontrola odwoławcza również nie wykazała, aby Sąd Rejonowy ferując zaskarżony wyrok dopuścił się obrazy art. 399 § 1 k.p.k. W przedmiotowej sprawie, oskarżyciel publiczny zarzucił zarówno K. B. (1) jak i pozostałym oskarżonym czyn z art. 158 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd Rejonowy w ramach zarzucanych oskarżonym czynów uznał ich za winnych jednego czynu, tj. przestępstwa z art. 158 § 1 k.k., eliminując z proponowanej przez prokuratora kwalifikacji prawnej art. 157 § 2 kk oraz art. 11 § 2 k.k. Sąd Okręgowy podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2013 r., III KK 234/13, LEX nr 1375217, powielony następnie m.in. w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2024 r., II KK 488/24, LEX nr 3814290, iż przepis art. 399 § 1 k.p.k. nie nakłada na sąd obowiązku uprzedzenia stron o możliwości zmiany, względnie uzupełnienia, opisu czynu w sytuacji, gdy nie zachodzi perspektywa zakwalifikowania czynu według innego przepisu prawnego niż wskazany w akcie oskarżenia. W rozpatrywanej sprawie zmiana opisu czynu ani nie była dowolna ani na tyle zaskakująca, że można mówić o rzeczywistym pozbawieniu oskarżonych prawa do obrony. Sąd meriti w uzasadnieniu wyroku przedstawił motywy zmiany, które Sąd Okręgowy w pełni akceptuje.

Oskarżony K. B. (1) w swojej osobistej apelacji podniósł okoliczności, iż według jego wiedzy w sprawie zachodzi przyczyna bezwzględna odwoławcza - Sędzia sądzący sprawę powinien być wyłączony ponieważ pełnomocnik pokrzywdzonego jest patronem syna Sędziego, zatem ma to wpływ na wydanie orzeczenia oraz, że pokrzywdzeni znani są w środowisku miejscowym z takich zaczepek to też powinien Sąd zweryfikować. Pomimo zarzutów, skarżący nie wykazał, aby syn Sędziego w jakikolwiek sposób brał udział w obronie oskarżonych, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż syn Sędziego nie był nawet pełnomocnikiem substytucyjnym obrońcy oskarżonych. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił także twierdzeń o rzekomej opinii środowiska co do pokrzywdzonego i jego rodziny, dlatego zarzuty te jako czysto polemiczne i niemające odzwierciedlenia w materiale dowodowym należało uznać za bezzasadne.

W tym miejscu należy odnieść się do kwestii zasądzenia przez Sąd zadośćuczynienia w wysokości wyższej niż wnioskowana przez pokrzywdzonego. Przy ustaleniu wysokości zadośćuczynienia uwzględnia się winę sprawców, charakter i rozmiar krzywd, czas trwania cierpień i ich rodzaj, również sytuację pokrzywdzonego, w szczególności czy na skutek czynu jego sytuacja osobista, majątkowa uległa pogorszeniu. Nie wymaga szerszego komentarza wskazanie, że ustalenie wysokości zadośćuczynienia mieści się w zakresie kompetencji Sądu, który w tym przedmiocie nie jest w jakikolwiek sposób związany wysokością wskazywaną przez pokrzywdzonego lub jego pełnomocnika we wniosku. Natomiast zakaz zbliżania się został orzeczony jako obowiązek okresu próby, który – przynajmniej jeden - Sąd nakłada obligatoryjnie, wobec nieorzeczenia środka karnego zgodnie z art. 72 § 1 k.k.

Reasumując całość niniejszych wywodów stwierdzić należy, iż Sąd meriti dokonał całościowej i szczegółowej analizy przedmiotowej sprawy, co skutkowało – wbrew twierdzeniom apelujących osobiście - wydaniem sprawiedliwego wyroku, który należało w całości utrzymać w mocy.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od popełnienia zarzucanego im czynu. Ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Łukowie do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

.  5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

.  1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 20 maja 2025 r., sygn. akt II K 710/23

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Bezzasadność wniesionych apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

.  5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

.  1.

Przedmiot i zakres zmiany

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach zmiany

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

.  5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

.  5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

----------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

4.1.

----------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

.  5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

.  5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

---------------------

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II., III.

Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 633 k.p.k., zasądził od oskarżonych na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwoty po 210 złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym.

Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) zasądził od każdego z oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwotę po 125 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (120 złotych opłaty od kary pozbawienia wolności oraz 5 złotych ryczałtu za doręczenia pism w postępowaniu apelacyjnym).

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonych

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

oskarżony

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☒

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

3

Podmiot wnoszący apelację

oskarżony

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☒

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

4

Podmiot wnoszący apelację

oskarżony

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☒

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana