Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Siedlcach

Przewodniczący:

SSO Dariusz Półtorak (spr.)

Sędziowie:

SO Anita Kowalczyk- Makuła

SO Sylwia Olimpia Uszyńska

Protokolant:

st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 633/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 25 czerwca 2025 r. w sprawie II K 208/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

Zarzuty z apelacji obrońcy:

1. zarzut mogącej mieć wpływ na treść wyroku obrazy przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 i art. 410 k.p.k. poprzez:

- nienależyte rozważenie treści wyjaśnień oskarżonego F. L. (1) oraz treści zeznań pokrzywdzonej U. P. we wzajemnym ich powiązaniu w zakresie czynu zarzuconego oskarżonemu w punkcie I aktu oskarżenia - co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia przez Sąd I instancji dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych sprawy (zgodnie z którymi kradzież przez oskarżonego torebki z zawartością innych ruchomości na szkodę U. P. nastąpiła przy jednoczesnym użyciu przez oskarżonego wobec pokrzywdzonej przemocy w postaci siłowego zasłaniania ust i przytrzymywania siłą ciała pokrzywdzonej) - co w konsekwencji doprowadziło do uznania oskarżonego w punkcie 1 wyroku za winnego czynu z art. 280 § 1 k.k., podczas gdy treść wyjaśnień oskarżonego i zeznań pokrzywdzonej U. P. wskazywała na dopuszczenie się przez oskarżonego czynu z art. 278a § 1 k.k. (polegającego na kradzieży szczególnie zuchwałej mienia na szkodę U. P.) (literalna treść zarzutu z apelacji – po nowelizacji art. 278 § 3a k.k.),

- bezpodstawne odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego F. L. (1), który nie przyznał się do popełnienia czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii zarzuconego mu w punkcie VI aktu oskarżenia i wyjaśnił, iż zawiniątko ujawnione przy nim podczas przeszukania przez Policję po zatrzymaniu w dniu 9 grudnia 2024 roku przed sklepem (...) na ul. (...) w K. (którego zawartość okazała się środkiem odurzającym w postaci 3-Chlorometkatynonu (syn. 3-CMC o wadze 3,87 grama netto) zostało przez oskarżonego znalezione przy jednym z bloków mieszkalnych i oskarżony (który nie zaglądał do środka) nie miał świadomości, iż znalezione przez niego zawiniątko zawiera środek odurzający - co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego uznania go przez Sąd I instancji w punkcie 5 wyroku za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie VI aktu oskarżenia,

- bezpodstawne odmówienie wiarygodności treści wyjaśnień oskarżonego F. L. (1) (w których konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia czynów zarzuconych mu w punkcie XI aktu oskarżenia (tożsamych z czynami zarzuconymi mu w akcie oskarżenia w sprawie II K 301/25 dołączonej do sprawy niniejszej w celu łącznego prowadzenia) oraz nienależyte rozważenie treści pozostałych dowodów związanych ze zdarzeniami objętymi opisem czynów zarzuconych oskarżonemu w punkcie XI aktu oskarżenia - co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego uznania go przez Sąd I instancji za winnego popełnienia tychże czynów,

2. zarzut mogącego mieć wpływ na treść orzeczenia błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez dowolne, błędne, nie znajdujące oparcia w całokształcie zebranego materiału dowodowego, a przy tym niezgodne z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania przyjęcie, iż oskarżony F. L. (1) dopuścił się popełnienia czynów zarzuconych mu w punktach I, VI i XI aktu oskarżenia - co w konsekwencji skutkowało wydaniem w stosunku do niego wyroku skazującego również w zakresie tychże czynów, podczas gdy należyta i obiektywna ocena całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwalała na poczynienie powyższych ustaleń,

