Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Siedlcach

Przewodniczący:

sędzia SO Sylwia Olimpia Uszyńska

Protokolant:

p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 804/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 30 września 2025 r., sygn. akt II K 312/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

M. M.

Obrażenia doznane przez pokrzywdzonego zakłóciły prawidłowe funkcje jego organizmu na okres powyżej 7 dni.

Orzeczenie o niepełnosprawności

k. 223

Pokrzywdzony został ugryziony przez psa będącego pod opieką M. M..

Wydruk i płyta CD

k. 225-226

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

-----------

-------------------

-----------------------------------------------------------------

---------------------------------------

-------------

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.

Orzeczenie o niepełnosprawności

(k. 223)

Dowód wiarygodny, niewątpliwie świadczący o tym, że obrażenia doznane przez pokrzywdzonego w związku z ugryzieniem przez psa zakłóciły prawidłowe funkcje jego organizmu na okres powyżej 7 dni.

1.

Wydruk i płyta CD

(k. 225-226)

Dowód wiarygodny. Jak wynika z nagrania wideo i wydruku zdjęcia, jeden z psów pokrzywdzonego, rasy mieszanej jest nieduży, sięga do kolan. Zgodnie z nagraniem, pies jest na tyle lekki, że kobieta uwidoczniona na materiale wideo jest w stanie podnieść go i nieść jedną ręką. Przeprowadzony dowód dodatkowo potwierdza prawidłowość ustalenia, że to pies rasy owczarek niemiecki, będący pod opieką M. M. ugryzł pokrzywdzonego.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

---------------------

--------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut z apelacji obrońcy oskarżonego:

1.

I. naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na treść wyroku, a to:

a. art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k., poprzez oddalenie uprzednio dopuszczonego wniosku dowodowego o wywołanie opinii biegłego z zakresu medycyny weterynaryjnej z uwagi na uznanie, iż dowód taki nie może być przeprowadzony, z czym zgodzić się nie można, bowiem z treści notatki, stanowiącej podstawę nieuwzględnienia wniosku, wynika, że dowód taki jest możliwy do przeprowadzenia, utrudniona natomiast będzie bezsporna identyfikacja zwierzęcia, które ugryźć miało pokrzywdzonego, co w świetle braku jakichkolwiek dowodów, w tym zdjęć zwierzęcia należącego do M. B. oraz zdjęcia rany (do których złożenia zobowiązał się pokrzywdzony), faktu iż nie wymagała ona zaopatrzenia chirurgicznego i nie była rozległa oraz dynamicznego przebiegu zdarzenia opisywanego przez strony, jest istotnym dowodem, który pozwalałby na czynienie ustaleń w sprawie, w szczególności mając na względzie treść art. 5 § 2 k.p.k., a nadto mając na względzie fakt, iż Sąd - pomimo braku danych oraz wiedzy specjalnej - czyni ustalenia co do anatomii zwierząt, w tym analizuję siłę ucisku szczęk oraz różnicuje w tym zakresie możliwe do powstania obrażenia, kategorycznie stwierdzając, który pies mógł je spowodować, co wydaje się nieuprawnione;

b. art. 174 k.p.k., poprzez naruszenie zakazu dowodowego i oparcie decyzji procesowej zmieniającej uprzednio dopuszczony dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu weterynarii o treść notatki urzędowej obrazującej treść rozmowy telefonicznej z biegłym sądowym, a w konsekwencji uznanie, iż dowód taki jest niemożliwy do przeprowadzenia, z czym niezależnie od zastąpienia dowodu treścią notatki, nie sposób się zgodzić;

c. art. 7, 410 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k., poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz czynienie niekorzystnych ustaleń - domniemań faktycznych opierających się o wiedzę specjalną z zakresu medycyny weterynaryjnej co do anatomii zwierząt, reakcji na bodźce, ucisku zgryzu szczęk, co mając na względzie pominięte przez Sąd zeznania M. B. o tym, że stał on nad dwoma zwierzętami w zwarciu okrakiem oraz trzymał owczarka niemieckiego za pysk oraz udami za ciało, jak również nie uwzględnił faktu, iż M. B., pomimo zobowiązania nie dostarczył jakiejkolwiek dokumentacji fotograficznej tak swojego psa, jak i rany, zaś sama rana nie wymagała interwencji chirurgicznej, co w konsekwencji nie pozwala na jakiegokolwiek ustalenie, które zwierzę faktycznie ugryzło pokrzywdzonego, a w rezultacie pozwala na ustalenie, iż w sprawie zachodzą wątpliwości, o których stanowi art. 5 k.p.k.;

d. art. 7, 410 k.p.k., poprzez dowolną i nielogiczną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a to zeznań M. B., A. O. (uznanych za wiarygodne) oraz dokumentacji leczenia owczarka niemieckiego z uwagi na ujawnione rany kąsane po zdarzeniu, będącym przedmiotem niniejszego postępowania, których powstania nie kwestionował M. B., a nadto decyzji Inspekcji Weterynaryjnej wskazującej na to, że wszystkie psy były aktywne - gryzły w trakcie zdarzenia, co w świetle dalszych ustaleń Sądu o dowolnym przekonaniu w identyfikacji zwierzęcia, które ugryzło pokrzywdzonego świadczy o nieprawidłowości w analizie Sądu, w stopniu uzasadniającym zmianę orzeczenia, a nadto dowolną ocenę wiarygodności zeznań M. B. co do przebiegu zdarzenia, opartą jedynie o dokumentację medyczną z leczenia i - co nie zostało wprost wskazane - o ustalenia Sądu oparte o wiedzę specjalną w zakresie anatomii zwierząt, do których Sąd nie był uprawniony;

e. art. 7, 410 k.p.k. poprzez dowolną, bo nieuwzgledniającą całokształtu materiału dowodowego ocenę wyjaśnień oskarżonego i jej zanegowanie jedynie w oparciu o dokumentację medyczną leczenia M. B., bez poczynienia jakichkolwiek innych obiektywnych ustaleń faktycznych co do identyfikacji zwierzęcia, które ugryzło pokrzywdzonego, przy jednoczesnym ustaleniu, iż pies oskarżyciela posiłkowego również był aktywny w trakcie tego zdarzenia oraz gryzł, co ujawniono w dokumentacji medycznej leczenia psa oskarżonego.

II. błędu w ustaleniach faktycznych mającego wpływ na treść wyroku, dotyczącego stwierdzenia, iż oskarżony nie podjął działań aby umożliwić uwolnienia się z obroży należącego do siebie psa, w tym nie założył zwierzęciu kagańca - co nie jest wymagane w świetle jakiegokolwiek aktu prawnego, w tym aktów prawa miejscowego - co świadczyć ma o winie nieumyślnej, rozumianej jako niezachowanie należytej ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, w sytuacji gdy oskarżony spełnił wszelkie wymogi, aby móc poruszać się bezpiecznie ze swoim zwierzęciem i niemożliwym było przewidzieć, że trzymanie psa na smyczy nie będzie wystarczające do jego utrzymania, a nadto pomija kwestię zachowania zwierząt oskarżyciela posiłkowego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Okręgowy uznał podniesione przez obrońcę zarzuty za bezzasadne, co skutkowało nieuwzględnieniem wniesionej apelacji. Zdaniem Sądu II instancji, Sąd meriti prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uwzględnił przy orzekaniu wszelkie okoliczności ujawnione na rozprawie, jak i na ich podstawie ustalił rzeczywisty stan faktyczny, jednoznacznie przemawiający za tym, że ugryzienia dokonał pies będący pod opieką oskarżonego, a co za tym idzie – również za sprawstwem oskarżonego co do przypisanego mu czynu z art. 157 § 3 kk w zw. z art. 157 § 1 kk.

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia art. 7 kpk wymaga wykazania, że ocena dokonana przez sąd jest sprzeczna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, że nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, bądź, że argumentacja zaprezentowana przez sąd za tak dokonanym wyborem pozostaje w sprzeczności z zasadami logiki. Odrzucenie przez sąd jednych dowodów, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych dowodów stanowi uprawnienie sądu dokonującego ustaleń faktycznych z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów i nie może być uznane za przejaw złamania zasady obiektywizmu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2023 r. II KK 384/23). Zdaniem Sądu Okręgowego, materiał dowodowy został oceniony zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 7 kpk, toteż nieuwzględnienie okoliczności niemających pokrycia w wiarygodnych dowodach, a tym bardziej z nimi sprzecznych, nie stanowiło obrazy art. 410 kpk.

Argumentacja przedstawiana przez skarżącego jest chybiona, bowiem kwestia ustalenia, który pies ugryzł pokrzywdzonego sprowadzała się do oceny dowodów, a nie ustaleń wymagających wiedzy specjalnej z zakresu medycyny weterynaryjnej. Ponadto, skarżący nadinterpretuje pewne okoliczności wynikające z dokumentacji medycznej pokrzywdzonego, bez wglądu w ich ogólny kontekst. Pokrzywdzony w toku rozprawy głównej szczegółowo opisał historię leczenia oraz przebieg diagnozy wskazując, że początkowo w szpitalu w Ł. zalecono mu jedynie smarowanie rany – do momentu zejścia opuchlizny, jednak z powodu pojawienia się komplikacji, to jest paraliżu nogi udał się do szpitala w S., gdzie przeprowadzono pełne i kompleksowe badanie. Okoliczności te znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym – kopiach dokumentacji medycznej i jako wiarygodne zasługują na uwzględnienie. Jak wynika z dokumentów oraz opinii sądowo -lekarskiej, na skutek ugryzienia M. B. doznał rany i wzmożonej spoistości tkanek lewej łydki, krwiaka lewej łydki oraz uszkodzenia lewego nerwu udowo-goleniowego. Sąd Okręgowy w pełni podziela stanowisko Sądu Rejonowego, a mianowicie, iż charakter zmiażdżeniowy rany, uszkodzenie nerwu leżącego w głębi mięśnia łydki wskazują na mocny uścisk szczęki i nacisk. Jak wynika z relacji pokrzywdzonego, przytrzymywał on owczarka niemieckiego między nogami oraz za pysk po dwóch jego stronach, dlatego całkowicie zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego jest wnioskowanie, że pies ten miał sposobność i niewątpliwy powód – na zasadzie instynktu obronnego – by zaatakować pokrzywdzonego, gdy ten powstrzymywał go przed dalszym atakiem na mniejsze psy. Wbrew twierdzeniu skarżącego, aby dojść do takiego wniosku nie trzeba posiadać wiadomości specjalnych. Materiał dowodowy, w tym pochodzący ze źródeł osobowych, sąd ocenia wedle zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 7 kpk i to ocena przeprowadzona zgodnie z jej regułami determinuje końcowe uwzględnienie dowodu bądź jego nieuwzględnienie, tym samym nie można a priori oceniać jako dowodu niewiarygodnego zeznań pokrzywdzonego, jeśli zeznania te odpowiadają wskazanym regułom, w tym korespondują z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym w postaci opinii sądowo-lekarskiej i dokumentacji dotyczącej leczenia pokrzywdzonego.

Z uwagi na to, co już wykazano powyżej, za niewiarygodne należało poczytywać wyjaśnienia oskarżonego i zeznania A. O. zarówno w części, w jakiej utrzymywali, że pokrzywdzonego ugryzł jego własny pies oraz że pies należący do A. O. ze względu na przebyte szkolenia behawioralne nie dopuściłby się takiego zachowania względem M. B., jak i w zakresie twierdzeń, iż owczarek niemiecki musiał zostać sprowokowany. We wskazanej wyżej części, wyjaśnienia i zeznania nie znalazły potwierdzenia w żadnym wiarygodnym materiale dowodowy oraz pozostawały niezgodne ze wskazaniami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Przebieg zdarzenia relacjonowany przez oskarżonego i świadka był wysoce nieracjonalny. M. B. oddalając się od furtki z dwoma swoimi psami nie miał powodu, aby rozjuszać psa należącego do świadka A. O., a ponadto, pomimo dynamiki sytuacji, nielogicznym byłoby przyjęcie, że to pies rasy mieszanej, ugryzł swojego właściciela, podczas gdy pies ten był zdominowany przez owczarka niemieckiego, którego pokrzywdzony trzymał w bliskiej odległości od swojej lewej łydki, miedzy nogami.

W związku z powyższym uznać należało, że prawidłowa ocena materiału dowodowego słusznie doprowadziła do ustalenia stanu faktycznego, wskazującego na nieumyślne sprawstwo oskarżonego, co przemawia za bezzasadnością podniesionych w tym kierunku zarzutów.

Sąd Okręgowy nie podziela również zarzutu naruszenia art. 170 § 1 pkt 4 i art. 201 kpk. Jak wynika z akt sprawy, Sąd na rozprawie głównej w dniu 19 grudnia 2024 roku postanowił dopuścić dowód z opinii biegłego z zakresu medycyny weterynaryjnej na okoliczności wskazane przez obrońcę oskarżonego, z tym zastrzeżeniem, że osoba biegłego zostanie wyznaczona po uzyskaniu informacji o możliwości podjęcia się wydania takiej opinii. Następnie w odpowiedzi na zapytanie o możliwość wykonania opinii, dr hab. P. L. udzielił informacji, iż pomiar zwierząt w odniesieniu do ustalenia osobnika, który ugryzł pokrzywdzonego, w kontekście wiedzy weterynaryjno-sądowej nie pozwoli na ustalenie tego zwierzęcia w aspekcie wskazanego czasu. Specjalista ponadto wskazał, iż identyfikacja przedmiotowego psa obecnie nie jest możliwa. Wobec tak udzielonej informacji, Sąd meriti dokonał reasumpcji postanowienia i oddalił uprzednio dopuszczony wniosek dowodowy stwierdzając, że dowodu tego nie da się przeprowadzić. W tym miejscu należy wskazać, że pierwotne dopuszczenie dowodu nie jest równoznaczne z powzięciem jakichkolwiek wątpliwości w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się zaś do zasady in dubio pro reo wyrażonej w art. 5 § 2 kpk należy przypomnieć, iż Sąd Najwyższy w dotychczasowym orzecznictwie od dawna prezentuje konsekwentnie powszechnie akceptowany pogląd, iż przepis art. 5 § 2 kpk dotyczy wyłącznie wątpliwości, które rzeczywiście powziął sąd rozpoznający sprawę i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. Nie chodzi zaś w tym przepisie o wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zatem zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do stanu dowodów (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2022 r., III KK 409/22, LEX nr 3487756; zob. też: m.in.: postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 marca 2024 r., III KK 70/24, LEX nr 3698371; z dnia 22 września 2022 r., III KK 400/22, LEX nr 3488897; z dnia 15 listopada 2021 r., sygn. akt V KK 528/21; z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt IV KK 461/17). Ponadto, dla zasadności zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk nie wystarczy zaprezentowanie przez skarżącego własnych wątpliwości co do stanu dowodów, ale wykazanie, że orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2024 r., V KK 543/23, LEX nr 3688590). Naruszenie zasady in dubio pro reo możliwe jest jedynie wtedy, gdy sąd w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe i w sposób zgodny z art. 7 kpk ocenił zgromadzone dowody, a pomimo tego z dowodów uznanych za wiarygodne nadal wynikają co najmniej dwie równo-prawne wersje faktyczne i organ procesowy rozstrzyga niedające się usunąć wątpliwości, niezgodnie z kierunkiem określonym w przepisie art. 5 § 2 kpk (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2024 r., III KK 571/23, LEX nr 3666617).

Podkreślić należy, iż zasada in dubio pro reo wynikająca z art. 5 § 2 kpk skierowana jest do organu procesowego, a nie do stron postępowania. Odmienne stanowisko stron, co do istnienia lub braku zaistnienia istotnej i nie dającej się usunąć wątpliwości w sprawie, jest jedynie poglądem, który nie może być podstawą zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk przez sąd orzekający. Istota naruszenia powołanego przepisu polega bowiem na tym, iż to sąd orzekający mimo stwierdzenia istnienia nie dającej się usunąć wątpliwości w oparciu o nią rozstrzyga na niekorzyść oskarżonego lub wątpliwości takiej w ogółem nie dostrzega, mimo jej oczywistości, bądź też nie podejmuje próby jej usunięcia. Żadna z powyższych przesłanek nie wystąpiła w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 174 kpk należy wskazać, że przepis ten, zakazujący zastępowania wyjaśnień oskarżonego lub zeznań świadka treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych wprowadza zakaz dowodowy zgodnie z którym zasadą jest, że dokumentowanie wyjaśnień oskarżonego bądź zeznań świadków dla celów dowodowych może nastąpić tylko w formie protokolarnej, a więc pisma i zapiski sporządzone przez oskarżonego lub świadka w postępowaniu karnym i dla jego celów nie mogą stanowić dowodu. Jednak sytuacja, z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie jest tego rodzaju, iż nie podlega pod uregulowanie tego przepisu. Specjalista - dr hab. P. L. nie miał statutu oskarżonego ani świadka w przedmiotowej sprawie, a treść maila nie stanowiła jakiegokolwiek dowodu, lecz była informacją udzieloną przez specjalistę, która to informacja zmieniła stanowisko Sądu co do rzeczywistej możliwości przeprowadzenia dopuszczonego dowodu.

Ostatni zarzut apelacji – dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych, miał charakter wtórny wobec zarzutów naruszenia prawa procesowego. Tym samym niezasadność zarzutów związanych z gromadzeniem i oceną materiału dowodowego w sprawie implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. W przedmiotowej sprawie, okoliczność, iż pies rasy owczarek niemiecki będący pod opieką M. M. wyrwał się oskarżonemu i „przebił” przez ogrodzenie, a następnie dobiegł do psa pokrzywdzonego i zaatakował go jest niekwestionowana. Ustalenie to pozwoliło na przypisanie oskarżonemu winy nieumyślnej, bowiem sytuacja była wynikiem niezachowania środków ostrożności podczas wyprowadzania psa. Zarówno wyjaśnienia oskarżonego, jak i zeznania pokrzywdzonego są tożsame w zakresie, w którym mężczyźni wskazywali, że to właśnie owczarek niemiecki przebił się przez siatkę i biegł w stronę psów M. B., a nie odwrotnie. Jednocześnie, materiał dowodowy nie dał podstaw do wnioskowania, że w dniu 05 maja 2023 roku podczas zdarzenia oskarżony w jakikolwiek sposób podburzał bądź zachęcał psa do ataku. Uwolnienie się psa rasy owczarek niemiecki z uwięzi było spowodowane przez zaniechanie oskarżonego, bowiem w dniu zdarzenia, M. M. nie dostosował uścisku obroży tudzież smyczy do rasy, masy i siły zwierzęcia, co umożliwiło mu oswobodzenie się.

Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dotyczące sprawstwa oskarżonego dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne.

Wniosek z apelacji obrońcy oskarżonego:

o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku.

Wniosek oskarżyciela posiłkowego sformułowany na rozprawie apelacyjnej:

- o podwyższenie zasądzonego zadośćuczynienia do kwoty 20 000 zł.

- o wymierzenie kary ograniczenia wolności w postaci prac społecznych.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Oskarżyciel posiłkowy w toku rozprawy apelacyjnej złożył wnioski o zmianę wyroku na niekorzyść oskarżonego. Zgodnie z treścią art. 434 § 1 k.p.k. sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego tylko wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy, czego oskarżyciel posiłkowy nie uczynił. Uznaje się, że zakazem reformationis in peius unormowanym w przytoczonym przepisie objęte są zmiany na niekorzyść oskarżonego w jakimkolwiek zakresie, w relacji do wyroku wydanego wobec niego w pierwszej instancji (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2025 r., II KK 424/24, LEX nr 3860325).

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 30 września 2025 r., sygn. akt II K 312/24

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach zmiany

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

4.1.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

--------------------------

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Zgodnie z zasadą z art. 636 § 1 kpk wobec nieuwzględnienia apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa, na podstawie art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) kwotę 120 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (100 złotych opłaty w razie warunkowego umorzenia postępowania oraz 20 złotych ryczałtu za doręczanie pism w postępowaniu odwoławczym).

7.  PODPIS

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 804/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

3.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 30 września 2025 r., sygn. akt II K 312/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

4.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

M. M.

Obrażenia doznane przez pokrzywdzonego zakłóciły prawidłowe funkcje jego organizmu na okres powyżej 7 dni.

Orzeczenie o niepełnosprawności

k. 223

Pokrzywdzony został ugryziony przez psa będącego pod opieką M. M..

Wydruk i płyta CD

k. 225-226

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

-----------

-------------------

-----------------------------------------------------------------

---------------------------------------

-------------

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.

Orzeczenie o niepełnosprawności

(k. 223)

Dowód wiarygodny, niewątpliwie świadczący o tym, że obrażenia doznane przez pokrzywdzonego w związku z ugryzieniem przez psa zakłóciły prawidłowe funkcje jego organizmu na okres powyżej 7 dni.

1.

Wydruk i płyta CD

(k. 225-226)

Dowód wiarygodny. Jak wynika z nagrania wideo i wydruku zdjęcia, jeden z psów pokrzywdzonego, rasy mieszanej jest nieduży, sięga do kolan. Zgodnie z nagraniem, pies jest na tyle lekki, że kobieta uwidoczniona na materiale wideo jest w stanie podnieść go i nieść jedną ręką. Przeprowadzony dowód dodatkowo potwierdza prawidłowość ustalenia, że to pies rasy owczarek niemiecki, będący pod opieką M. M. ugryzł pokrzywdzonego.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

---------------------

--------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut z apelacji obrońcy oskarżonego:

1.

I. naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na treść wyroku, a to:

a. art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k., poprzez oddalenie uprzednio dopuszczonego wniosku dowodowego o wywołanie opinii biegłego z zakresu medycyny weterynaryjnej z uwagi na uznanie, iż dowód taki nie może być przeprowadzony, z czym zgodzić się nie można, bowiem z treści notatki, stanowiącej podstawę nieuwzględnienia wniosku, wynika, że dowód taki jest możliwy do przeprowadzenia, utrudniona natomiast będzie bezsporna identyfikacja zwierzęcia, które ugryźć miało pokrzywdzonego, co w świetle braku jakichkolwiek dowodów, w tym zdjęć zwierzęcia należącego do M. B. oraz zdjęcia rany (do których złożenia zobowiązał się pokrzywdzony), faktu iż nie wymagała ona zaopatrzenia chirurgicznego i nie była rozległa oraz dynamicznego przebiegu zdarzenia opisywanego przez strony, jest istotnym dowodem, który pozwalałby na czynienie ustaleń w sprawie, w szczególności mając na względzie treść art. 5 § 2 k.p.k., a nadto mając na względzie fakt, iż Sąd - pomimo braku danych oraz wiedzy specjalnej - czyni ustalenia co do anatomii zwierząt, w tym analizuję siłę ucisku szczęk oraz różnicuje w tym zakresie możliwe do powstania obrażenia, kategorycznie stwierdzając, który pies mógł je spowodować, co wydaje się nieuprawnione;

b. art. 174 k.p.k., poprzez naruszenie zakazu dowodowego i oparcie decyzji procesowej zmieniającej uprzednio dopuszczony dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu weterynarii o treść notatki urzędowej obrazującej treść rozmowy telefonicznej z biegłym sądowym, a w konsekwencji uznanie, iż dowód taki jest niemożliwy do przeprowadzenia, z czym niezależnie od zastąpienia dowodu treścią notatki, nie sposób się zgodzić;

c. art. 7, 410 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k., poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz czynienie niekorzystnych ustaleń - domniemań faktycznych opierających się o wiedzę specjalną z zakresu medycyny weterynaryjnej co do anatomii zwierząt, reakcji na bodźce, ucisku zgryzu szczęk, co mając na względzie pominięte przez Sąd zeznania M. B. o tym, że stał on nad dwoma zwierzętami w zwarciu okrakiem oraz trzymał owczarka niemieckiego za pysk oraz udami za ciało, jak również nie uwzględnił faktu, iż M. B., pomimo zobowiązania nie dostarczył jakiejkolwiek dokumentacji fotograficznej tak swojego psa, jak i rany, zaś sama rana nie wymagała interwencji chirurgicznej, co w konsekwencji nie pozwala na jakiegokolwiek ustalenie, które zwierzę faktycznie ugryzło pokrzywdzonego, a w rezultacie pozwala na ustalenie, iż w sprawie zachodzą wątpliwości, o których stanowi art. 5 k.p.k.;

d. art. 7, 410 k.p.k., poprzez dowolną i nielogiczną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a to zeznań M. B., A. O. (uznanych za wiarygodne) oraz dokumentacji leczenia owczarka niemieckiego z uwagi na ujawnione rany kąsane po zdarzeniu, będącym przedmiotem niniejszego postępowania, których powstania nie kwestionował M. B., a nadto decyzji Inspekcji Weterynaryjnej wskazującej na to, że wszystkie psy były aktywne - gryzły w trakcie zdarzenia, co w świetle dalszych ustaleń Sądu o dowolnym przekonaniu w identyfikacji zwierzęcia, które ugryzło pokrzywdzonego świadczy o nieprawidłowości w analizie Sądu, w stopniu uzasadniającym zmianę orzeczenia, a nadto dowolną ocenę wiarygodności zeznań M. B. co do przebiegu zdarzenia, opartą jedynie o dokumentację medyczną z leczenia i - co nie zostało wprost wskazane - o ustalenia Sądu oparte o wiedzę specjalną w zakresie anatomii zwierząt, do których Sąd nie był uprawniony;

