Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Siedlcach

Przewodniczący:

sędzia SO Sylwia Olimpia Uszyńska

Protokolant:

p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 741/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 15 września 2025 r., sygn. akt II K 9/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☒ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

B. G. (1)

Oskarżona nie dopuściła się zarzucanych jej czynów.

Wydruki stron internetowych

k. 159-168

Dokumenty załączone przez oskarżycielkę prywatną

k. 184-268

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

-----------

-------------------

----------------------------------------------------------------------

-----------------------------

------------------

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.

Wydruki stron internetowych

Zarówno wydruki stron internetowych jak i dokumenty załączone przez oskarżycielkę prywatną są kontynuacją wykazywania zasadności tez forsowanych przez strony już w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Obrońca oskarżonej w odpowiedzi na apelację przedstawił wydruki stron internetowych, których treść była zgodna z kierunkiem motywów uniewinnienia oskarżonej przedstawionych w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnym, którą to argumentację Sąd Okręgowy w całości podziela. Z kolei dokumenty załączone przez oskarżycielkę prywatną nie zdołały skutecznie podważyć zasadności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. Subiektywne odczucia pokrzywdzonej, poparte dokumentami, nie są wystarczające do stwierdzenia, że doszło do realizacji znamion występku zniesławienia, albowiem ustalenia w tym zakresie wymagają odwołania do kryteriów obiektywnych, tj. stwierdzenia czy w odbiorze społecznym określone wypowiedzi mogą być odczytane jako pomawiające.

1.

Dokumenty załączone przez oskarżycielkę prywatną

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

---------------------

--------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

I. Błędu w ustaleniach faktycznych mającego istotny wpływ na treść orzeczenia (art. 438 pkt 3 k.p.k.) - polegającego na uznaniu, że kwestionowane wypowiedzi miały wyłącznie aluzyjny i satyryczny charakter, podczas gdy - w świetle całokształtu materiału dowodowego - w sposób jednoznaczny imputowały dr M. L. chorobę psychiczną i konieczność leczenia psychiatrycznego oraz publicznie ją znieważały.

II. Obrazy przepisów postępowania (art. 438 pkt 2 k.p.k.), w tym art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. - przez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, pominięcie kontekstu społeczno-językowego oraz przeoczenie jednoznacznych treści i skutków społecznych publikacji.

III. Obrazy prawa materialnego (art. 438 pkt 1 k.p.k.) - przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 212 § 2 k.k. i art. 216 § 2 k.k., w szczególności przyjęcie, że: (a) „wypowiedź aluzyjna” wyłącza zniesławienie, (b) klauzula „to satyra/fikcja literacka” znosi bezprawność, (c) autoironiczne użycie przez pokrzywdzoną określenia „(...)” unicestwia znieważający charakter identycznych określeń użytych przez sprawcę.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

W wyprzedzeniu zasadniczej części rozważań, odnosząc się do samej konstrukcji środka odwoławczego należy zauważyć, że skarżący w jego treści przedstawił w pierwszej kolejności zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, następnie obrazy przepisów postępowania, a na końcu zarzut obrazy przepisów prawa materialnego. Niewątpliwym jest, że taka konstrukcja motywowana jest szeroką ostrożnością procesową, jednakże nie zmienia to faktu, że jest wadliwa, bowiem w wypadku kwestionowania kwalifikacji prawnej czynu zarzut obrazy prawa materialnego można postawić tylko wówczas, gdy skarżący nie podważa ustaleń faktycznych związanych z tą kwalifikacją, gdyż jeżeli nieprawidłowe są ustalenia faktyczne, na podstawie których sąd dokonał kwalifikacji prawnej czynu, to błędem pierwotnym jest błąd w ustaleniach faktycznych, a jego następstwem – wadliwa kwalifikacja prawna i w takiej sytuacji skarżący powinien podnieść wyłącznie zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.