3. zarzut rażącej niewspółmierności (surowości) kar jednostkowych orzeczonych wobec oskarżonego F. L. (1) za czyny przypisane mu w punktach 1, 3, i 5 wyroku oraz kary łącznej orzeczonej wobec niego w punkcie 8 wyroku, jak również kary grzywny wymierzonej mu w punkcie 9 wyroku wskutek pominięcia przez Sąd I instancji przy wymiarze kary okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, a mianowicie motywacji oskarżonego zasługującej na uwzględnienie, dobrowolnego ujawnienia organom ścigania niektórych przestępstw przeciwko mieniu przypisanych mu w punkcie 3 wyroku oraz (w odniesieniu do wysokości kary grzywny) sytuacji materialnej i osobistej oskarżonego (nie mającego stałego miejsca zamieszkania, nie pracującego, bez dochodów i oszczędności), które to okoliczności przemawiały za orzeczeniem wobec oskarżonego kar jednostkowych pozbawienia wolności i grzywny oraz kary łącznej pozbawienia wolności w niższych rozmiarach.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy nie została uwzględniona w całości z uwagi na bezzasadność podniesionych zarzutów. Zauważyć należy, że pomimo werbalnego zaskarżenia wyroku w „całośc”i, zarzuty apelacyjne (w zakresie szerszym niż wymiar kary) skarżącego dotyczyły w istocie jedynie czynów z pkt I, VI i XI wyroku oraz rozstrzygnięcia o karach jednostkowych za czyny przypisane oskarżonemu w punktach 1, 3 i 5 wyroku oraz orzeczonej w pkt 8 kary łącznej, jak także wymierzonej w pkt 9 kary grzywny.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów, a związanego z czynem oskarżonego zakwalifikowanym z art. 280 § 1 k.k., popełnionym na szkodę U. P. wskazać należy, że zarówno materiał dowodowy, jak i ustalony na jego podstawie stan faktyczny, prowadzą do jednoznacznego wniosku, że Sąd Rejonowy dokonał słusznej kwalifikacji prawnej zachowania oskarżonego. Jak wskazuje treść art. 280 § 1 k.k., za czyn ten może być uznana kradzież przy użyciu przemocy wobec osoby lub groźby natychmiastowego jej użycia, albo doprowadzenie człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, przede wszystkim właściwie uznane za wiarygodne w całości zeznania pokrzywdzonej U. P., jak i częściowo uwzględnione wyjaśnienia oskarżonego, doprowadziły do ustalenia pozbawionego wszelkich wątpliwości, że oskarżony dopuścił się czynu z pkt I zaskarżonego wyroku. Zauważyć należy, że przemoc jakiej się dopuścił oskarżony, wyrażała się poprzez siłowe zasłanianie ust pokrzywdzonej, przyciskanie siłą ciała pokrzywdzonej, szarpania znajdującej się na jej ramieniu torebki i nakazywania jej zaprzestania wzywania pomocy, a działania te podjęte były w celu zaboru torebki, do czego finalnie doszło. Pokrzywdzona zeznawała w tym zakresie konsekwentnie i logicznie, opisując występujące kolejno po sobie sekwencje zdarzeń. Wyjaśnienia oskarżonego zaś nie zasługiwały na uwzględnienie w tej części, w której negował użycie wobec pokrzywdzonej przemocy, jaka wynika z opisu czynu przyjętego przez sąd meritii, dążąc tym samym do uzyskania korzystniejszej dla siebie sytuacji procesowej. Niewątpliwym dla Sądu jest fakt, że oskarżony przy użyciu siły fizycznej zasłonił pokrzywdzonej usta, uniemożliwiając tym samym podjęcie przez nią czynności udaremniających zamach, które w tym przypadku mogły wyrażać się w wezwaniu pomocy osób postronnych. Ponadto, przy dokonywaniu tej czynności, oskarżony działał na pokrzywdzoną siłą w postaci przyciskania ciała i szarpania znajdującej się na szyi torebki, jak również zakazując jej wzywania pomocy, mówiąc aby nie krzyczała, co wynika już z pierwszych zeznań pokrzywdzonej (k. 5). W tym aspekcie oskarżony sam przyznał, że „może trochę użyłem siły fizycznej” (k. 100v). Zauważyć należy, że niekwestionowanym faktem jest to, że pokrzywdzona wskutek działania oskarżonego przewróciła się. Wbrew stanowisku obrony, w niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja, w której oskarżony oddziaływałby siłą fizyczną jedynie poprzez przedmiot, czyli w tym przypadku torebkę, co w myśl powszechnego w orzecznictwie poglądu, nie realizowałoby znamion przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 2002 r. III KKN 329/01). Oskarżony zachodząc pokrzywdzoną od tyłu, jedną ręką ścisnął mocno jej usta, na tyle mocno, aby spowodować u niej obrzęk tej części ciała i bez znaczenia pozostaje fakt, że pokrzywdzona miała założoną chustę na wysokości ust. Dopuszczając się siłowego zasłonięcia ust pokrzywdzonej, oskarżony oddziaływał na nią przyciskając siłą jej ciało. Upadek pokrzywdzonej nie nastąpił zatem jedynie wskutek wyszarpywania torebki, bowiem zachodził bezpośredni kontakt fizyczny pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzoną. Trafnie w kontekście stanu faktycznego ustalonego w niniejszym postępowaniu, wypowiedział się co do znamion przestępstwa rozboju Sąd Najwyższy wskazując, że użycie przemocy wobec osoby polega na fizycznym i bezpośrednim oddziałaniu na ciało człowieka, ukierunkowanym na przełamanie lub uniemożliwienie oporu, użyciem przemocy wobec osoby w rozumieniu art. 280 k.k. jest nawet zastosowanie niewielkiej siły fizycznej, odpowiadającej naruszeniu nietykalności cielesnej, jeżeli zastosowanie jej prowadzi do przełamania woli pokrzywdzonego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 stycznia 2023 r. I KK 410/22). W związku z powyższym oraz okolicznościami opisanymi w niniejszym akapicie, przyznać rację należało Sądowi meriti, co do poczynionych ustaleń faktycznych i zastosowanej kwalifikacji prawnej czynu, natomiast zarzuty obrońcy należało odrzucić jako niezasadne. Zaznaczyć w tym miejscu można, że niesłuszne było stanowisko skarżącego, co do kwalifikacji tegoż czynu jako kradzieży szczególnie zuchwałej (obecnie art. 278 § 3a k.k.). Na potwierdzenie tej tezy przytoczyć można niezwykle adekwatne w tym zakresie stanowisko Sądu Apelacyjnego w Poznaniu, który stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym do 31 sierpnia 1998 r. naruszenie nietykalności pokrzywdzonego i zabór mu mienia w celu przywłaszczenia stanowiło przestępstwo określone w art. 208 k.k. z 1969 r. tj. kradzież szczególnie zuchwałą, bowiem w przypadku rozboju, jednym ze znamion czasownikowych art. 210 § 1 k.k. z 1969 r. było użycie "gwałtu na osobie" a zatem musiało to być działanie wykraczające ponad naruszenie nietykalności cielesnej. Obecnie przepis art. 280 § 1 k.k. (rozbój) stanowi, że jednym ze znamion czasownikowych tego przestępstwa jest użycie przemocy wobec osoby, a przemocą jest również naruszenie nietykalności cielesnej ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 13 listopada 2014 r. II AKa 28/14). Przedstawiona teza jest zatem zgodna z rozważaniami Sądu Okręgowego poczynionymi w tym fragmencie uzasadnienia.

Na uwzględnienie nie zasługiwały także wyjaśnienia oskarżonego, co do czynu z pkt
VI wyroku, tj. czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2025 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Fakt ujawnienia i posiadania przez oskarżonego środka odurzającego w postaci
3-Chlorometkatynonu (syn. 3-CMC) o wadze 3,87 g netto jest jednoznaczny i wynika z zeznań funkcjonariusza Policji F. L. (3), który w związku z przeprowadzoną interwencją kradzieży sklepowej dokonywał przeszukania oskarżonego, ujawniając u niego woreczek strunowy ze wspomnianym powyżej środkiem odurzającym oraz sporządzoną z tej czynności dokumentacją, jak również opinią z zakresu badań fizykochemicznych zabezpieczonego środka. Sam oskarżony nie kwestionował w istocie posiadania środka odurzającego, jednakże próbował nieudolnie dowodzić, że nie miał świadomości, że jest to środek odurzający, miał znaleźć go „jak szedł przez bloki” przy ulicy (...), schował i nie wiedział co to jest (k. 620). W świetle dokonywanej oceny wyjaśnień oskarżonego w tej części, mając na względzie treść art. 7 k.p.k., w tym kierując się wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, nie sposób dopatrzeć się logiki i tym samym wiarygodności stanowiska oskarżonego. Wysoce nieracjonalne jest twierdzenie oskarżonego, że nie wiedząc co to jest, wziął porzuconą w bliżej nieokreślonych okolicznościach substancję, znajdującą się w charakterystycznym opakowaniu, mającym zwyczajowe zastosowanie w obrocie środkami odurzającymi czy substancjami psychotropowymi. Twierdzenia oskarżonego, co do braku świadomości o posiadanym środku odurzającym, są w zasadzie nieweryfikowalne, jednakże nie oznacza to automatycznego pojawienia się wątpliwości, które należałoby rozstrzygać na korzyść oskarżonego, gdyż o takich może być mowa dopiero po przeprowadzeniu postępowania dowodowego i ocenie zgromadzonego materiału. Zaznaczyć należy, że art. 5 § 2 k.p.k. nie można interpretować jako powinności czynienia ustaleń w oparciu o dowody najkorzystniejsze dla oskarżonego. Sytuacja równoznaczna z niedającymi się usunąć wątpliwościami jest kategorią obiektywną w tym sensie, że zasady logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego lub nauki nie pozwalają ustalić określonego faktu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2025 r. V KK 56/25). Jak wykazano powyżej, kierując się przytaczanymi w judykacie zasadami, Sąd Rejonowy prawidłowo odrzucił wyjaśnienia oskarżonego w omawianym zakresie, z uwagi na ich oczywistą niewiarygodność. Przyjęt przez oskarżonego linię obrony można by stosować „uniwersalnie” praktycznie w każdej sprawie, w której zarzucane jest posiadanie środków odurzających czy psychotropowych, co doprowadziłoby do absurdalnych, irracjonalnych sytuacji i rozstrzygnięć.

Podobnie, z tożsamych względów, krytycznie należało ocenić wyjaśnienia oskarżonego co do czynu z pkt XI wyroku. Twierdzenia oskarżonego, że nie dopuścił się czterech kradzieży w sklepach (...), składających się na przedmiotowy czyn, na tle zgromadzonego materiału dowodowego, jawią się jako gołosłowne i w istocie niewiarygodne. Skarżący kwestionując ocenę materiału dowodowego, który posłużył Sądowi do ustalenia sprawstwa oskarżonego odnośnie tego czynu, w zasadzie nie argumentuje bardziej szczegółowo trafności swego zarzutu, a jedynie jego słuszność wywodzi z tego, że oskarżony konsekwentnie nie przyznawał się do jego popełnienia, a z dostępnego materiału dowodowego, sprawstwo miałoby nie wynikać ponad wszelką wątpliwość. Zauważyć jednak należy, że o ile zeznania przesłuchanych świadków W. T., N. Ł. czy M. P. dotyczą głównie potwierdzenia samego faktu kradzieży wskazanych produktów, to w każdym przypadku kradzieży Sąd dysponował zapisami z monitoringów sklepowych, na których został utrwalony wizerunek oskarżonego. Każdorazowo rozpoznanie osoby oskarżonego nie opierało się na prawdopodobieństwie, co do jego tożsamości, a na pewności, skoro sąd miał takie możliwości przy stawiennictwie oskarżonego na rozprawie. Zaznaczyć ponadto trzeba, że ten materiał dowodowy jest materiałem bezwpływowym, obiektywnym, którego treść nie została w jakikolwiek sposób zniekształcona czy zmanipulowana. Stanowisko skarżącego co do tego, że sprawca kradzieży, utrwalony na zapisach nagrań z monitoringu, to nie oskarżony, jest czysto polemiczne, dowolne i bezzasadne.
W związku z powyższym, uznać należało i w tym przypadku, że Sąd Rejonowy dokonał poprawnej oceny materiału dowodowego i na jego podstawie właściwych ustaleń faktycznych, czyniąc podniesione zarzuty chybionymi.