e. art. 7, 410 k.p.k. poprzez dowolną, bo nieuwzgledniającą całokształtu materiału dowodowego ocenę wyjaśnień oskarżonego i jej zanegowanie jedynie w oparciu o dokumentację medyczną leczenia M. B., bez poczynienia jakichkolwiek innych obiektywnych ustaleń faktycznych co do identyfikacji zwierzęcia, które ugryzło pokrzywdzonego, przy jednoczesnym ustaleniu, iż pies oskarżyciela posiłkowego również był aktywny w trakcie tego zdarzenia oraz gryzł, co ujawniono w dokumentacji medycznej leczenia psa oskarżonego.

II. błędu w ustaleniach faktycznych mającego wpływ na treść wyroku, dotyczącego stwierdzenia, iż oskarżony nie podjął działań aby umożliwić uwolnienia się z obroży należącego do siebie psa, w tym nie założył zwierzęciu kagańca - co nie jest wymagane w świetle jakiegokolwiek aktu prawnego, w tym aktów prawa miejscowego - co świadczyć ma o winie nieumyślnej, rozumianej jako niezachowanie należytej ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, w sytuacji gdy oskarżony spełnił wszelkie wymogi, aby móc poruszać się bezpiecznie ze swoim zwierzęciem i niemożliwym było przewidzieć, że trzymanie psa na smyczy nie będzie wystarczające do jego utrzymania, a nadto pomija kwestię zachowania zwierząt oskarżyciela posiłkowego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Okręgowy uznał podniesione przez obrońcę zarzuty za bezzasadne, co skutkowało nieuwzględnieniem wniesionej apelacji. Zdaniem Sądu II instancji, Sąd meriti prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uwzględnił przy orzekaniu wszelkie okoliczności ujawnione na rozprawie, jak i na ich podstawie ustalił rzeczywisty stan faktyczny, jednoznacznie przemawiający za tym, że ugryzienia dokonał pies będący pod opieką oskarżonego, a co za tym idzie – również za sprawstwem oskarżonego co do przypisanego mu czynu z art. 157 § 3 kk w zw. z art. 157 § 1 kk.

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia art. 7 kpk wymaga wykazania, że ocena dokonana przez sąd jest sprzeczna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, że nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, bądź, że argumentacja zaprezentowana przez sąd za tak dokonanym wyborem pozostaje w sprzeczności z zasadami logiki. Odrzucenie przez sąd jednych dowodów, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych dowodów stanowi uprawnienie sądu dokonującego ustaleń faktycznych z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów i nie może być uznane za przejaw złamania zasady obiektywizmu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2023 r. II KK 384/23). Zdaniem Sądu Okręgowego, materiał dowodowy został oceniony zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 7 kpk, toteż nieuwzględnienie okoliczności niemających pokrycia w wiarygodnych dowodach, a tym bardziej z nimi sprzecznych, nie stanowiło obrazy art. 410 kpk.

Argumentacja przedstawiana przez skarżącego jest chybiona, bowiem kwestia ustalenia, który pies ugryzł pokrzywdzonego sprowadzała się do oceny dowodów, a nie ustaleń wymagających wiedzy specjalnej z zakresu medycyny weterynaryjnej. Ponadto, skarżący nadinterpretuje pewne okoliczności wynikające z dokumentacji medycznej pokrzywdzonego, bez wglądu w ich ogólny kontekst. Pokrzywdzony w toku rozprawy głównej szczegółowo opisał historię leczenia oraz przebieg diagnozy wskazując, że początkowo w szpitalu w Ł. zalecono mu jedynie smarowanie rany – do momentu zejścia opuchlizny, jednak z powodu pojawienia się komplikacji, to jest paraliżu nogi udał się do szpitala w S., gdzie przeprowadzono pełne i kompleksowe badanie. Okoliczności te znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym – kopiach dokumentacji medycznej i jako wiarygodne zasługują na uwzględnienie. Jak wynika z dokumentów oraz opinii sądowo -lekarskiej, na skutek ugryzienia M. B. doznał rany i wzmożonej spoistości tkanek lewej łydki, krwiaka lewej łydki oraz uszkodzenia lewego nerwu udowo-goleniowego. Sąd Okręgowy w pełni podziela stanowisko Sądu Rejonowego, a mianowicie, iż charakter zmiażdżeniowy rany, uszkodzenie nerwu leżącego w głębi mięśnia łydki wskazują na mocny uścisk szczęki i nacisk. Jak wynika z relacji pokrzywdzonego, przytrzymywał on owczarka niemieckiego między nogami oraz za pysk po dwóch jego stronach, dlatego całkowicie zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego jest wnioskowanie, że pies ten miał sposobność i niewątpliwy powód – na zasadzie instynktu obronnego – by zaatakować pokrzywdzonego, gdy ten powstrzymywał go przed dalszym atakiem na mniejsze psy. Wbrew twierdzeniu skarżącego, aby dojść do takiego wniosku nie trzeba posiadać wiadomości specjalnych. Materiał dowodowy, w tym pochodzący ze źródeł osobowych, sąd ocenia wedle zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 7 kpk i to ocena przeprowadzona zgodnie z jej regułami determinuje końcowe uwzględnienie dowodu bądź jego nieuwzględnienie, tym samym nie można a priori oceniać jako dowodu niewiarygodnego zeznań pokrzywdzonego, jeśli zeznania te odpowiadają wskazanym regułom, w tym korespondują z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym w postaci opinii sądowo-lekarskiej i dokumentacji dotyczącej leczenia pokrzywdzonego.

Z uwagi na to, co już wykazano powyżej, za niewiarygodne należało poczytywać wyjaśnienia oskarżonego i zeznania A. O. zarówno w części, w jakiej utrzymywali, że pokrzywdzonego ugryzł jego własny pies oraz że pies należący do A. O. ze względu na przebyte szkolenia behawioralne nie dopuściłby się takiego zachowania względem M. B., jak i w zakresie twierdzeń, iż owczarek niemiecki musiał zostać sprowokowany. We wskazanej wyżej części, wyjaśnienia i zeznania nie znalazły potwierdzenia w żadnym wiarygodnym materiale dowodowy oraz pozostawały niezgodne ze wskazaniami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Przebieg zdarzenia relacjonowany przez oskarżonego i świadka był wysoce nieracjonalny. M. B. oddalając się od furtki z dwoma swoimi psami nie miał powodu, aby rozjuszać psa należącego do świadka A. O., a ponadto, pomimo dynamiki sytuacji, nielogicznym byłoby przyjęcie, że to pies rasy mieszanej, ugryzł swojego właściciela, podczas gdy pies ten był zdominowany przez owczarka niemieckiego, którego pokrzywdzony trzymał w bliskiej odległości od swojej lewej łydki, miedzy nogami.

W związku z powyższym uznać należało, że prawidłowa ocena materiału dowodowego słusznie doprowadziła do ustalenia stanu faktycznego, wskazującego na nieumyślne sprawstwo oskarżonego, co przemawia za bezzasadnością podniesionych w tym kierunku zarzutów.

Sąd Okręgowy nie podziela również zarzutu naruszenia art. 170 § 1 pkt 4 i art. 201 kpk. Jak wynika z akt sprawy, Sąd na rozprawie głównej w dniu 19 grudnia 2024 roku postanowił dopuścić dowód z opinii biegłego z zakresu medycyny weterynaryjnej na okoliczności wskazane przez obrońcę oskarżonego, z tym zastrzeżeniem, że osoba biegłego zostanie wyznaczona po uzyskaniu informacji o możliwości podjęcia się wydania takiej opinii. Następnie w odpowiedzi na zapytanie o możliwość wykonania opinii, dr hab. P. L. udzielił informacji, iż pomiar zwierząt w odniesieniu do ustalenia osobnika, który ugryzł pokrzywdzonego, w kontekście wiedzy weterynaryjno-sądowej nie pozwoli na ustalenie tego zwierzęcia w aspekcie wskazanego czasu. Specjalista ponadto wskazał, iż identyfikacja przedmiotowego psa obecnie nie jest możliwa. Wobec tak udzielonej informacji, Sąd meriti dokonał reasumpcji postanowienia i oddalił uprzednio dopuszczony wniosek dowodowy stwierdzając, że dowodu tego nie da się przeprowadzić. W tym miejscu należy wskazać, że pierwotne dopuszczenie dowodu nie jest równoznaczne z powzięciem jakichkolwiek wątpliwości w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się zaś do zasady in dubio pro reo wyrażonej w art. 5 § 2 kpk należy przypomnieć, iż Sąd Najwyższy w dotychczasowym orzecznictwie od dawna prezentuje konsekwentnie powszechnie akceptowany pogląd, iż przepis art. 5 § 2 kpk dotyczy wyłącznie wątpliwości, które rzeczywiście powziął sąd rozpoznający sprawę i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. Nie chodzi zaś w tym przepisie o wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zatem zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do stanu dowodów (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2022 r., III KK 409/22, LEX nr 3487756; zob. też: m.in.: postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 marca 2024 r., III KK 70/24, LEX nr 3698371; z dnia 22 września 2022 r., III KK 400/22, LEX nr 3488897; z dnia 15 listopada 2021 r., sygn. akt V KK 528/21; z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt IV KK 461/17). Ponadto, dla zasadności zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk nie wystarczy zaprezentowanie przez skarżącego własnych wątpliwości co do stanu dowodów, ale wykazanie, że orzekający w sprawie Sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2024 r., V KK 543/23, LEX nr 3688590). Naruszenie zasady in dubio pro reo możliwe jest jedynie wtedy, gdy sąd w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe i w sposób zgodny z art. 7 kpk ocenił zgromadzone dowody, a pomimo tego z dowodów uznanych za wiarygodne nadal wynikają co najmniej dwie równo-prawne wersje faktyczne i organ procesowy rozstrzyga niedające się usunąć wątpliwości, niezgodnie z kierunkiem określonym w przepisie art. 5 § 2 kpk (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2024 r., III KK 571/23, LEX nr 3666617).

Podkreślić należy, iż zasada in dubio pro reo wynikająca z art. 5 § 2 kpk skierowana jest do organu procesowego, a nie do stron postępowania. Odmienne stanowisko stron, co do istnienia lub braku zaistnienia istotnej i nie dającej się usunąć wątpliwości w sprawie, jest jedynie poglądem, który nie może być podstawą zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk przez sąd orzekający. Istota naruszenia powołanego przepisu polega bowiem na tym, iż to sąd orzekający mimo stwierdzenia istnienia nie dającej się usunąć wątpliwości w oparciu o nią rozstrzyga na niekorzyść oskarżonego lub wątpliwości takiej w ogółem nie dostrzega, mimo jej oczywistości, bądź też nie podejmuje próby jej usunięcia. Żadna z powyższych przesłanek nie wystąpiła w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 174 kpk należy wskazać, że przepis ten, zakazujący zastępowania wyjaśnień oskarżonego lub zeznań świadka treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych wprowadza zakaz dowodowy zgodnie z którym zasadą jest, że dokumentowanie wyjaśnień oskarżonego bądź zeznań świadków dla celów dowodowych może nastąpić tylko w formie protokolarnej, a więc pisma i zapiski sporządzone przez oskarżonego lub świadka w postępowaniu karnym i dla jego celów nie mogą stanowić dowodu. Jednak sytuacja, z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie jest tego rodzaju, iż nie podlega pod uregulowanie tego przepisu. Specjalista - dr hab. P. L. nie miał statutu oskarżonego ani świadka w przedmiotowej sprawie, a treść maila nie stanowiła jakiegokolwiek dowodu, lecz była informacją udzieloną przez specjalistę, która to informacja zmieniła stanowisko Sądu co do rzeczywistej możliwości przeprowadzenia dopuszczonego dowodu.

Ostatni zarzut apelacji – dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych, miał charakter wtórny wobec zarzutów naruszenia prawa procesowego. Tym samym niezasadność zarzutów związanych z gromadzeniem i oceną materiału dowodowego w sprawie implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. W przedmiotowej sprawie, okoliczność, iż pies rasy owczarek niemiecki będący pod opieką M. M. wyrwał się oskarżonemu i „przebił” przez ogrodzenie, a następnie dobiegł do psa pokrzywdzonego i zaatakował go jest niekwestionowana. Ustalenie to pozwoliło na przypisanie oskarżonemu winy nieumyślnej, bowiem sytuacja była wynikiem niezachowania środków ostrożności podczas wyprowadzania psa. Zarówno wyjaśnienia oskarżonego, jak i zeznania pokrzywdzonego są tożsame w zakresie, w którym mężczyźni wskazywali, że to właśnie owczarek niemiecki przebił się przez siatkę i biegł w stronę psów M. B., a nie odwrotnie. Jednocześnie, materiał dowodowy nie dał podstaw do wnioskowania, że w dniu 05 maja 2023 roku podczas zdarzenia oskarżony w jakikolwiek sposób podburzał bądź zachęcał psa do ataku. Uwolnienie się psa rasy owczarek niemiecki z uwięzi było spowodowane przez zaniechanie oskarżonego, bowiem w dniu zdarzenia, M. M. nie dostosował uścisku obroży tudzież smyczy do rasy, masy i siły zwierzęcia, co umożliwiło mu oswobodzenie się.

Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dotyczące sprawstwa oskarżonego dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne.

Wniosek z apelacji obrońcy oskarżonego:

o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku.

Wniosek oskarżyciela posiłkowego sformułowany na rozprawie apelacyjnej:

- o podwyższenie zasądzonego zadośćuczynienia do kwoty 20 000 zł.

- o wymierzenie kary ograniczenia wolności w postaci prac społecznych.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Oskarżyciel posiłkowy w toku rozprawy apelacyjnej złożył wnioski o zmianę wyroku na niekorzyść oskarżonego. Zgodnie z treścią art. 434 § 1 k.p.k. sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego tylko wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy, czego oskarżyciel posiłkowy nie uczynił. Uznaje się, że zakazem reformationis in peius unormowanym w przytoczonym przepisie objęte są zmiany na niekorzyść oskarżonego w jakimkolwiek zakresie, w relacji do wyroku wydanego wobec niego w pierwszej instancji (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2025 r., II KK 424/24, LEX nr 3860325).

6.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

7.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 30 września 2025 r., sygn. akt II K 312/24

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach zmiany

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

4.1.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

--------------------------

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

8.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Zgodnie z zasadą z art. 636 § 1 kpk wobec nieuwzględnienia apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa, na podstawie art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) kwotę 120 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze (100 złotych opłaty w razie warunkowego umorzenia postępowania oraz 20 złotych ryczałtu za doręczanie pism w postępowaniu odwoławczym).

9.  PODPIS