Kolejna uwaga odnosząca się do konstrukcji wniesionej w tej sprawie apelacji dotyczy podniesienia w tym środku odwoławczym błędu w ustaleniach faktycznych bez uprzedniego zakwestionowania oceny dowodów dokonanej i zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie, skarżący powinien postawić zarzut błędu w ustaleniach faktycznych wówczas, gdy nie kwestionuje prawidłowości przebiegu postępowania dowodowego w zakresie budowania podstawy dowodowej orzeczenia ani też dokonanej przez sąd oceny tych dowodów. Zarzut odwoławczy powinien bowiem dotyczyć jedynie uchybienia o charakterze pierwotnym, a nie jego następstw. Jeśli błąd w ustaleniach faktycznych jest rezultatem błędów procesowych, nie powinno się go wskazywać jako odrębnej przyczyny uchylenia orzeczenia, może jedynie posłużyć za uzasadnienie, iż uchybienie przepisom procesowym mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, skoro doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych. Ujmując problem od nieco innej strony, należy wskazać, że ponieważ błędne ustalenia faktyczne są konsekwencją wadliwych wniosków wywiedzionych z właściwie ocenionych dowodów lub pominięcia wynikających z tych dowodów okoliczności, zatem nie jest wewnętrznie spójne zarzucanie jednocześnie dowolnej oceny dowodów i błędu w ustaleniach faktycznych co do tego samego rozstrzygnięcia. (por. S. Zabłocki (w:) R. A. Stefański, S. Zabłocki (red.), Kodeks postępowania karnego, Komentarz, Warszawa 2021, tom IV, s.319; podobnie: D. Świecki (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2017, tom II, s. 159-162; J. Maras (w:) K. Dudka (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2020, s. 980-981).

Pełnomocnik oskarżycielki prywatnej zaskarżył wyrok w całości, obejmując zaskarżeniem zarówno zarzut z art. 212 § 2 kk jak i zarzut z art. 216 § 2 kk, nie wskazując jednak, którego czynu dotyczą poszczególne zarzuty. Niezależnie od konstrukcji apelacji, wniesiony środek odwoławczy był bezzasadny i nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie podzielił żadnego z argumentów przytoczonych przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej w uzasadnieniu zarzutów podnoszonych w apelacji. W ocenie Sądu II instancji, w trakcie ferowania zaskarżonego wyroku, nie doszło do wskazanych we wniesionym środku odwoławczym uchybień, ani też nie ujawniono w trakcie kontroli instancyjnej innych uchybień o charakterze bezwzględnym, które mogłyby zobowiązać sąd odwoławczy do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do stadium postępowania przed sądem I instancji.

Odnosząc się do treści środka odwoławczego zgodnie z metodyką stawiania zarzutów apelacyjnych przyjętą przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej należy wskazać, że zgodnie z powszechnie akceptowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, „ ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania odzwierciedleniem, którego powinno być uzasadnienie orzeczenia” (por. wyrok SN z dnia 5 września 1974 r., II KR 114/74 OSNKW 1975, nr 2, poz. 28). Dokonując oceny dowodów w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w Sokołowie Podlaskim sprostał wymogom płynącym również ze wskazanego powyżej orzeczenia Sądu Najwyższego, dlatego rozumowanie Sądu pierwszej instancji spotkało się z całkowitą aprobatą ze strony Sądu Odwoławczego i co za tym idzie, nie wymaga jakiejkolwiek korekty. Sąd Rejonowy analizował przy tym i rozważał wszystkie dowody zebrane w sprawie i nie pominął żadnego z nich, zachowując nakazany ustawą obiektywizm w stosunku do stron procesowych.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego należy wskazać, że Sąd Rejonowy zachowując nakazany ustawą obiektywizm i wykorzystując wrażenia wynikające z realizacji zasady bezpośredniości, z całokształtu ujawnionych w toku przewodu sądowego okoliczności wyprowadził racjonalne wnioski, kierując się przy tym wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i zasadami logicznego rozumowania i nie naruszył art. 7 kpk. Miał przy tym w polu uwagi także te zagadnienia, które stanowią oś wniesionej apelacji pełnomocnika oskarżycielki prywatnej, a które dotyczą oceny, czy sformułowania zawarte w publikacjach autorstwa B. G. (2) noszą znamiona pomówienia (czyn I) bądź znieważenia (czyn II).