Nie zasługiwał na uwzględnienie również podniesiony przez obrońcę zarzut rażącej niewspółmierności (surowości) kar jednostkowych orzeczonych wobec oskarżonego F. L. (1) za czyny przypisane mu w punktach 1, 3, i 5 wyroku oraz kary łącznej orzeczonej wobec niego w punkcie 8 wyroku, jak również kary grzywny wymierzonej mu w punkcie 9 wyroku. Co do kary jednostkowej orzeczonej w pkt 3 wyroku oraz kary łącznej z pkt 8, zasadnym był zaś zarzut oskarżyciela publicznego, bowiem w tym zakresie rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego nie odpowiadało dyrektywom z art. 53 k.k. i jawiło się jako rażąco łagodne.

Odnosząc się najpierw do argumentów obrony zwrócić uwagę należało na ich bezzasadność. Okoliczności na jakie powołuje się skarżący, na tle okoliczności niekorzystnych dla oskarżonego, nie można przeceniać i nie mogły one przemawiać za wymierzeniem oskarżonemu kar łagodniejszych, zarówno jednostkowych, jak i kary łącznej. Sytuacja materialna oskarżonego nie mogła wymiernie wpłynąć na postać orzeczonych kar, zarówno w kwestii orzeczonej kary grzywny czy jako motywacja do dopuszczania się przez niego przypisanych mu czynów. Zgodzić się należało z oskarżycielem publicznym, który w stosunku do czynów objętych zakresem orzeczonej w pkt 3 kary 1 roku pozbawienia wolności, podkreślił naganność postępowania oskarżonego, który popełnianie czynów przeciwko mieniu traktuje jako sposób na życie, a dokładniej rzecz ujmując na zarobkowanie, sposób utrzymywania się, co także rezonuje na sytuację osobistą oskarżonego, przywoływaną przez obrońcę. Zauważyć należy, że w istocie wynika to z niczym nieprzymuszonego wyboru oskarżonego, który w stosunkowo krótkim czasie po opuszczeniu Zakładu Karnego, po odbywaniu kary pozbawienia wolności za popełnienie czynów podobnych, w warunkach recydywy wraca na ścieżkę postępowania niezgodnego z prawem, zamiast wyciągnąć wnioski z dotychczasowych skazań i przebywania w izolacji penitencjarnej. Analizując chronologię czynów przestępczych oskarżonego objętych zaskarżonym wyrokiem dostrzec można, że wprost przeciwnie, zachowanie oskarżonego niejako eskaluje, bowiem w pierwszej kolejności oskarżony dopuścił się czynów kwalifikowanych z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. czy art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2025 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, natomiast ostatnim czynem był już czyn popełniony przy użyciu przemocy, tj. czyn kwalifikowany z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., o nieprównanie większej społecznej szkodliwości i niosący dla postronnej pokrzywdzonej realne zagrożenie dla jej zdrowia i życia. Wskazuje to na determinację oskarżonego dążącego konsekwentnie do realizacji zamierzonego celu bez liczenia się z negatywnymi konsekwencjami jakie mogą dotknąć atakowaną pokrzywdzoną. Rozważając wymiar kary za czyny z art. 278§1 kk określane jako kradzieże sklepowe, zdaniem Sądu Okręgowego, w działaniu oskarżonego można dopatrzeć się pewnych znamion kradzieży szczególnie zuchwałej, o której mowa w art. 278 § 3a kk. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2024 roku, II AKa 90/24 dotyczący kradzieży sklepowej).

I tak, kradzieże te były starannie zaplanowane, a ponadto były dokonywane na oczach innych osób, klientów sklepów samoobsługowych, przy świadomości oskarżonego, że w sklepie działania monitoring, który rejestruje jego przestępne działanie, a więc z ostentacyjnym i demonstracyjnym wręcz lekceważeniem obowiązujących norm prawnych. Niemniej, biorąc pod uwagę zakres zaskarżenia wyroku na niekorzyść oskarżonego, uwagi te nie mogły przełożyć się na zakres rozstrzygnięcia Sądu Odwoławczego w zakresie kwalifikacji prawnej, ale niewątpliwie miały wpływ na wymiar kary, jako istotna okoliczność obciążająca.

Mając na względzie przedstawione powyżej wszystkie aspekty zgodzić się należy ze stanowiskiem oskarżyciela publicznego, iż wskazane w jego apelacji kary rażą swoją łagodnością. Powoduje to, iż zasadnym stało się wymierzenie oskarżonemu kary surowszej za popełnienie czynów z pkt II – V, VII-X i XI wyroku, skoro dotychczasowe sankcje nie były dostatecznie skuteczne, aby zadziałać wychowawczo i prewencyjnie na oskarżonego, i podwyższenie dotychczas wymierzonej w pkt 3 kary 1 roku pozbawienia wolności, do kary pozbawienia wolności w wymiarze lat 2. W związku z podwyższeniem tej kary jednostkowej, zasadnym było także odpowiednie podwyższenie orzeczonej w pkt 8 kary łącznej, za wszystkie przypisane oskarżonemu czyny - z 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, do 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Zważyć należy, że kara łączna nie jest narzędziem niejako „premiowania” niezgodnego z prawem zachowania oskarżonego z punktu widzenia dopuszczenia się przez niego kilku czynów, a nie jednego i „poprawienia” jego sytuacji prawnej, lecz ma ją racjonalizować i dlatego też Sąd Okręgowy uznał, że orzeczona w drugoinstancyjnym wyroku kara łączna jest słuszna i odpowiadająca okolicznościom niniejszego postępowania, co do wszystkich objętych nią czynów, zwłaszcza stopniom ich znacznej społecznej szkodliwości i zawinienia oskarżonego. Sąd uwzględnił również i takie okoliczności jak: niewielka rozdzielność czasowa pomiędzy poszczególnymi przestępstwami, których F. L. (2) dopuścił się w zaledwie 1,5 miesiąca, fakt, że zdecydowana większość czynów godziła w jedno dobro (mienie) chronione prawem.

W przekonaniu Sądu Odwoławczego kara orzeczona w takim wymiarze, w szczególności kara pozbawienia wolności, czyni zadość dyrektywom wymiaru kary wskazanym w art. 53 kk, jak również istniejącym w sprawie okolicznościom obciążającym i łagodzącym. Nieskuteczność dotychczas orzekanych wobec F. L. (2) kar pozbawienia wolności przemawia za koniecznością długotrwałego na niego oddziaływania w warunkach zakładu karnego, co może pozwolić osiągnąć postęp w jego resocjalizacji. Jeżeli nawet skutek taki nie zostanie wobec oskarżonego osiągnięty, to przez odpowiednio długi okres czasu doprowadzi do izolacji oskarżonego w zakładzie karnym uniemożliwiając mu, przynajmniej przez ten okres czasu, kontynuowanie swojego przestępczego procederu. W orzecznictwie podkreśla się, że dyrektywa prewencji indywidualnej oznacza, iż sankcja (jej rodzaj i wysokość) powinna być tak dobrana, aby zapobiec popełnianiu w przyszłości przestępstw przez oskarżonego, co może zostać osiągnięte poprzez odstraszanie sprawcy od popełniania przestępstw, albo jego wychowanie (resocjalizację). Efekt "odstraszający" kary ma zmaterializować się w umyśle sprawcy, ma wytworzyć przeświadczenie o nieopłacalności popełniania przestępstw w przyszłości, przekonanie o tym, że każde przestępstwo jest karane odpowiednio surowo,
a ponowne popełnianie podobnych czynów nieuchronnie prowadzi do istotnego podwyższenia wymiaru kary ponad próg dolnego zagrożenia. Wtedy rodzi się uzasadnione prawdopodobieństwo, że sprawca skazany na karę odpowiednio surową powstrzyma się przed ponownym rozmyślnym popełnieniem czynu zabronionego. Idea wychowania (resocjalizacji) przez karę zakłada z kolei takie dostosowanie wysokości i rodzaju kary kryminalnej do indywidualnych potrzeb sprawcy, aby przez sankcję został on "wychowany", tj. zrozumiał naganność swojego zachowania i w przyszłości przestrzegał porządku prawnego. W obu przypadkach orzeczona kara ma być adekwatna w tym znaczeniu, że racjonalne w realiach danej sprawy (oskarżonego) oznaczenie progu uprawniającego do wniosku o możności osiągnięcia tych celów wyznacza próg powyżej, którego orzekanie kary jest zbędne, a przez to może ona nabrać cech rażącej niewspółmierności przez swą surowość ( wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 26 listopada 2024 roku, sygn. akt II AKa 229/24).

Wniosek

Wniosek o

1. zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez:

- zmianę opisu i kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 1 wyroku poprzez uznanie oskarżonego za winnego popełnienia czynu z art. 278a § 1 k.k. polegającego na kradzieży szczególnie zuchwałej mienia na szkodę U. P. oraz wymierzenie oskarżonemu za ten czyn kary 6 miesięcy pozbawienia wolności w miejsce orzeczonej dotychczas kary 3 lat pozbawienia wolności;

- zmianę opisu czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 3 wyroku poprzez wyeliminowanie czynów zarzuconych oskarżonemu w punkcie XI aktu oskarżenia, obniżenie orzeczonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności z 1 roku do 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz uchylenie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 4 podpunkt i) wyroku,

- uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie VI aktu oskarżenia (i przypisanego mu w punkcie 5 wyroku) oraz uchylenie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 6 wyroku,

- obniżenie wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego w punkcie 8 wyroku z 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności do 10 miesięcy pozbawienia wolności,

- obniżenie wysokości kary grzywny wymierzonej oskarżonemu w punkcie 9 wyroku z 200 stawek dziennych po 20 złotych każda do 100 stawek dziennych po 10 złotych każda;

ewentualnie o:

2. zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze poprzez:

- obniżenie wymiaru kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec w/w oskarżonego za czyn przypisany mu w punkcie 1 wyroku z 3 lat pozbawienia wolności do 2 lat pozbawienia wolności,

- obniżenie wymiaru kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec w/w oskarżonego za czyny przypisane mu w punkcie 3 wyroku z 1 roku pozbawienia wolności do 10 miesięcy pozbawienia wolności,

- obniżenie wymiaru kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec w/w oskarżonego za czyny przypisane mu w punkcie 5 wyroku z 6 miesięcy pozbawienia wolności do 3 miesięcy pozbawienia wolności,

- obniżenie wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec w/w oskarżonego w punkcie 8 wyroku z 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności do 2 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności,

- obniżenie wysokości kary grzywny wymierzonej oskarżonemu w punkcie 9 wyroku z 200 stawek dziennych po 20 złotych każda do 100 stawek dziennych po 10 złotych każda.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów, wnioski apelacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie, o czym szerzej przy omówieniu zarzutów z apelacji obrońcy.

Lp.

Zarzut

2.

Zarzuty z apelacji oskarżyciela publicznego:

I. Zarzut rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonego F. L. (1), poprzez wymierzenie mu w punkcie /3/ wyroku za ciąg przestępstw opisanych w pkt. II - V, VII - X aktu oskarżenia (oraz skarżonego wyroku) z dnia 13 marca 2025 roku (4181-4.Ds.25.2025) i w akcie oskarżenia z dnia 18 marca 2025 roku (4181-4.Ds.626.2025) - pkt. XI wyroku - kary 1 roku pozbawienia wolności i w rezultacie wymierzenie oskarżonemu w punkcie /8/ wyroku kary łącznej w wymiarze 3 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności, podczas, gdy stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, motywacja i sposób zachowania się sprawcy, uprzednia karalność za umyślne przestępstwo podobne skutkująca uznaniem działania w warunkach recydywy, wielokrotność popełnionych czynów zabronionych przeciwko mieniu i wynikająca z niej ocena, że oskarżony obrał sobie za sposób na życie popełnianie przestępstw przywłaszczenia cudzego mienia, jak również wgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze kary, jakie ma ona osiągnąć wobec oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przemawiają za orzeczeniem za te czyny kary surowszej.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja oskarżyciela publicznego była zasadna w zakresie, w jakim skutkował podwyższeniem oskarżonemu orzeczonej w pkt 3 kary pozbawienia wolności do 2 lat oraz podwyższenia orzeczonej w pkt 8 kary łącznej pozbawienia wolności do 4 lat i 6 miesięcy. Zarzut został omówiony łącznie z zarzutem obrońcy, który nawiązywał do tożsamych kar i tym samym zbieżnych okoliczności.

Wniosek

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie:

- pkt /3/ wyroku, poprzez wymierzenie oskarżonemu F. L. (1) za ciąg przestępstw opisanych w pkt. II - V, VII - X aktu oskarżenia z dnia 13 marca 2025 roku (4181-4.Ds.25.2025) i w akcie oskarżenia z dnia 18 marca 2025 roku (4181-4.Ds.626.2025) - pkt. XI wyroku - kary 2 /dwóch/ lat pozbawienia wolności;

- pkt. /8/ wyroku, poprzez orzeczenie wobec oskarżonego F. L. (1) łącznej kary pozbawienia wolności w rozmiarze 5 /pięć/ lat.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

W związku z zasadnością sformułowanego zarzutu, wniosek apelacyjny należało uwzględnić w zakresie wskazanym w części 5.2 niniejszego uzasadnienia.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 25 czerwca 2025 r. w sprawie II K 208/25, za wyjątkiem rozstrzygnięcia wskazanego w części 5.2.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Apelacja oskarżyciela publicznego była zasadna w zakresie, w jakim skutkowała zmianą zaskarżonego wyroku, opisaną w części 5.2., natomiast apelacja obrońcy w całości nie została uwzględniona. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu, skutkujących dalszą zmianą bądź uchyleniem przedmiotowego wyroku.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 25 czerwca 2025 r. w sprawie II K 208/25, w zakresie podwyższenia orzeczonej w pkt 3 kary pozbawienia wolności do 2 lat oraz podwyższenia orzeczonej w pkt 8 kary łącznej pozbawienia wolności do 4 lat i 6 miesięcy.

Zwięźle o powodach zmiany

Powyższa zmiana wynika z częściowej zasadności zarzutów podniesionych w apelacji oskarżyciela publicznego, o czym szerzej przy ich szczegółowym omówieniu w części 3.1. niniejszego uzasadnienia.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III, IV.

Oskarżony w postępowaniu odwoławczym był reprezentowany przez obrońcę wyznaczonego z urzędu, toteż zasadnym było z tego tytułu zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adw. N. O. 2066,40 złotych (w tym 386,40 złotych podatku VAT), zgodnie ze stawką wskazaną w § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 20 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Uwzględniając nakład pracy obrońcy w trakcie całego postępowania odwoławczego, Sąd okręgowy uznał za zasadne przyznanie wynagrodzenia w podwójnej stawce minimalnej.

Sąd Okręgowy mając na względzie brak stałego zatrudnienia oskarżonego i majątku, z którego mogłyby zostać uregulowane przedmiotowe koszty sądowe oraz długoterminowe pozostawanie przez niego w izolacji penitencjarnej, a także orzeczoną karę grzywny, świadczenie pieniężne i obowiązek naprawienia szkody, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od opłaty za II instancję oraz wydatków postępowania odwoławczego, które przejął na rachunek Skarbu Państwa.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w zakresie rozstrzygnięcia o karze

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☐ w części

☐co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana