Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Siedlcach

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 listopada 2025r.

Sąd Okręgowy w Siedlcach w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący SSO Agata Kowalska

Protokolant st.sekr.sądowy Agnieszka Walerczak

po rozpoznaniu dnia 26 listopada 2025r.

sprawy J. D.

obwinionego z art. 86 § 2 k.w. w zw. z art. 19 ust. 1 PRD

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego

od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie

z dnia 17 czerwca 2025r., sygn. akt II W 434/23

I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II.  zasądza od obwinionego J. D. na rzecz Skarbu Państwa 300 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt II Ka 716/25

UZASADNIENIE

J. D. został obwiniony o to, że:

w nocy 1 stycznia 2023 roku około godziny 2:53 w miejscowości T. gm. W., na drodze nr (...) spowodował zagrożenie w bezpieczeństwie w ruchu drogowym w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwości kierował pojazdem marki V. (...) o nr rejestracyjnym (...), nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze, wskutek czego uderzył w zaparkowany samochód marki S. (...) o nr rejestracyjnym (...), w którym przebywał B. J., to jest o wykroczenie z art. 86 § 2 kw w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia
20 czerwca 1997 roku – Prawo o Ruchu Drogowym

Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2025 r. w sprawie II W 434/23 Sąd Rejonowy w Garwolinie uznał J. D. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i na podstawie art. 86 § 2 kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 2500 zł oraz zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2254,91 zł tytułem wydatków postępowania, w tym 100 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 250 zł tytułem opłaty.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionego, zaskarżając go w całości na korzyść i zarzucając mu:

1. obrazę art. 17 § 1 pkt 7 kpk oraz art. 10 § 1 kw, która miała wpływ na treść wyroku, przez ich niezastosowanie i wydanie wyroku mimo to, że postępowanie karne, co do tego samego czynu obwinionego zostało już prawomocnie zakończone prawomocnym wyrokiem skazującym za przestępstwo z art. 178a § 1 kk,

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to:

a) art. 7 kpk w zw. z art. 4 kpk w zw. z art. 5 § 2 kpk poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, a w konsekwencji sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, z pominięciem obowiązku zachowania obiektywizmu w ich ocenie oraz uwzględnienia istniejących, nie usuniętych w procesie wątpliwości w postaci wyjaśnień złożonych przez J. D., skutkujące uznaniem tych wyjaśnień za kierunkowe, zmierzające do umniejszenia lub zaprzeczenia faktom, w konsekwencji przyjęcie, że są one formą obrony zastosowaną przez obwinionego, co skutkowało pojawieniem się w świadomości Sądu orzekającego błędnego przekonania, że oskarżony próbuje nakierować Sąd na nieistotne dla sprawy fakty, a należało te wątpliwości wyjaśnić poprzez właściwą inicjatywę dowodową z urzędu a czego Sąd orzekający, pomimo wniosku obrońcy o przeprowadzanie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego sądowego z zakresu toksykologii zaniechał, czym doprowadził do niewyjaśnienia istotnych wątpliwości co do stanu umysłu obwinionego w chwili popełniania czynu, wpływu innych niż gaz pieprzowy substancji i których to wątpliwości nie rozstrzygnął na korzyść J. D.,

b) art. 7 kpk art. 4 kpk poprzez dokonanie błędnej i sprzecznej z zasadami logiki oceny dowodu oraz przyjęciu, że działanie pokrzywdzonego w chwili zdarzenia nie naruszyło norm prawa, w tym w postaci zeznań B. J., polegające na przyjęciu, że poszkodowany zatrzymując pojazd z własnej (a nie na prośbę osób trzecich) woli w miejscu, w sposób do tego niedozwolony, za Sądem „...zatrzymał się częściowo na poboczu, a częściowo na jezdni”, co w oczywisty sposób pozostaje nie tylko w sprzeczności, ale i stanowi naruszenie art. 49 ust. 1 pkt. 4 i 5 Ustawy z dnia
20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Zabrania się zatrzymywania pojazdu: pkt. 4 - wzdłuż linii ciągłej..., pkt. 5 - na jezdni obok linii przerywanej wyznaczającej krawędź jezdni...), Linia ciągła w osi jezdni oraz przerywana na jej krawędzi znajduje się w miejscu zdarzenia,

c) art. 7 kpk, art. 4 kpk poprzez dokonanie błędnej i sprzecznej z zasadami logiki oceny dowodów, bez zachowania obiektywizmu i doświadczenia życiowego w postaci zeznań świadków - policjantów ruchu drogowego Ł. O. i D. P., co stanowi istotną przesłankę do przyjęcia, że Sąd naruszył normę przepisu poprzez zaniechanie poczynienia prawidłowych ustaleń w obszarze dotyczącym zeznań świadków, którzy zeznali, że „pobocze między jezdnią, a rowem w miejscu zdarzenia nie jest na tyle szerokie, aby było możliwe zatrzymać pojazd w całości na poboczu...”, jednocześnie przyjmując, że „po prawej stronie jezdni w tym miejscu jest przerywana linia krawędziowa, co oznacza, że nie ma zakazu zatrzymywania, bowiem tylko jeśli jest linia ciągła to nie można się wtedy zatrzymywać na jezdni”.

d) art. 201 kpk poprzez:

- bezzasadne uznanie, że opinia biegłego z zakresu toksykologii sądowo- lekarskiej, stanowiąca podstawę ustaleń faktycznych jest pełna, mimo że została ona wykonana w oparciu o tezę, której autorem był Sąd orzekający, zakreślając zakres opinii wyłącznie do wyjaśnienia kwestii skutków zastosowania gazu pieprzowego wobec obwinionego, który od lat cierpi na specyficzne alergie górnych i dolnych dróg oddechowych ze swoistą nadwrażliwością oskrzeli, potwierdzonymi przez autorytet z tytułem profesora, czynnego lekarza z dziedziny pulmonologii, przy jednoczesnym wykluczeniu z opinii wpływu innych substancji, w tym nośników gazu pieprzowego oraz innych stosowanych w aerozolowych środkach obezwładniających dostępnych na rynku polskim i poprzestanie na wyjaśnieniu koincydencji alkoholu z gazem pieprzowym co pozostawiło niewyjaśnione wątpliwości, na które zwracał uwagę obrońca w mowie końcowej, wnioskując przy tym o przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego sądowego z zakresu toksykologii na sali rozpraw a wniosek ten, Sąd oddalił, czym dopuścił się naruszenia przepisu postępowania i pozbawił tym samym obwinionego możliwości wyjaśnienia istotnych dla sprawy wątpliwości, co doprowadziło do niepełnego przeprowadzenia dowodu i ustalenia stanu faktycznego o wybiórcze, a priori zaprojektowane tezy przez Sąd I instancji. Sąd dowolnie przyjął, uznając oświadczenie przedsiębiorcy firmy ochroniarskiej, że jego pracownicy używają tylko gazu pieprzowego za fakt, gdy należało to udowodnić a czego Sąd zaniechał, dodatkowo nie wyjaśnił wątpliwości, na które wskazał obrońca co prowadzi do wniosku, że opinia jest niepełna (niezupełna) w sprawie a pełna jedynie w zakresie tezy zakreślonej przez Sąd,

e) art. 170 § 1 pkt 5 kpk w zw. art. 170 § 1a kpk poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego z zakresu toksykologii, co miało wpływ na treść wyroku, gdyż dopiero taka opinia mogła stanowić podstawę ustaleń faktycznych, w tym wykluczyć lub potwierdzić wpływ gazów innego niż pieprzowy rodzaju oraz substancji chemicznych stanowiących nośnik m.in. gazu pieprzowego, na prawidłowe funkcjonowanie świadomości u osoby ze specyficzną chorobą alergiczną, w sytuacji uczucia silnej duszności, sklejenia powiek, pozostającej z odruchem wymiotnym (skutki użycia gazów obezwładniająco-paraliżujących), będącej w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia i chęci ratowania się, opuszczenia przestrzeni zamkniętej (wnętrze pojazdu), w tym ustalenie, na jak długo użycie dużej ilości gazu (np. pieprzowego), prosto w twarz, skutkuje całkowitym obezwładnieniem, sklejeniem powiek i w jakim zakresie może to, wpływać na pokierowanie zachowaniem i rozpoznanie znaczenia podejmowanych działań. Dopiero przeprowadzanie wnioskowanego dowodu dawałoby walor uznania dowodu za pełny, jasny i nie budzący wątpliwości.
Sąd zaniechał tej czynności czym naruszył przepis postępowania stanowiący gwarancje uczciwego procedowania, naraził obwinionego na wydanie orzeczenia niesprawiedliwego, bez udowodnienia winy i dotarcia do prawdy materialnej.

f) art 410 kpk poprzez wydanie wyroku opartego na sprzecznych ustaleniach faktycznych, które uniemożliwiają kontrolę instancyjną a polegające na ustaleniu, że pokrzywdzony przyczynił się do powstania zdarzenia poprzez zaparkowanie pojazdu częściowo na jezdni, na co Sąd wskazał w ustnych motywach wyroku, w miejscu niedozwolonym, co w połączeniu z brakiem informacji w tym przedmiocie w uzasadnieniu pisemnym wyroku, a co zostało zarejestrowane przez obwinionego, na co Sąd wyraził zgodę, wskazuje, że Sąd zmienił swoje stanowisko po wydaniu orzeczenia i orzekł odmiennie.

3. na podstawie art. 438 pkt 3 kpk poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, co miało istotny wpływ na wynik postępowania, a to:

a) błędne ustalenie, że J. D. prowadząc pojazd V. (...) był tego całkowicie świadomy i miał zamiar prowadzenia pojazdu od początku, czemu przeczą okoliczności i fakty, na które wskazują zeznania świadków. Sad błędnie ustalił, że obwiniony zdecydował się prowadzić pojazd po drodze publicznej. Obwiniony działał spontanicznie, bez zamiaru, z ograniczoną lub wyłączoną możliwością rozeznania swojego działania. Sąd przyjął odmiennie, nie przedstawiając na ten fakt dowodów a dowody przeprowadzone w toku postępowania są niepełne, wnioski są błędne, wyekstrahowane z naruszeniem obowiązujących norm prawa, w szczególności poprzez błędną interpretacje przepisów ustawy, Prawo o ruchu drogowym.

b) błędne ustalenie, że:

- obwiniony będąc bezpośrednio po użyciu wobec niego gazu w aerozolu w twarz, był zdolny do prowadzenia pojazdu w sposób odpowiadający normalnemu stanowi osoby zdolnej do kierowania pojazdem mechanicznym, silnikowym na drodze publicznej;

- zaniechanie ustalenia stanu zdrowia osoby po użyciu wobec niej gazu obezwładniającego, czasu pozostawania w stanie wyłączenia świadomości z podejmowania działania w sposób racjonalny z możliwością racjonalnego przewidzenia konsekwencji dla siebie i osób trzecich;

4. na podstawie art. 438 pkt 1 kpk naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie:

- art. 86 § 2 kw polegające na przyjęciu, że obwiniony, któremu zarzucono popełnienie przedmiotowego wykroczenia znajdował się w stanie nietrzeźwości, co wprost prowadzi do przekonania, że nie doszło do ziszczenia się znamion czynu zabronionego niezbędnych do przypisania obwinionemu winy. Wyłącznie osobie, która w chwili popełnienia czynu opisanego w art. 86 § 2 k.w. znajdowała się w stanie „po spożyciu” możliwe jest przypisanie odpowiedzialności za czyn tak ujęty w ustawie przez ustawodawcę. Stan „po użyciu” zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do: 1. stężenia we krwi od 0,2 do 0,5 promila alkoholu albo 2. obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 do 0,25 mg alkoholu w
1 dm3 (art. 46 ust. 2 Ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi). Obwiniony nie znajdował się w stanie „po użyciu” alkoholu, nie można mu zatem przypisać odpowiedzialności za popełnienie wykroczenia z art. 86 § 2 kw.

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie z ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja wywiedziona przez obrońcę obwinionego wraz z przytoczonymi na jej poparcie argumentami, w konfrontacji z całokształtem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, okazała się niezasadna. Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła, by postępowanie w niniejszej sprawie obarczone było uchybieniami wskazanymi przez skarżącego.

Nieuzasadniony okazał się zarzut, podnoszący zaistnienie w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci stanu powagi rzeczy osądzonej, określanego jako res iudicata. Podkreślić należy, że prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, stanowiące przedmiot postępowania w sprawie toczącej się o przestępstwo z art. 178a § 1 kk, jest jedynie jednym z kilku elementów opisu czynu z art. 86 § 2 kw. Co więcej, do znamion przestępstwa z art. 178a § 1 kk nie należy naruszenie innych niż obowiązek zachowania trzeźwości zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W związku z tym przypisane J. D. przestępstwo z art. 178a § 1 kk nie obejmuje elementów jego zachowania, wskazywanych we wniosku o ukaranie złożonym przez oskarżyciela w niniejszej sprawie, a mianowicie naruszenia przepisów bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez niedostosowanie prędkości do warunków panujących na drodze, a w konsekwencji spowodowanie kolizji drogowej. Z kolei takie zachowanie wyczerpuje znamiona innych czynów zabronionych i w zależności od skutków wypadku może rodzić odrębną odpowiedzialność za przestępstwo z art. 177 § 1 lub 2 kk albo za wykroczenie z art. 86 § 2 kw (por. postanowienie SN z 18.06.2020 r., IV KK 131/20, LEX nr 3212822). Przepis art. 10 § 1 kw przewiduje instytucję idealnego zbiegu wykroczenia z przestępstwem, stanowiąc, że jeśli czyn będący wykroczeniem wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa, orzeka się za przestępstwo i wykroczenie. Także w orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowane jest stanowisko, iż sprawca, który znajdując się w stanie nietrzeźwości prowadzi pojazd i nie zachowując przy tym należytej ostrożności powoduje zagrożenie w ruchu drogowym, dopuszcza się dwóch czynów zabronionych - przestępstwa określonego w art. 178a § 1 k.k. oraz wykroczenia określonego w art. 86 § 2 k.w. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2024 r., IV KK 370/23, LEX nr 3658133). W tych okolicznościach w przedmiotowej sprawie nie doszło więc do zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o jakiej mowa w treści art. 439 § 1 pkt 9 kpk.

W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji procedował prawidłowo,
z zachowaniem obiektywizmu, uwzględniając okoliczności przemawiające zarówno
na korzyść, jak i niekorzyść obwinionego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy poddał trafnej, rzetelnej, zgodnej z dyrektywami z art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpw ocenie, ustalając na jego podstawie rzeczywisty stan faktyczny, prowadzący do słusznego przypisania obwinionemu sprawstwa i winy zarzucanego mu czynu. Tym samym zarzuty obrazy art. 7 kpk, art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 8 kpw i art. 410 kpk w zw. z art. 82 § 1 kpw, okazały się chybione.

Odnosząc się do zarzutów dokonania wadliwej, dowolnej oceny wyjaśnień obwinionego, jak też świadków B. J., Ł. O. oraz D. P. należy wskazać, że są one niezasadne. Sąd I instancji właściwie,
w konfrontacji ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym pochodzącym ze źródeł nieosobowych, uznał za wiarygodne zeznania oskarżyciela posiłkowego, świadków Ł. O. i D. P., pozbawiając takiego przymiotu wyjaśnienia obwinionego w tej części, w której podnosił, że z uwagi na alergię, w połączeniu ze spożytym przez niego alkoholem i użyciem wobec niego gazu pieprzowego przez pracowników ochrony klubu muzycznego M. (...)w W., nie mógł rozpoznać znaczenia swego czynu i pokierować swoim postępowaniem, słusznie przyjmując, iż stanowią one jedynie linię obrony, zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności za zarzucony mu czyn.

Pokrzywdzony B. J. spójnie i logicznie przedstawił okoliczności zdarzenia, opisał w którym miejscu zatrzymał prowadzony przez siebie pojazd, sposób w jaki ostrzegł o tym innych uczestników ruchu drogowego oraz jak w czasie poprzedzającym kolizję zachowywał się obwiniony. Ze złożonych przez niego zeznań wynika, że obwiniony dzwonił do swoich znajomych, tj. W. D., D. A. i M. M., których zabrał jako pasażerów, w czasie gdy odwoził ich w kierunku S.. Następnie, w miejscowości T., gdy zatrzymał swoje auto na poboczu na prośbę pasażerów, obwiniony początkowo wyminął go, po czym zawrócił i uderzył w tył jego pojazdu, znajdującego się częściowo na poboczu, częściowo na jezdni, z włączonymi światłami awaryjnymi. Należy podkreślić, że zeznania te znalazły odzwierciedlenie nie tylko w depozycjach funkcjonariuszy Policji M. K., D. B., Ł. O., D. P. i dowodach z dokumentów o charakterze bezwpływowym, ale również częściowo w zeznaniach W. D., D. A., M. M. i wyjaśnieniach samego obwinionego. Funkcjonariusze Policji Ł. O. i D. P. nie mieli żadnego powodu, aby składać niezgodne z prawdą zeznania, w szczególności mając na względzie brak więzi łączących ich z którąkolwiek ze stron postępowania, co też trafnie wskazał Sąd Rejonowy przy okazji omawiania tych dowodów. W związku z tym ich wskazania co do miejsca, w którym zatrzymał pojazd oskarżyciel posiłkowy, pokrywające się z jego twierdzeniami, Sąd I instancji słusznie obdarzył wiarą. Krytycznie należało się odnieść do argumentów kwestionujących możliwość zatrzymania pojazdu przez pokrzywdzonego w tym miejscu, częściowo na poboczu i częściowo na jedni. Należy podkreślić, że skarżący w tym zakresie wskazywał na rozwiązania dotyczące manewrów kierujących na drodze, których nie podjął w czasie inkryminowanego zdarzenia oskarżyciel posiłkowy. Zdaje się też mylić manewr omijania z manewrem wyprzedzania. Oczywistym jest, że taka argumentacja nie mogła spowodować oczekiwanych przez niego skutków. Należy wskazać, że art. 46 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazuje, że zatrzymanie i postój pojazdu są dozwolone tylko w miejscu i w warunkach, w których jest on widoczny z dostatecznej odległości dla innych kierujących i nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub jego utrudnienia. Jak zostało to ustalone w postępowaniu samochód oskarżyciela posiłkowego, nadający sygnały ostrzegawcze, nie stwarzał zagrożenia dla ruchu. Z przepisu art. 49 ust. 1 pkt 5 tej ustawy wynika natomiast jednoznacznie, że zabrania się zatrzymywania pojazdu wyłącznie na jezdni obok linii przerywanej wyznaczającej krawędź jezdni. Dopuszczalne jest natomiast zatrzymywanie pojazdu częściowo na jezdni i częściowo na poboczu, a więc w sposób jaki uczynił oskarżyciel posiłkowy.

Za bezpodstawne uznać należy zarzuty skarżącego obrońcy kwestionujące poczynione w sprawie ustalenia faktyczne w odniesieniu do stanu świadomości obwinionego. Opisane wyżej dowody i ustalone w oparciu o nie okoliczności zdarzenia w powiązaniu z wnioskami opinii biegłego toksykologa, który kategorycznie wykluczył koincydentalne oddziaływanie alkoholu znajdującego się w organizmie obwinionego z użytym wobec niego gazem pieprzowym, nie pozwalają przyjąć, aby świadomość obwinionego w czasie popełnienia zarzucanego mu czynu była w jakimkolwiek stopniu zakłócona. Zaznaczenia wymaga, że jak wskazują przeprowadzone dowody, obwiniony w trakcie zdarzenia kierował pojazdem, a zatem miał możliwość wykonywania czynności z tym związanych, w tym obserwowania drogi. Ponadto telefonował on do swoich znajomych, co wskazuje, że kontrolował sytuację, wiedział, że zostawił ich poza pojazdem i poczuwał się do tego, aby ich zabrać do auta, którym kierował. Zaznaczenia także wymaga, że obwiniony obserwował drogę, w tym pobocze, gdyż zauważył stojących tam kolegów i zawrócił, aby ich zabrać. Na podstawie danych wynikających z zebranych w sprawie dowodów nie sposób zatem powziąć uzasadnionych wątpliwości co do jakichkolwiek zaburzeń u obwinionego, na które mogło mieć wpływ użycie wobec niego gazu pieprzowego w powiązaniu z alkoholem, pod wpływem którego się znajdował i alergią na którą cierpi. Takich nie wykazał również skarżący w ramach złożonego przez niego środka zaskarżenia. Wobec tego brak było jakichkolwiek podstaw do dopuszczenia w sprawie opinii biegłych psychiatrów i psychologa, którzy mogliby wypowiedzieć się na ten temat.

Przechodząc do problematyki oceny opinii biegłego z zakresu toksykologii, należy zgodzić się z Sądem Rejonowym co do rzetelności i pełnowartościowości tego dowodu. Wbrew odmiennym wywodom apelacji, wnioski postawione przez biegłego są pełne, jasne i jednoznaczne w swej wymowie. Biegły opiniując w zakresie tezy zakreślonej przez Sąd, kategorycznie wyeliminował możliwość koincydentalnego oddziaływania alkoholu znajdującego się w organizmie obwinionego z użytym wobec niego gazem pieprzowym. Wobec tego, w powiązaniu z informacją uzyskaną w toku postępowania od klubu muzycznego M. (...) w W., z której wynikało, że pracownicy ochrony posiadają na wyposażeniu jedynie gaz pieprzowy (...) żel 300 ml, zakupiony w (...) Sp. z o. o. z siedzibą przy ul. (...), (...)-(...) W., którą uwzględnił biegły wydając opinię, nie było żadnego powodu, aby zlecić mu wydanie opinii uzupełniającej. Należy pamiętać o tym, że o potrzebie wywołania uzupełniającej opinii przemawiają okoliczności wymienione w art. 201 kpk, natomiast nieusatysfakcjonowanie strony wynikami dotychczasowej opinii nie może prowadzić do bezrefleksyjnego dopuszczania kolejnych opinii. Co wymaga podkreślenia, rolą biegłego nie jest rozważanie hipotetycznych okoliczności, niewynikających z zebranego w sprawie materiału dowodowego, czego zdaje się oczekiwać obrona. Trudno zgodzić się także ze skarżącym, aby Sąd zaniechał ustalenia jakiego gazu użyto wobec obwinionego, w sytuacji kiedy uzyskał w tym zakresie wspomnianą informację od agencji, zapewniającej ochronę w klubie muzycznym M. (...) w W.. Z uwagi zaś na to, że podmiot ten udzielił jednoznacznej odpowiedzi na zdane przez Sąd pytanie, nie było potrzeby podejmowania dalszej inicjatywy dowodowej w tym zakresie. Nie może przy tym dojść do uchybienia normie zawartej w art. 170 kpk w sytuacji, gdy kwestionowana jest wydana w sprawie opinia z zarzutem co do jej niejasności i niepełności. Przepis art. 170 § 1 kpk w odniesieniu do dowodu z opinii biegłego może mieć zastosowanie jedynie przy rozpoznawaniu pierwszego w sprawie wniosku o powołanie ekspertów, których dotąd nie powołano, albo wniosku o powołanie biegłego odnośnie do zupełnie innego przedmiotu opinii niż ten, którego dotyczy złożona już ekspertyza (por. postanowienie SN z 16.12.2024 r., V KK 489/24, LEX nr 3792063, postanowienie SN z 14.02.2025 r., I KK 494/24, LEX nr 3838552, wyrok SA w Poznaniu z 17.06.2014 r., II AKa 104/14, LEX nr 1493868).

Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 410 kpk w zw. z art. 82 § 1 kpw w kontekście uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia należy wskazać, że może być on skuteczny, ale tylko wyjątkowo, o ile motywy rozstrzygnięcia sądu I instancji są zupełnie nieprzejrzyste, wewnętrznie sprzeczne, nieodnoszące się do rzeczywistej treści dowodów, nie wyjaśniając żadnych kluczowych kwestii. Z taką sytuacją nie mieliśmy do czynienia na gruncie przedmiotowej sprawy, zatem zarzut ten był nieuzasadniony.

W takim stanie rzeczy, wobec bezzasadności zarzutów odnoszących się do sfery gromadzenia i oceny dowodów, za niezasadny należało uznać również następczy zarzut dotyczący sfery materialnej orzeczenia. Znamieniem kwalifikującym odpowiedzialność sprawcy wykroczenia z art. 86 § 2 kw, jest spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym na skutek niezachowania należytej ostrożności przez sprawcę znajdującego się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, a zatem tym bardziej w stanie nietrzeźwości.

Apelacja obrońcy obwinionego okazała się całkowicie bezzasadna, zatem zgodnie z art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 121 § 1 kpw obwiniony ponosi koszty sądowe postępowania odwoławczego w całości. Warto podkreślić, że z przepisu art. 636 kpk wynika zasada obciążenia osób skazanych kosztami sądowymi, zaś odstępstwo od niej winno mieć wyjątkowy charakter, uwarunkowany istnieniem przesłanek z art. 624 § 1 kpk (wyrok SA we Wrocławiu z 18.06.2019 r., II AKa 92/19, LEX nr 2718331).
W stosunku do osoby obwinionego takich przesłanek Sąd Okręgowy nie dostrzegł.

Z tych względów na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, a także § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia zasądzono od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 300 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.