W przekonaniu Sądu Odwoławczego, orzekając w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w Sokołowie Podlaskim - wbrew odmiennym wywodom zawartym w apelacji - przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy i wnikliwy. Przede wszystkim, w toku procedowania Sąd pierwszej instancji wyczerpał wszystkie dostępne możliwości dowodowe w celu ustalenia, czy istnieją podstawy do przypisania oskarżonej sprawstwa zarzucanych jej czynów, respektując przy tym naczelne zasady procesowe, a w tym: prawdy materialnej (art. 2 § 2 kk), bezstronności (art. 4 kpk), regułę in dubio pro reo (art. 5 kpk.) oraz zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk.), w konsekwencji czego dokonane w wyroku ustalenia faktyczne wolne są od błędów i uwzględniają całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy (art. 410 kpk). Przypomnieć należy, iż zarzut odwoławczy naruszenia art. 424 § 1 k.p.k. może być skuteczny, ale tylko wyjątkowo, o ile motywy rozstrzygnięcia Sądu I instancji są zupełnie nieprzejrzyste, wewnętrznie sprzecznie, nieodnoszące się do materiału dowodowego, niewyjaśniające żadnych kluczowych kwestii, a taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca.

Sąd Rejonowy jako wiarygodne ocenił w całości zarówno dowody z wyjaśnień oskarżonej, zeznań pokrzywdzonej jak i dowody z dokumentów. Rozstrzygnięcie sprawy nie leżało zasadniczo w ocenie materiału dowodowego pod względem jego wiarygodności, lecz w analizie zachowania oskarżonej pod kątem wypełnienia znamion występku z art. 212 § 2 kk i art. 216 § 2 kk. Rozważając natomiast kwestię znamion w pierwszej kolejności wskazać należy, że to, czy dane stwierdzenia noszą cechy pomówienia bądź znieważenia, każdorazowo uzależnione jest od ich swobodnej oceny, uwzględniającej kontekst sytuacyjny, w jakim zostały użyte. Ocena ta należy natomiast do sądów orzekających w konkretnej sprawie. Kiedy zatem zaistnieje spór o to, czy owe ustalone stwierdzenia wykazują cechy pomówienia bądź zniewagi, winien on być rozstrzygnięty w zgodzie z regułami z art. 7 kpk, a więc w granicach swobodnego sędziowskiego uznania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2024 r. I KK 337/23). Ponadto, obok poglądów doktryny i orzecznictwa przytoczonych już przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które zdaniem Sądu Okręgowego jest niezwykle adekwatne do realiów niniejszego postępowania, przywołać także należy stanowisko Sądu Najwyższego, w którym to Sąd stwierdził, że z uwagi na charakter norm prawa karnego, realizujących swą funkcję ochronną tylko w odniesieniu do tych zachowań, które naruszając dobra osobiste jednostki w sposób wyczerpujący znamiona czynu zabronionego, stwarzają jednocześnie zagrożenie dla porządku społecznego, zniesławieniem w rozumieniu przepisu art. 212 § 1 k.k. jest tylko taka wypowiedź charakteryzująca negatywnie inną osobę i przedstawiającą ją w niekorzystnym świetle, która przy uwzględnieniu zarówno prawa pokrzywdzonego do ochrony czci, jak i praw oskarżonego - do swobody wypowiedzi, krytyki, obrony - stanowi element czynu, którego społeczna szkodliwość musi być uznana za większą od znikomej. Realizowanie funkcji ochronnej przepisu art. 212 § 1 k.k. nie może prowadzić do kryminalizacji życia społecznego, którego nieodłączną cechą jest występowanie sytuacji konfliktowych, wzbudzających emocje i powodujących wyrażanie ocen zachowania. Ich negatywny odbiór przez innych uczestników życia społecznego nie zawsze musi być oceniany w kategoriach przestępstwa. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2018 r., V KK 190/18, LEX nr 2586285). Przenosząc te kwestie na kanwę niniejszego postępowania, mając na względzie wszystkie okoliczności, jakie zostały w niniejszym uzasadnieniu dotychczas rozważone, słowa zawarte w treści publikacji dziennikarskiej autorstwa oskarżonej nie były poniżające, upokarzające w opinii publicznej, a mogły wywołać skutki jedynie w sferze osobistej pokrzywdzonej. Natomiast jak wynika z analizy uzasadnienia Sądu Rejonowego, w odniesieniu do występku z art. 216 § 2 kk słusznie przyjęto, że niewątpliwie sama pokrzywdzona w przestrzeni publicznej posługiwała się zwrotem „(...)” określając w ten sposób siebie oraz swojego męża. Argumentacja M. L. stojąca za motywami do określania siebie w ten sposób dowodzi, iż wrażliwość i uosobienie pokrzywdzonej nie pozwalają na uznanie, że zwrot ten był w odbiorze samej pokrzywdzonej poniżający dla jej godności. Oskarżona z kolei prowadząc portal internetowy w 2024 roku użyła w odniesieniu do pokrzywdzonej określenia „hejterka” i fakt ten jest bezsporny.

Zdaniem Sądu Okręgowego, ocena charakteru wypowiedzi umieszczonych na stronie internetowej, jako wypełniających znamiona przestępstwa zniewagi i zniesławienia, została dokonana w drodze dokładnej analizy treści tychże wypowiedzi. Sąd Rejonowy przeprowadzając karno-prawną analizę ustalonych w toku postępowania dowodowego treści miał na uwadze okoliczności i pełen kontekst ich sformułowania, jak również zachowanie pokrzywdzonej w związku z tą wypowiedzią oraz treść i sposób wyrażenia przez oskarżoną swoich opinii, które ostatecznie zostały wplecione w utwór literacki (szopkę noworoczną) oraz opatrzony klauzulą stwierdzającą, że tekst ma charakter satyryczny i jest fikcją literacką, a słowa bohaterów nie są odzwierciedleniem prawdziwych wypowiedzi.

Na marginesie należy wskazać, że nie jest możliwe ustalenie z góry katalogu konkretnych wypowiedzi, które mogą zostać zakwalifikowane, jako wypowiedzi zniesławiające lub znieważające. Oceny takiej musi dokonać każdorazowo sąd orzekający w sprawie - przy uwzględnieniu specyficznych i wyjątkowych okoliczności faktycznych występujących w realiach takiej sprawy. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie, w sposób niebudzący wątpliwości stwierdził, że znamiona zarzucanych oskarżonej przestępstw nie zostały wypełnione. Swoje stanowisko, Sąd Rejonowy należycie umotywował, odwołując się przy tym do licznych poglądów doktryny i orzecznictwa, prezentujących sposób wykładni ustawowych znamion powyższych przestępstw, z uwzględnieniem elementów społecznej szkodliwości czynu. Z tych względów, Sąd Okręgowy nie stwierdził podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

Wniosek

o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Sokołowie Podlaskim do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Cały wyrok

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach zmiany

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

4.1.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

--------------------------

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II., III.

Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie w mocy wyroku uniewinniającego, mając na względzie treść art. 632 pkt 1 kpk w zw. z art. 634 kpk, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżycielki prywatnej M. L. na rzecz B. G. (1) kwotę 840 zł tytułem zwrotu wydatków za obronę w postępowaniu odwoławczym, wg stawki wskazanej w § 11 ust 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.).

Na podstawie art. 13 ust 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) Sąd Okręgowy zasądził od oskarżycielki prywatnej M. L. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł tytułem opłaty za II instancję.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Pełnomocnik oskarżycielki prywatnej

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana