Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Siedlcach

Przewodniczący:

SSO Karol Troć

Protokolant:

sekr. sądowy Kinga Łempicka

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 610/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 18 czerwca 2025 r. w sprawie II K 229/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

1. obraza przepisów postępowania, mogąca mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

art. 7 i 410 k.p.k. poprzez:

- nienależyte rozważenie i ocenienie treści uznanych w całości za wiarygodne dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków oraz wynikających z nich okoliczności faktycznych mających wpływ na możliwość warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec oskarżonego P. G., a mianowicie incydentalnego charakteru zdarzenia objętego zarzutem aktu oskarżenia oraz dotychczasowej niekaralności oskarżonego, prowadzącego obecnie ustabilizowany tryb życia i prawidłowo funkcjonującego w społeczeństwie - co w konsekwencji doprowadziło do wydania wobec oskarżonego wyroku skazującego, podczas gdy stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, postawa oskarżonego, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia przemawiały za warunkowym umorzeniem postępowania karnego wobec oskarżonego;

— nienależyte rozważenie i ocenienie treści uznanych w całości za wiarygodne dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków oraz wynikających z nich okoliczności faktycznych mających wpływ na wymiar kary orzeczonej wobec oskarżonego P. G., a mianowicie incydentalnego charakteru zdarzenia objętego zarzutem aktu oskarżenia, dotychczasowej niekaralności oskarżonego, prowadzącego obecnie ustabilizowany tryb życia i prawidłowo funkcjonującego w społeczeństwie oraz niemożności
(ze względu na młody wiek i wkraczanie dopiero na rynek pracy) osiągania przez oskarżonego wyższych zarobków z pracy - co w konsekwencji doprowadziło do orzeczenia wobec oskarżonego rażąco surowej łącznej kary grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych po 12 zł każda, podczas gdy stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, postawa oskarżonego, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia przemawiały za orzeczeniem kary odpowiadającej swoją surowością możliwościom majątkowym oskarżonego;

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę tego orzeczenia, mogący mieć wpływ na treść orzeczenia, poprzez dowolne, błędne, nie znajdujące oparcia w całokształcie zebranego materiału dowodowego, a przy tym niezgodne z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania przyjęcie, iż:

- nie zachodzą przesłanki do warunkowego umorzenia postępowania - co w konsekwencji doprowadziło do uznania oskarżonego przez Sąd I instancji za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, bez rozważenia możliwości warunkowego umorzenia postępowania, podczas gdy prawidłowa analiza całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwalała na poczynienie powyższych ustaleń i wydanie wyroku skazującego;

- wymierzona oskarżonemu kara łączna grzywny w wymiarze
250 stawek dziennych po 12 zł każda jest adekwatną karą za popełnione przez oskarżonego czyny;

3. rażąca niewspółmierność (surowość) orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych po 12 zł każda wskutek nadania nadmiernego znaczenia okolicznościom obciążającym takim jak społeczna szkodliwość czynu, przy jednoczesnym nienadaniu odpowiedniego znaczenia okolicznościom łagodzącym jak niekaralność i przyznanie się oskarżonego do zarzucanego mu czynu, osobiste przeproszenie pokrzywdzonej oraz wyrażenie skruchy i żalu, a także pominięcia złej sytuacji majątkowej oskarżonego wkraczającego dopiero na rynek pracy - co w konsekwencji doprowadziło do przekroczenia przez Sąd I instancji swobodnej sfery sędziowskiego uznania w zakresie wysokości wymierzonej oskarżonemu łącznej kary grzywny, co skutkowało rażącą dysproporcją pomiędzy wysokością kary wymierzonej oskarżonemu a wysokością kary, który powinna zostać wymierzona oskarżonemu w wyniku prawidłowego zastosowania ustawowych dyrektyw wymiaru kary.

4. obraza przepisów prawa procesowego, mogąca mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie art. 6 ust. 3 lit. d Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w R. 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284), art. 170 § 1 pkt 3 oraz art. 201 k.p.k. poprzez bezpodstawne oddalenie na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 roku wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego P. G. o dopuszczenie uzupełniającej opinii psychiatrycznej - co w konsekwencji doprowadziło do zaniechania przeprowadzenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów, pozbawiło oskarżonego prawa do obrony, jak również naruszyło podstawowe standardy rzetelnego procesu karnego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Po dokładnej analizie treści środka odwoławczego wywiedzionego przez obrońcę podejrzanego, należało dojść do wniosku, że pomimo iż stawia on zarzuty pod adresem
sfery gromadzenia i oceny dowodów, to w istocie nie podważa procedowania sądu w tym zakresie, a poprzez nie chce wykazać niesłuszność niezastosowania w sprawie warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonego. Niemniej jednak, zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zgromadzony w toku sprawy materiał dowodowy, ustalając na jego podstawie rzeczywisty stan faktyczny, słusznie prowadzący do przypisania oskarżonemu sprawstwa i winy zarzucanych mu czynów. Wbrew stanowisku skarżącego, brak było podstaw do zastosowania wobec oskarżonego dobrodziejstwa z art. 66 § 1 kk, o czym szerzej w dalszej części niniejszego uzasadnienia.

Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut, podnoszący wadliwość ustaleń sądu w zakresie poczytalności oskarżonego w chwili popełnienia zarzucanych mu czynów. Biegli w wywołanej
w sprawie opinii sądowo – psychiatryczno – psychologicznej (k. 51-55) uwzględnili, wbrew twierdzeniu obrońcy, istotne dla powyższej kwestii fakty oraz okoliczności wynikające z zebranej w toku sprawy dokumentacji medycznej oskarżonego, poddali szczegółowej analizie akta sprawy, przeprowadzili niezbędne czynności badawcze, a wywiedzione przez nich kategoryczne wnioski, stanowiące odpowiedź na wszystkie postawione im przez sąd pytania,
w sposób zrozumiały, logiczny, wyczerpujący, fachowy i przekonujący uargumentowali. Argument skarżącego, jakoby opinia biegłych pozostaje w sprzeczności ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją medyczną oskarżonego jest nietrafiony. Opinia o stanie zdrowia psychicznego nie ma na celu zdiagnozowania pełni stanu zdrowia oskarżonego, ale ocenę, czy w chwili zarzucanych mu czynów miał zachowaną zdolność rozpoznania ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem, przy uwzględnieniu nie tylko informacji o stanie zdrowia oskarżonego, ale również charakteru przestępstw, których miał się dopuścić. Co istotne, chodzi przy tym nie tylko o możliwość wystąpienia zakłócenia bądź zniesienia poczytalności, lecz o rzeczywiste wystąpienie takich skutków. Z tej roli, również w ocenie Sądu odwoławczego, biegli wywiązali się należycie, w sposób niebudzący żadnych zastrzeżeń. Należy zauważyć, że oskarżony, zarówno w trakcie przesłuchań w sprawie, jak też w toku badania przez biegłych, nie wskazywał na zaistnienie okoliczności, które mogły mieć wpływ na ocenę jego poczytalności w czasie zarzucanych mu czynów (halucynacje, atypowa niepamięć itp.), wręcz wprost podniósł, że wówczas takie okoliczności nie wystąpiły (k. 55v). Okoliczności popełnienia przez oskarżonego przypisanych mu czynów, zdaniem Sądu Okręgowego, nie dają zaś podstaw do powzięcia wątpliwości co do jego poczytalności. Bezspornym nadto jest, że stwierdzone u niego upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim, uzależnienie od wielu substancji psychoaktywnych oraz padaczka nie miały wpływu na jego poczytalność, co biegli wszechstronnie i racjonalnie uzasadnili. W związku z tym, że Sąd meriti zajął trafne stanowisko co do wartości przedmiotowej opinii, za bezpodstawny należało uznać zarzut obrazy art. 201 kpk oraz powiązane z nim zarzuty naruszenia przepisów art. 170 kpk, a także art. 6 ust. 3 lit. d Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Przeprowadzenie kolejnego dowodu z opinii psychiatryczno-psychologicznej nie jest możliwe wyłącznie na podstawie domysłów, domniemań czy abstrakcyjnego przekonania stron procesowych o hipotetycznej możliwości wystąpienia po stronie oskarżonego dodatkowych okoliczności rodzących dalsze wątpliwości co do jego poczytalności, skoro nie mają one oparcia w konkretnych okolicznościach i dowodach sprawy. Na marginesie należy także wskazać, że nie może dojść do uchybienia normie zawartej w art. 170 kpk w sytuacji, gdy kwestionowana jest wydana w sprawie opinia z zarzutem co do jej niejasności, niepełności czy wewnętrznej sprzeczności. Przepis art. 170 § 1 kpk w odniesieniu do dowodu z opinii biegłego może mieć ewentualne zastosowanie jedynie przy rozpoznawaniu pierwszego w sprawie wniosku o powołanie ekspertów, których dotąd nie powołano albo wniosku o powołanie biegłego odnośnie do zupełnie innego przedmiotu opinii niż ten, którego dotyczy złożona już ekspertyza.

Mając na względzie realia niniejszej sprawy oraz dane osobopoznawcze o oskarżonym należało uznać, że jednostkowe kary grzywny wymierzone mu za występki z art. 222 § 1 kk w zb. z art. 224 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk oraz z art. 226 § 1 kk nie były rażąco surowe, a tylko w takim przypadku zgodnie z istotą zarzutu z art. 438 pkt 4 kpk można byłoby wydać orzeczenie reformatoryjne w tym zakresie. Trafnie odzwierciedlają one bowiem jego winę, stopień społecznej szkodliwości przedsięwziętych zachowań i oddają właściwie społeczny sprzeciw dla sprawców przypisanych kategorii przestępstw. Sąd Rejonowy zasadnie wskazał przy tym uwzględnione okoliczności obciążające i łagodzące (przyznanie się do winy, dotychczasową niekaralność, przeprosiny pokrzywdzonej, skruchę i żal), występujące po stronie oskarżonego, nadając im przy tym odpowiednią rangę i znaczenie. Z uwagi właśnie na uwzględnienie okoliczności łagodzących przy ocenie stopnia winy oraz przy wyborze rodzaju i wymiaru kar, Sąd I instancji wymierzył oskarżonemu za czyny z pkt I oraz II aktu oskarżenia jednostkowe kary grzywny, a więc kary najłagodniejsze rodzajowo, w wymiarze oscylującym blisko dolnych granic ustawowego zagrożenia. Okoliczności tych nie mógł jednak w związku z treścią art. 115 § 2 kk uwzględnić przy dokonywaniu oceny stopnia społecznej szkodliwości czynów, właściwie z uwagi na działanie oskarżonego bez powodu, w miejscu publicznym, pod wpływem alkoholu, a także
przy uwzględnieniu, iż było ono różnorodne, skierowane przeciwko różnym dobrom chronionym prawem (zdrowie, działalność instytucji państwowych), wypełniające znamiona trzech przestępstw, słusznie ustalonego jako znaczny. W ocenie Sądu Okręgowego niczym nie sprowokowany, fizyczny agresywny atak na interweniującego funkcjonariusza Policji, niezależnie od późniejszej skruchy i żali nie może być relatywizowany, nie można w żaden sposób takich zachowań aprobować i premiować uznaniem, że nie jest to czyn o niewielkiej społecznej szkodliwości, nie zasługujący na jakąkolwiek karę, ale raczej wyłącznie na potrzebę sprawdzenia, czy w przyszłości sprawca takie ataki będzie ponawiał, czy już może nie. Podejmujący interwencję policjanci czy inni funkcjonariusze publiczni winni korzystać ze strony Państwa z maksymalnej ochrony, w tym zabezpieczenia przed agresją osób, wobec których podejmują interwencję, móc nie obawiać się, czy kontrolowany nie wydobędzie broni i nie zagrozi ich życiu i zdrowiu i temu celowi służyć musi również odstraszająca funkcja kary. W związku z powyższym, w przekonaniu Sądu Okręgowego, Sąd meriti prawidłowo ustalił okoliczności determinujące ocenę w zakresie stopnia winy i społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu, a w konsekwencji wobec niewypełnienia koniunkcji przesłanek określonych treścią art. 66 § 1 kk nie zastosował wobec niego warunkowego umorzenia postępowania. Wskazywany przez skarżącego fakt, że Sąd nie zamieścił argumentacji odnoszącej się do tej kwestii w rubryce szóstej uzasadnienia, choć można byłoby poczytywać za uchybienie (zwłaszcza gdy obrońca wskazywał to podczas mów końcowych jako zasadniczy wniosek), które w świetle powyższego nie wpływało jednak na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie, a więc nie mógł on również przemawiać za trafnością złożonego środka odwoławczego. Wracając do sedna, wskazywanych powyżej okoliczności w kontekście wymierzonych oskarżonemu kar nie należy nadto przeceniać, jak to czyni obrońca, gdy zważy się na to, że został zebrany w sprawie niezbity, obciążający materiał dowodowy, który bezsprzecznie wskazuje na popełnienie zarzucanych oskarżonemu przestępstw, nadto z uwagi na charakter i okoliczności inkryminowanego zajścia, także w przypadku pozytywnej postawy po popełnieniu czynów czy niekaralności oskarżonego ze względu na niedawne osiągnięcie przez niego wieku, skutkującego możliwością poniesienia odpowiedzialności karnej. Co należy zaznaczyć, nie jest on jednak sprawcą młodocianym, a więc co do jego osoby nie znajduje zastosowanie przepis art. 54 § 1 kk. Młody wiek oskarżonego, sam w sobie, nie mógł także przemawiać za obniżeniem wysokości przyjętej przez sąd stawki dziennej (12 zł), przekraczającej skądinąd nieznacznie ustawowe minimum wynoszące 10 zł. Należy podkreślić, że Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stawkę dzienną, uwzględniając sytuację materialną oskarżonego. Co istotne, sąd ustalając stawkę dzienną, bierze pod uwagę nie tylko dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe, ale również możliwości zarobkowe. W związku z tym, że oskarżony jest osobą młodą, zdrową, zdolną do pracy zarobkowej, nie mającą nikogo na swoim utrzymaniu, nie sposób stwierdzić, aby określona wysokość stawki dziennej przekraczała możliwości płatnicze oskarżonego, a kara łączna grzywny była niemożliwą do jej uiszczenia. W razie potrzeby może on wystąpić o rozłożenie tej kary na raty w postępowaniu wykonawczym.

W zakresie orzeczonej przy zastosowaniu zasady asperacji kary łącznej grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 12 zł,
mając na względzie charakter czynów, jakich dopuścił się oskarżony, skierowanych wobec funkcjonariusza publicznego, a także ich wielość, różnorodność naruszonych nimi dóbr prawnych, nie można zgodzić się z obrońcą, ażeby raziła swą rażącą niewspółmiernością.
Należy podkreślić, że popełnienie większej ilości przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji.

Konkludując należało stwierdzić, że kary jednostkowe i w ich połączeniu kara łączna grzywny są karami adekwatnymi do okoliczności niniejszej sprawy, stopnia zawinienia oskarżonego oraz społecznej szkodliwości popełnionych przez niego czynów, odpowiadającymi dyrektywom
ich wymiaru, będącymi w stanie spełnić cele ustawowe, w zakresie społecznego oddziaływania,
a także zapobiegawcze, które mają osiągnąć w stosunku do oskarżonego. Orzeczenie kar łagodniejszych, a więc postulowanych przez obronę, nie skłoniłoby oskarżonego do jakiejkolwiek refleksji nad swoim zachowaniem, a wręcz przeciwnie - wyrobiło w nim przeświadczenie o prawie bezkarności popełniania przestępstw. Wskutek takiego orzeczenia nie zostałyby zrealizowane cele zapobiegawcze względem jego osoby. Taka kara nie ukształtowałby również należycie wskazywanych wyżej potrzeb w zakresie społecznego oddziaływania.

Wniosek

o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez warunkowe umorzenie postępowania z okresem próby na okres 1 roku, ewentualnie

2. zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze (pkt. 1, 2 i 3 wyroku) poprzez wymierzenie oskarżonemu za czyn z pkt I aktu oskarżenia (przy zastosowaniu regulacji z art. 37a kk) kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 10 zł każda, wymierzenie oskarżonemu za czyn z pkt II kary grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych po 10 zł każda i orzeczenie za ww. czyny kary łącznej grzywny w wymiarze 160 stawek dziennych po 10 zł każda.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Ze względu na niezasadność podniesionych zarzutów wnioski apelacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok w całości

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego okazała się niezasadna. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się w skarżonym wyroku uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II., III.

Z uwagi na to, że oskarżony P. G. reprezentowany był przez obrońcę ustanowionego z urzędu, Sąd Okręgowy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia
26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze, a także § 17 ust. 2 pkt 4 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. U. kwotę 1033,20 złotych (w tym 193,20 zł podatku VAT) za obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

Wprawdzie apelacja obrońcy oskarżonego okazała się w całości niezasadna, zatem w oparciu o przepis art. 636 § 1 kpk, należało obciążyć P. G. kosztami sądowymi postępowania odwoławczego, jednakże Sąd Okręgowy, mając na uwadze konieczność uiszczenia orzeczonej wobec niego kary grzywny oraz jego obecną sytuację materialną, uznał na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk, że względy słuszności przemawiają za tym, aby zwolnić go od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana