Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Siedlcach

Przewodniczący:

sędzia SO Dariusz Półtorak

Protokolant:

p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 654/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 5 sierpnia 2025 r. w sprawie II K 660/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mającego wpływ na jego treść, polegający na błędnym przyjęciu, że włączając się do ruchu i wyjeżdżając samochodem z bramy kamienicy przy ul. (...) w S. oskarżony zachował szczególną ostrożność i w dostatecznym stopniu upewnił się, że może wykonać planowany manewr w sposób bezpieczny podczas gdy prawidłowa i kompleksowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że oskarżony nie zachował szczególnej ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, nie upewnił się że może wykonać przedsięwzięty manewr w sposób bezpieczny albowiem konstrukcja prowadzonego przez niego samochodu oraz układ drogowy wyjazdu nie pozwalał mu na ustalenie, jeszcze przed rozpoczęciem manewru, czy chodnikiem, przez który zamierza przejechać poruszają się piesi lub rowerzyści, w następstwie czego nie ustąpił on pierwszeństwa jadącej chodnikiem rowerzystce M. M., w konsekwencji czego uderzyła ona w znajdującą się na chodniku, przednią cześć samochodu oskarżonego, osunęła się na chodnik i upadając doznała obrażeń ciała w postaci złamania wyrostka łokciowego lewej kości łokciowej oraz zwichnięcia głowy lewej kości promieniowej skutkujących naruszeniem czynności narządu ciała na okres powyżej 7 dni.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Okręgowy po analizie wniesionej przez oskarżyciela publicznego apelacji i sformułowanego w nim zarzutu uznał, że zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego jest prawidłowy, natomiast apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu II instancji, nie było dostatecznych przesłanek do uznania, że zachowanie oskarżonego wypełniało znamiona przestępstwa określonego w art. 177 § 1 k.k. Pomimo tego, że oskarżyciel publiczny nie kwestionował oceny materiału dowodowego, niemniej jednak na wstępie zaznaczyć należy, że Sąd Rejonowy ocenił go w sposób właściwy i następnie na jego podstawie ustalił rzeczywisty stan faktyczny w sprawie, co przeczy sformułowanemu przez skarżącego zarzutowi. Analizując złożone w sprawie depozycje, szczególną uwagę należało przyłożyć do wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadka K. K., w których to obaj zgodnie wskazują, że oskarżony wyjeżdżał z bramy kamienicy w sposób bardzo wolny, świadczący o zachowywaniu przez niego należytej ostrożności. Natomiast poruszająca się rowerem po chodniku oskarżycielka posiłkowa uderzyła w lewy przedni narożnik samochodu, w sytuacji gdy powinna zauważyć (oczywiście poruszając się z wymaganą prędkością i przy właściwej obserwacji ) wysuwający się przód auta, którego mogła spodziewać się z powodu nadawanego sygnału świetlnego, umieszczonego w widocznym miejscu na elewacji budynku w chwili otwierania się bramy. O ile w swych wyjaśnieniach oskarżony mógłby próbować przedstawiać siebie w sposób dla niego korzystny, to już świadek K. K. jest osobą obcą dla stron, był obiektywnym, niezainteresowany rozstrzygnięciem sprawy obserwatorem zdarzenia w jego kluczowym momencie i w swych zeznaniach potwierdza wersję przedstawianą przez oskarżonego. Dlatego też, ten materiał dowodowy należało uwzględnić jako wiarygodny, tym bardziej jeśli odpowiada materiałowi fotograficznemu, wykonanemu przez oskarżonego w bezpośrednim odstępie czasu od zaistnienia wypadku i dołączonego do akt sprawy, a także uszkodzeniom samochodu kierowanego przez oskarżonego. Odnosząc się zaś do zeznań oskarżycielki posiłkowej zwrócić uwagę należało na to, że próbowała opisać zdarzenie w ten sposób, że to w chwili przejeżdżania na wysokości bramy kamienicy, oskarżony wyjechał pojazdem i wówczas uderzył ją w część (widelec) roweru, czemu jednak przeczy przytoczony wcześniej wiarygodny materiał dowodowy. Oprócz tej części zeznań, w pozostałym zakresie zeznania oskarżycielki zasługiwały na uwzględnienie, przy czym zwrócić uwagę można na to, że wskazywała ona na świadomość tego, że nie powinna jechać chodnikiem, jednak uczyniła to, bo się bała poruszać po jezdni z powodu natężonego ruchu.

Podnoszony zarzut skarżący argumentuje m.in. tym, że to na oskarżonym spoczywał obowiązek zachowania szczególnej ostrożności i ustąpienia pierwszeństwa poruszającej się rowerem po chodniku oskarżycielce posiłkowej, co powinien przewidywać chociażby dlatego, że po chodniku mogą poruszać się nie tylko wyłącznie piesi, a także osoby, o których mowa w art. 2 pkt 18 ustawy Prawo o ruchu drogowym lub rowerzyści na zasadach wskazanych w art. 33 ust. 5 tejże ustawy.

Ustosunkowując się do tych zastrzeżeń oskarżyciela publicznego stwierdzić należy, że faktycznie prawo o ruchu drogowym, w pewnych sytuacjach dopuszcza ruch pojazdów rowerowych w strefie generalnie zastrzeżonej dla pieszych I tak, zgodnie z art. 2 pkt 18 ustawy za pieszego uznaje się m.in. osobę prowadzącą, ciągnącą lub pchającą rower. Przenosząc tę definicję na kanwę niniejszego postępowania zauważyć trzeba, że nie odnosi się do realiów niniejszej sprawy, ponieważ dotyczy osób prowadzących, ciągnących lub pchających rower, czyli poruszających się wyraźnie wolniej niż osoba kierująca rowerem (tak jak pokrzywdzona), co ma oczywisty związek z większym czasem na reakcję nie tylko po stronie kierującego rowerem, lecz także osoby będącej pieszym, na ewentualna pojawiającą się przeszkodę na torze poruszania się. Nie może być wątpliwości, że zamiarem ustawodawcy wprowadzającego takie uregulowanie było zapewnienie bezpieczeństwa zarówno osobie, w której posiadaniu jest rower, jak również pozostałym pieszym poruszającym się chodnikiem. Opisane okoliczności nie tylko dowodzą nieadekwatności tego przepisu do prawnej możliwości poruszania się oskarżycielki po chodniku, jaka miała miejsce w przedmiotowej sprawie, lecz również na ich podstawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, niezasadnym byłoby wywodzenie winy oskarżonego, opierającej się na teoretyzowaniu, że wyjeżdżając musiał przecież spodziewać się innych użytkowników chodnika, o jakich mowa w tymże przepisie. Uczestnicy ruchu, co do zasady, korzystają z chodnika w inny sposób, aniżeli osoba kierująca rowerem, zwłaszcza z niższą prędkością poruszania się, co w naturalny sposób związane jest z zasadnością ogólnego zakazu poruszania się rowerem po drodze dla pieszych (chodniku).

W niniejszej sprawie nie mają zastosowania także przepisy art. 33 ust. 5 powyższej ustawy, w którym to określone są sytuacje pozwalające rowerzystom na warunkowe korzystanie z drogi dla pieszych, bowiem: pod opieką oskarżycielki posiłkowej nie znajdowała się osoba w wieku do 10 lat kierująca rowerem; ulica (...) nie jest drogą, na której jest dozwolony ruch pojazdów z prędkością powyżej 50 km/h, jak również nie było warunków pogodowych, zagrażających bezpieczeństwu rowerzysty na jezdni. W oderwaniu od powyżej opisanych sytuacji zauważyć ponadto należy, że wszelkie te sytuacje dozwalające rowerzystom na poruszanie się po chodniku obwarowane są wymogiem wskazanym w ust. 6 tegoż artykułu, a stanowiącym, że kierujący rowerem, korzystając z drogi dla pieszych, jest obowiązany jechać z prędkością zbliżoną do prędkości pieszego, zachować szczególną ostrożność, ustępować pierwszeństwa pieszemu oraz nie utrudniać jego ruchu. Dlatego, kwestią niebudzącą wątpliwości jest, że uczestnikiem analizowanego zdarzenia drogowego, który naruszył przepisy prawa o ruchu drogowego była kierująca rowerem, albowiem w sposób sprzeczny z regulacjami zawartymi w tej ustawie poruszała się rowerem po chodniku.

Odnosząc się do powyższego zważyć należy, że zgodnie z przytaczanymi już dowodami osobowymi oraz także wykonanymi na miejscu zdarzenia zdjęciami, wskazującymi na sposób uderzenia roweru w pojazd nie można uznać, że oskarżycielka poruszała się prędkością zbliżoną do prędkości pieszego, gdyż w takim przypadku do zderzenia w ogóle by nie doszło – oskarżycielka zdążyłaby w odpowiedni sposób zareagować na wyjeżdżający pojazd (omijając go lub hamując) i nie uderzyłaby w jego lewy przód. Ze zdjęć bowiem wynika, że do kontaktu roweru z pojazdem doszło już po częściowym wjechaniu samochodu na chodnik, gdy jego przód wystawał poza obrys bramy. Biorąc pod uwagę minimalną prędkość z jaką poruszał się samochód, pokrzywdzona miała pełne możliwości skutecznego zareagowania na tak powstałe dla niej zagrożenie. Trudno także uznać, że oskarżycielka zachowywała wówczas szczególną ostrożność, skoro w jej zachowaniu nie można dopatrzeć się chociażby przeciętnej ostrożności, czyli przeciętnej miary staranności wyrażającej się w podejmowaniu czynności, jakie zwykle w takiej sytuacji przeciętny człowiek powinien przedsięwziąć, by uniknąć ujemnych następstw ( R. A. Stefański [w:] Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Warszawa 2024, art. 3). W tym kontekście zwrócić uwagę trzeba, że na podstawie art. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, obowiązanymi do zachowania ostrożności, są wszyscy uczestnicy ruchu i inne osoby znajdujące się na drodze. W realiach niniejszej sprawy oczywistym jest, że dostrzegając żółty sygnał informujący o otwierającej się bramy, przeciętny użytkownik chodnika dochowałby ostrożności, co przy minimalnej prędkości wysuwającego się z bramy pojazdu i jego usytuowaniu na jej środku, niewątpliwie zapobiegłoby wypadkowi. Wymóg zachowania podwyższonej ostrożności ciążył na kierującej rowerem tym bardziej jeżeli zważy się na takie okoliczności, jak nasilony w tym miejscu i czasie ruch pieszych na chodniku ulicy (...) ( okoliczność znana Sądowi Okręgowemu z urzędu), czy też zaparkowane częściowo na chodniku samochody, ograniczające powierzchnię chodnika dla poruszających się po nim pieszych. W tych warunkach niewątpliwie istniało większe niebezpieczeństwo, ryzyko zaistnienia zdarzeń zagrażających bezpieczeństwu osób znajdujących się na chodniku, co powinno skłonić M. M. do zmniejszenia prędkości z jaką poruszała się na rowerze.

Wskazać należy, że skarżący w istocie zauważa nieadekwatność przywoływanych przez siebie i omówionych przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, a odnoszących się do możliwości kierowania przez oskarżycielkę posiłkową rowerem po drodze dla pieszych, dopatrując się możliwości ewentualnego przypisania oskarżycielce przyczynienia się do sprowadzenia wypadku, jednocześnie powołując się na konieczność oceny odpowiedzialności oskarżonego, w zakresie jego zachowania i jego stopnia zawinienia. Rozważając tę kwestię zwrócić uwagę trzeba na to, że ocena prawidłowości zachowania pokrzywdzonego ma bardzo istotne znaczenie w perspektywie odpowiedzialności karnej, bowiem niekiedy współprzyczynienie się innej osoby (w tym pokrzywdzonego) do wypadku komunikacyjnego może prowadzić do zmniejszenia zakresu odpowiedzialności, a czasami wręcz do wyłączenia tej odpowiedzialności. Podstawą odpowiedzialności karnej za przestępstwa skutkowe jest bowiem ustalenie, że danej osobie można zarzucić naruszenie reguł ostrożności w postępowaniu z dobrem prawnym. Niekiedy do powstania skutku w sensie empirycznym przyczyniają się zachowania więcej niż jednej osoby, z których każde może naruszać reguły bezpieczeństwa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2024 r. IV KK 196/23). O zachowaniu oskarżycielki posiłkowej przy przedmiotowym zdarzeniu Sąd wypowiedział się już obszernie w poprzedniej części uzasadnienia, natomiast odnosząc się jeszcze raz do zachowania oskarżonego podkreślić trzeba, że oskarżony dochował wszelkich starań, jakie mógł racjonalnie przedsięwziąć w zaistniałej sytuacji aby uniknąć zagrożenia – poruszał się z bardzo niską prędkością i środkiem bramy, co również zwiększało czas na reakcję wobec poruszających się chodnikiem pieszych w obu kierunkach. Argument oskarżyciela publicznego, że oskarżony powinien skorzystać z pomocy osób trzecich należy poczytywać za nieracjonalny, bowiem trudno wyobrazić sobie sytuację, że przy każdej potrzebie wyjazdu nie tylko z tej bramy, ale wszystkich podobnie usytuowanych, za każdym razem kierowcy zobowiązani by byli do korzystania z pomocy osób postronnych, bo przecież widoczność ograniczona może być nie tylko konstrukcją budynku, ale chociażby roślinnością – drzewami, krzewami czy żywopłotem. Każdą sytuację należy oceniać indywidualnie, bacząc na ustalone okoliczności sprawy, toteż z uwagi na wykazane okoliczności w niniejszym postępowaniu zasadnym było oskarżonego uniewinnić od popełnienia czynu z art. 177 § 1 k.k. nie dopatrując się w jego działaniu naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym Na potwierdzenie słuszności takiego stanowiska przywołać można treść wyroku Sądu Najwyższego w sprawie I KK 96/21, w którym uznano, że nie jest możliwe przypisanie sprawstwa wypadku drogowego bez konkretnego i opartego na adekwatnym kontekście normatywnym ustalenia jak powinien zachować się modelowy kierowca w danych warunkach, by uniknąć stworzenia nieakceptowalnego, istotnego ryzyka, a następnie krytycznie zestawić to, co faktycznie miało miejsce z tym modelowym przebiegiem zdarzenia. Nie jest wówczas wykluczone, że sąd dojdzie do wniosku, że sposób zachowania kierującego był akceptowalny z punktu widzenia ogółu zasad ruchu drogowego, gdyż konkretny przebieg wypadku był na tyle nietypowy i mało prawdopodobny, że zobowiązanie kierującego do tak ostrożnej jazdy, by uniknąć tego konkretnego przebiegu zdarzenia, stałoby w sprzeczności z istotą samego ruchu drogowego ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 października 2022 r. I KK 96/21).

Na koniec, Sąd Okręgowy widział potrzebę poruszenia jeszcze jednej kwestii. Przytaczana już uprzednio wielokrotnie ustawa prawo o ruchu drogowym w art. 4 definiuję zasadę ograniczonego zaufania, zgodnie z którą uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze mają prawo liczyć, że inni uczestnicy tego ruchu przestrzegają przepisów ruchu drogowego, chyba że okoliczności wskazują na możliwość odmiennego ich zachowania. Jak wykazano we wcześniejszej części uzasadnienia, to pokrzywdzona dopuściła się naruszenia określonych przepisów ruchu drogowego, czego skutkiem było zdarzenie drogowe z jej udziałem oraz oskarżonego P. G.. Dlatego do rozważenia jest czy oskarżony miał podstawy, biorąc pod uwagę realia niniejszej sprawy, do uznania, przyjęcia, że „inni uczestnicy” (w szczególności pokrzywdzona) nie przestrzegają przepisów ruchu drogowego, czy zaistniały jakieś okoliczności obligujące go do odrzucenia zasady ograniczonego zaufania. Analiza akt przedmiotowej sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, aby sytuacja taka zaistniała w przedmiotowej sprawie, albowiem nie sposób dopatrzeć się „okoliczności”, które sygnalizowałyby oskarżonemu, że kierująca rowerem będzie poruszała się rowerem chodnikiem niezgodnie z przepisami ruchu drogowego, a tylko wtedy należałoby oczekiwać od oskarżonegoniestandardowych, ekstraordynaryjnych działań.

Wobec powyższego, zarzut skarżącego należało uznać za bezzasadny, co skutkowało nieuwzględnieniem wniesionej w sprawie apelacji.

Wniosek

Wniosek o uchylenie powyższego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Siedlcach.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadność zarzutu skutkowała nieuwzględnieniem wniosku apelacyjnego, o czym szerzej przy jego omówieniu.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wniesiona w sprawie apelacja nie była zasadna i nie podlegała uwzględnieniu. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

W związku z nieuwzględnieniem apelacji oskarżyciela publicznego i utrzymaniem w mocy wyroku uniewinniającego, mając na względzie treść art. 636 § 1 k.p.k., Sąd Okręgowy wydatki postępowania odwoławczego przejął na rachunek Skarbu Państwa.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana