Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Siedlcach

Przewodniczący:

SSO Karol Troć

Protokolant:

sekr. sądowy Kinga Łempicka

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 607/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 20 maja 2025 r. w sprawie II K 711/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

P. M.

spożywanie przez oskarżonego alkoholu
w nocy z dnia 3 sierpnia 2024 r. na
4 sierpnia 2024 r. z M. R. (1)
w domu pokrzywdzonego, doznanie przez niego ok. północy ataku padaczki oraz fałszywe zawiadomienie o popełnieniu przez oskarżonego przestępstwa rozboju na jego szkodę

zeznania oraz oświadczenie świadka M. R. (1)

179, 186v-187v

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.

zeznania oraz oświadczenie świadka M. R. (1)

Zeznania świadka, jak również złożone przez niego
w toku postępowania odwoławczego oświadczenie, stanowiące ich uzupełnienie, nie są wiarygodne.
Należy wskazać, że są one sprzeczne z konsekwentnymi zeznaniami złożonymi przez niego w postępowaniu przygotowawczym, w których przedstawił jasno, logicznie, rzeczowo i szczerze okoliczności zaistniałe przed, po, jak i w trakcie inkryminowanego zajścia, opisał jego przebieg, wskazując jednoznacznie, bez jakichkolwiek wątpliwości czy zawahania, że sprawcą doznanych przez niego w czasie tego zdarzenia obrażeń ciała, a także zaboru mienia na jego szkodę, jest oskarżony P. M.. Podał wówczas, że rozpoznał go nie tylko po głosie, ale również po ubiorze,
gdyż miał na sobie charakterystyczną czapkę z daszkiem,
którą nosił na co dzień. Odnosząc się podczas drugich zeznań w sprawie do oświadczenia z dnia 2 września 2024 r. (k. 60) podniósł, że na polecenie nieznanego mu mężczyzny, działającego w imieniu oskarżonego, nie zapoznając się z jego treścią, podpisał je dla „świętego spokoju”, obawiając się
o własne bezpieczeństwo, bo mu grożono. Przedstawiając oskarżonego jako agresywnego, skłonnego do podejmowania zachowań przemocowych podniósł, że się go boi. Nie wskazał jednakże na wstępnym etapie postępowania, aby mieli oni wspólnie spożywać alkohol w postaci piwa w okolicach północy, w nocy z 3 sierpnia 2024 r. na 4 sierpnia 2024 r., jak również, aby doznał on w tym czasie ataku padaczki. Podał, że po tym jak się rozstali, po przybyciu do swojego miejsca zamieszkania położył się spać i został zbudzony przez pukanie w okno. Takie odmienne wskazania świadka w postępowaniu odwoławczym, a także twierdzenia, że zawiadamiając o pobiciu i okradzeniu przez oskarżonego zrobił mu na złość, w które wpisywało się złożone w tej fazie postępowania oświadczenie (k. 179), nie przekonują co do swej prawdziwości.
Należy zauważyć, że relacje stron układały się poprawnie, a spotkanie do jakiego doszło w parku w K. przebiegało w przyjaznej atmosferze, o czym również świadek wskazywał podczas rozprawy apelacyjnej, zatem nie miał powodów do tego, aby bezpodstawnie obciążać oskarżonego za czyn, którego się w rzeczywistości nie dopuścił. Co więcej,
gdyby tak bardzo przeżywał, że bezpodstawnie zawiadomił organy ścigania o popełnieniu przez oskarżonego przestępstwa na jego szkodę, nielogicznym jest dlaczego wcześniej nie podjął próby wyprostowania tej sytuacji, nie zgłosił się na Policję, a uczynił to dopiero w zaawansowanej fazie postępowania sądowego. Tym bardziej, że był świadomy
treści złożonych przez siebie zeznań, a także karalności
w przypadku gdy nie odpowiada ona prawdzie. Relacjonując na rozprawie odwoławczej, nie potrafił przedstawić logicznych powodów takiego postępowania, podobnie jak nie był w stanie wskazać skąd ciocia, która rzekomo sporządzała omawiane oświadczenie, powzięła informacje o tym, przed jakim sądem toczy się postępowanie odwoławcze przeciwko oskarżonemu, jaka jest kwalifikacja prawna postawionego mu przez prokuratora zarzutu, a także kiedy pokrzywdzony składał pierwotne zeznania w sprawie. Konkludując, jego twierdzenia sprowadzające się do tego, że oskarżony nie był sprawcą czynu jaki mu się zarzuca, nie przekonywały co do swej wiarygodności, choćby z tego względu, że dwukrotnie, nawet po złożeniu oświadczenia przedstawiającego tożsamy stan faktyczny, wskazywał w postępowaniu przygotowawczym, a więc w znacznie zbliżonym odstępie czasowym od zaistnienia inkryminowanego zajścia, że został pobity i okradziony przez oskarżonego, a jego ówczesna relacja znajduje odbicie w depozycjach świadka C. K., który podnosił, że dowiedział się od samego pokrzywdzonego, że za obrażenia ciała, które wówczas posiadał, odpowiedzialny jest oskarżony. Nadto wskazywał, że utwierdził się w przekonaniu o autentyczności wypowiedzi pokrzywdzonego po tym, jak dwukrotnie w ciągu dwóch i czterech dni od inkryminowanego zdarzenia spotkał oskarżonego, a ten wskazywał na wrogie zamiary wobec pokrzywdzonego. Nie wynika przy tym z akt sprawy, choćby z jego relacji, aby świadek ten pozostawał w konflikcie z oskarżonym. Tak więc, zeznania te nie mogły przemawiać za przyjęciem odmiennych, niż dokonał Sąd Rejonowy, ustaleń faktycznych, prowadzących do uniewinnienia oskarżonego od przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem czynu.

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

1) obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia tj. art. 5 § 1 i 2 kpk, poprzez naruszenie zasady domniemania niewinności polegające na przypisaniu oskarżonemu winy pomimo braku jednoznacznych dowodów, w sytuacji istnienia istotnych wątpliwości co do przebiegu zdarzenia i sprzecznych relacji świadka zdarzenia oraz pokrzywdzonego oraz przyjęciu za wiarygodną wersję zdarzeń prezentowaną przez pokrzywdzonego, mimo że była ona kwestionowana przez oskarżonego i nie znajdowała potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym;

2) obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 kpk w zw. 410 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego wyrażająca się w:

a) niezasadnym przyznaniu waloru wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonego, w sytuacji gdy nie mają one oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym;

b) nienadaniu waloru wiarygodności oświadczeniu z dnia 2 września 2024 roku, poprzez ponowne nadanie wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonego, iż podpisał on oświadczenie pod przymusem;

c) uznaniu, iż zeznania świadka C. K. korespondują z zeznaniami pokrzywdzonego, podczas gdy w rzeczywistości są one niespójne i nie zawierają istotnych elementów wspólnych.

3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający istotny wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż oskarżony popełnił zarzucany mu aktem oskarżenia czyn zabroniony, podczas gdy zebrany materiał dowodowy i prawidłowo ustalony stan faktyczny przeczą temu wnioskowi.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego nie zasługiwały na uwzględnienie. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd meriti przeprowadził postępowanie w sposób właściwy, z poszanowaniem przepisów je regulujących, w tym art. 410 kpk. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w aspekcie jego wiarygodności, poddał rzetelnej, wszechstronnej, obiektywnej ocenie, co pozwoliło na ustalenie zgodnego z rzeczywistością stanu faktycznego sprawy, prowadzącego do słusznego przypisania oskarżonemu popełnienia czynu z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 283 kk w formie przyjętej w zaskarżonym wyroku. Z kolei argumenty sformułowane
w złożonej przez obrońcę apelacji mają w istocie charakter stricte polemiczny i opierają się m.in. na wybiórczej i subiektywnej ocenie zebranych dowodów, bez skutecznego wykazania nieprawidłowości rozumowania Sądu I instancji.

Myli się skarżący, że nie istniał w sprawie materiał dowodowy przemawiający za
uznaniem, że to oskarżony jest sprawcą przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem czynu.
Taki stanowiły chociażby spójne, a zarazem logiczne zeznania pokrzywdzonego złożone w fazie przygotowawczej postępowania, jak też pokrywające się z nimi depozycje świadka C. K.. Nie można się zatem również zgodzić z obrońcą, że zeznania pokrzywdzonego z postępowania przygotowawczego nie znajdowały odzwierciedlenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Należy przy tym podkreślić, że relacja C. K. nie pochodzi tylko i wyłącznie ze słyszenia, bowiem widział on z samego rana w dniu, w którym doszło do inkryminowanego zajścia, obrażenia ciała pokrzywdzonego. Co więcej, wskazał, że w odstępie kilku dni od jego zaistnienia oskarżony przyjął względem pokrzywdzonego wrogą postawę, przytaczając konkretne słowa, jakie o nim wówczas wypowiadał. Z uwagi na to, że pokrzywdzony nie pozostawał w konflikcie z oskarżonym, spożywał z nim w dniu 3 sierpnia
2024 r. alkohol w parku w K., rozstali się w przyjaznej atmosferze, niezwykle trudno w świetle zasad prawidłowego rozumowania i logiki wyobrazić sobie sytuację, aby składając relację w dniu kolejnym, tj. 4 sierpnia 2024 r. miał on go bezpodstawnie obciążyć winą za spowodowanie czynu, którego w rzeczywistości się nie dopuścił. Tym bardziej, że będąc pouczonym o treści art. 233 kk, miał świadomość konsekwencji prawnych jakie za sobą takie działanie by niosło. Z praktyki orzeczniczej sądowi wiadomo, że przy przestępstwie rozboju niejednokrotnie jedynym bezpośrednim świadkiem zachowań sprawcy jest pokrzywdzony. Niemniej jednak, wbrew temu co feruje skarżący, nie można w takiej sytuacji automatycznie umniejszać wartości depozycji pokrzywdzonego. W tym stanie rzeczy powinnością sądu jest dokonanie wszechstronnej analizy i oceny, która uwzględnia wszystkie pozostałe dowody zgromadzone w sprawie oraz wynikające z nich okoliczności. Taką, o czym przekonują pisemne motywy zaskarżonego orzeczenia, przeprowadził Sąd I instancji, wskazując precyzyjnie powody uznania relacji pokrzywdzonego za wiarygodną, które wobec ich trafności Sąd Okręgowy w całości aprobuje. Zeznania złożone w toku postępowania odwoławczego nie sprawiły, że zasadne byłoby stwierdzenie, że jest ona wadliwą, o czym wypowiedziano się we wcześniejszej części niniejszych rozważań. Należy jeszcze raz powtórzyć, że zeznania pokrzywdzonego znajdowały odzwierciedlenie w słusznie obdarzonym wiarą, racjonalnym przekazie C. K., nieutrzymującego skądinąd z nim bliższych kontaktów, a także, na co do tej pory nie wskazywano, w wiarygodnym nieosobowym materiale sprawy, o charakterze bezwpływowym. Razem zeznania te, w połączeniu z nieosobowym materiałem dowodowym, kształtowały spójny obraz zaistniałego inkryminowanego zdarzenia. Nie ma przy tym realnych podstaw teza, jakoby pokrzywdzony składając w toku postępowania przygotowawczego zeznania obciążające oskarżonego, czynił to złośliwie, chcąc odegrać się na nim za nieoddanie mu pieniędzy. Z protokołów przesłuchania jasno wynika, że zostały one przez pokrzywdzonego zaakceptowane bez zgłaszania jakichkolwiek zarzutów względem ich treści, co potwierdzają własnoręcznie złożone przez niego podpisy. O odczytaniu treści pierwotnych zeznań, notabene tożsamych z drugimi, przez funkcjonariusza Policji, relacjonował zresztą pokrzywdzony w toku postępowania odwoławczego. Tym samym utożsamiał się on z ich treścią, wskazywanymi w nich okolicznościami zdarzenia. Nadto w świetle zasad określonych w art. 7 kpk pozbawiony jest również podstaw wniosek, iż osoba okresowo spożywająca alkohol jest z tego powodu niewiarygodna. Otóż przepisy Kodeksu postępowania karnego nie zawierają żadnych dyrektyw, które nakazywałyby określone ustosunkowanie się do konkretnych dowodów, jak również nie wprowadzają różnic co do wartości poszczególnych dowodów (zob. wyrok SA w Lublinie z 5.10.2016 r., II AKa 215/16, LEX nr 2144848, wyrok SA w Katowicach z 29.01.2015 r., II AKa 467/14, LEX nr 1648857). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, przesłuchujący M. R. (2) funkcjonariusze Policji nie stwierdzili występowania u niego zaburzeń w swobodzie składania zeznań, a sama treść ujętych procesowo wypowiedzi – pod kątem logiki i złożoności wskazuje, że nie wystąpiły warunki wyłączające swobodę ich przekazania. Paradoksalnie, zaburzenia pamięci spowodowane alkoholizmem stanowiłyby istotne utrudnienie dla wymyślenia i utrzymania z biegiem czasu spójnej i logicznej, a rzekomo całkowicie zmyślonej wersji wydarzeń. Należy podkreślić, że przepis art. 171 § 7 kpk nie znajduje zastosowania nawet w wypadku pozostawania przesłuchiwanego pod wpływem niewielkiej dawki alkoholu lub innego środka, nie powodującej zaburzenia zdolności do w pełni kontrolowanego wysławiania się oraz podejmowania decyzji (zob. wyrok SA w Gdańsku z 23.09.2021 r., II AKa 215/21, LEX nr 3398671).

Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 5 kpk, zarówno w zakresie § 1, jak i § 2.
Brak było podstaw do zastosowania art. 5 § 2 kpk, na który powołuje się skarżący, albowiem w sprawie nie pojawiły się niedające się usunąć wątpliwości, które miałyby być rozstrzygane na korzyść oskarżonego. Pamiętać należy, że skoro to organ procesowy ma dokonać oceny i w ramach swobodnej oceny dowodów dojść do określonego przekonania co do możliwości ich wykorzystania przy ustalaniu faktów, to oczywistym jest, że wątpliwości muszą być powzięte przez sąd orzekający, a nie przez stronę. Samo subiektywne przekonanie strony o istnieniu wątpliwości nie przesądza o naruszeniu zasady in dubio pro reo. Z kolei przepis art. 5 § 1 kpk określa jedną z naczelnych zasad procesu - zasadę domniemania niewinności. Zawiera on zatem ogólną zasadę postępowania, nie nakazuje zaś ani nie zakazuje organom procesowym konkretnego sposobu procedowania. Skarżący nie wykazał zaś skutecznie, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia zasady domniemania niewinności.

Wobec braku naruszenia przez Sąd Rejonowy jakiegokolwiek przepisu ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, na uwzględnienie nie zasługiwał następczy zarzut błędu ustaleń faktycznych przyjętych w sprawie, prowadzących do przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za popełnienie czynu z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 283 kk w formie wskazanej w zaskarżonym wyroku. Okoliczność, że oskarżony zaprzeczył, by miał dopuścić się zarzucanego mu czynu, przedstawiając własną wersję zdarzeń, stanowi dalece niewystarczający argument dla przyjęcia, że stanowisko Sądu orzekającego jest błędne.

Wniosek

o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego P. M. od zarzucanego mu czynu

ewentualnie

o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przed sądem I instancji.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Ze względu na niezasadność podniesionych zarzutów, ww. wnioski apelacyjne, nie zasługiwały na uwzględnienie.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok w całości

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego okazała się niezasadna. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się w skarżonym wyroku uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II, III.

Z uwagi na to, że oskarżony P. M. reprezentowany był przez obrońcę ustanowionego z urzędu, Sąd Okręgowy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze, a także § 17 ust. 2 pkt 4 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. A. kwotę 1033,20 złotych (w tym 193,20 zł podatku VAT) za obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

Wprawdzie apelacja obrońcy oskarżonego okazała się w całości niezasadna, zatem w oparciu o przepis art. 636 § 1 kpk, należało obciążyć P. M. kosztami sądowymi postępowania odwoławczego, jednakże Sąd Okręgowy, mając na uwadze konieczność odbycia przez oskarżonego wymierzonej mu zaskarżonym wyrokiem kary pozbawienia wolności oraz jego sytuację materialną, uznał na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk, że względy słuszności przemawiają za tym, aby zwolnić go od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana