Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Siedlcach

Przewodniczący:

SSO Sylwia Olimpia Uszyńska (spr.)

Sędziowie:

SO Anita Kowalczyk- Makuła

SO Dariusz Półtorak

Protokolant:

sekr. sądowy Kinga Łempicka

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 842/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 01 września 2025r., sygn. akt II K 672/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

--------------------

---------------------------------------------------------------------------

-----------

------------

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

---------------------

--------------------------------------------------------------------------

---------

---------

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

--------------

-----------------------------------

--------------------------------------------------------------------------

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

--------------

--------------------------

----------------------------------------------------------

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

1) W odniesieniu do punktu I. zaskarżonego wyroku na podstawie art. 438 punkt 3) k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, iż oskarżona naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym poprzez niezachowanie szczególnej ostrożności zbliżając się do oznakowanego przejścia dla pieszych, nieuważnie obserwowała jezdnię i nie dostosowała taktyki i techniki jazdy do panujących warunków drogowych, nie ustąpiła pierwszeństwa pieszemu N. M., co skutkowało dokonaniem przez Sąd I Instancji nieprawidłowej kwalifikacji prawnej czynu z art. 177 § 2 k.k. i skazania oskarżonej za przedmiotowy czyn, w sytuacji gdy oskarżona nie naruszyła zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, a wyłącznie zachowanie pokrzywdzonego przyczyniło się do zaistnienia przedmiotowego zdarzenia.

W przypadku gdyby Sqd odwoławczy nie podzielił argumentacji odnośnie zarzutu wskazanego w punkcie ll.l) zarzucam:

2) W odniesieniu do punktu I. zaskarżonego wyroku na podstawie art. 438 punkt 4) k.p.k. rażqcq niewspółmierność kary poprzez skazanie oskarżonej na rok pozbawienia wolności, w sytuacji, gdy cechy indywidualne oskarżonej, postawa oskarżonej i stopień przyczynienia się pokrzywdzonego przemawiajg za orzeczeniem kary pozbawienia wolności na okres 6 miesięcy pozbawienia wolności.

3) W odniesieniu do punktu II. zaskarżonego wyroku na podstawie rt.. 438 punkt 4) k.p.k. rażącą niewspółmierność kary w postaci orzeczenia wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności wraz z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat, w sytuacji gdy cechy indywidualne oskarżonej, postawa oskarżonej i stopień przyczynienia się pokrzywdzonego przemawiają za orzeczeniem kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby w wymiarze jednego roku.

4) W odniesieniu do punktu IV. zaskarżonego wyroku na podstawie art. 438 punkt 4) k.p.k. rażącą niewspółmierność środka karnego w postaci orzeczenia wobec oskarżonej zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, w sytuacji gdy cechy indywidualne oskarżonej, postawa oskarżonej i stopień przyczynienia się pokrzywdzonego nie przemawiają za orzeczeniem zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych

5) W odniesieniu do punktu V. zaskarżonego wyroku na podstawie art. 438 punkt 4 k.p.k. rażącą niewspółmierność środka karnego w postaci orzeczenia nawiązki w kwocie 10 000 zł na rzecz pokrzywdzonego w sytuacji gdy cechy indywidualne oskarżonej, jej sytuacja majątkowa i osobista, postawa oskarżonej i stopień przyczynienia się pokrzywdzonego nie przemawiają za orzeczeniem nawiązki.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonej jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżony wyrok bezsprzecznie zapadł w następstwie prawidłowych ustaleń faktycznych - zarzut podniesiony przez autora środka odwoławczego miał charakter czysto polemiczny i sprowadzał się do próby przekonania, iż oskarżona nie naruszyła zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, a wyłączną winę za zaistniałe zdarzenie ponosi pokrzywdzony. Z tak dokonaną interpretacją faktów, w świetle ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, nie można było się zgodzić. Innymi słowy, Sąd Okręgowy dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dotyczące sprawstwa oskarżonej dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione błędu, trafne, prawidłowe oraz znajdują odzwierciedlenie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne.

Stanowisko skarżącego o braku uchybienia zasadom bezpieczeństwa w ruchu lądowym przez oskarżoną wydaje się być niezrozumiałe chociażby w kontekście złożonych przez tę oskarżoną swobodnych wyjaśnień, w trakcie których wyraźnie wskazała, że zbliżając się do przejścia dla pieszych widziała znajdującego się tam pieszego, który trzymał rower. Z wyjaśnień oskarżonej wynikało nawet więcej, to jest, że rowerzystę tego dostrzegła jeszcze zanim zbliżyła się do przejścia do pieszych, a mianowicie, gdy prowadził on rower po chodniku. Powyższy stan rzeczy, stwierdzona wyżej obecność rowerzysty przy przejściu oraz wynikający już tylko z tego faktu sygnał, że z dużym prawdopodobieństwem zechce je przekroczyć, bezwzględnie nakładał na oskarżoną obowiązek wynikający z art. 26 ust. 1 prd, o którym nadmienił Sąd I instancji. Wyjaśnienia oskarżonej w sposób jednoznaczny wskazują nadto, że jej pole widzenia nie było w żaden sposób ograniczone, że ruch w stronę ul. (...), w którą zmierzała odbywał się płynnie i co najważniejsze, że bezpośrednio przed jej pojazdem nie znajdował się wówczas żaden pojazd. W tak opisanych okolicznościach stwierdzenie oskarżonej, że nie wie, w jaki sposób pokrzywdzony znalazł się na przejściu dla pieszych, świadczy tylko i wyłącznie o tym, że nie obserwowała ona jednak jezdni w sposób należyty, do czego usiłowała przekonać i że nie zachowała wymaganej od niej w zaistniałych okolicznościach drogowych szczególnej ostrożności. Gdyby tak było, do zdarzenia w ogóle by nie doszło. Zauważyć równocześnie należy, że pokrzywdzony nie pojawił się na jezdni nagle, znikąd, że wtargnął na nią z zaskoczenia, wręcz przeciwnie – wyjaśnienia oskarżonej wskazują, że najpierw szedł on chodnikiem prowadząc rower, a następnie doszedł do przejścia dla pieszych, co stanowiło dla kierującej jednoznaczny sygnał do tego, że zechce je przekroczyć. Biorąc pod uwagę zarówno wiek pokrzywdzonego, jak i fakt prowadzenia przezeń roweru nie należy mieć przy tym wątpliwości, że tempo, w jakim się poruszał było niewielkie i dawało oskarżonej pełną możliwość właściwego zachowania się, a więc należytej obserwacji, zmniejszenia prędkości celem ustąpienia pierwszeństwa, czego oskarżona zaniechała.

Skarżący zakwestionował również opinię biegłego, ale zdaniem Sądu Okręgowego opinia ta wyjaśnia wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Przede wszystkim wynika z niej jednoznacznie, że do potrącenia pieszego doszło na przejściu dla pieszych. Z dokonanych przez biegłego obliczeń wynika, że droga przebyta przez pieszego od chwili wejścia na jezdnię do chwili potrącenia wyniosła od ok. 2,7 m do ok. 2,9 m, czas trwania jego ruchu po jezdni odpowiadał długości trwania stanu zagrożenia w przedziale 3,0 – 3,2 s, przy czym w chwili powstania tego stanu auto kierowane przez oskarżoną znajdowało się w odległości od ok. 39,2 m do ok. 47,1 m od miejsca potrącenia i była to odległość w pełni wystarczająca do zatrzymania pojazdu w sposób bezkolizyjny. Opinia biegłego jest w tym zakresie czytelna, w pełni zrozumiała i zawiera logiczne wyrażenie zawartych w niej ocen i poglądów, sposób dokonania wyliczeń. Zdaniem Sądu II instancji dawała ona pełne podstawy do poczynienia przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, które to ustalenia są jak najbardziej prawidłowe. Fakt, że opinia jest niekorzystna dla strony nie oznacza, że jest wadliwa czy niepełnowartościowa, zwłaszcza że skarżący nie podważa metodologii badań biegłego, nie wykazuje błędów w dochodzeniu przez biegłego do określonych konkluzji, a jedynie przedstawia własną wizję i interpretację zdarzenia. Sąd Rejonowy prawidłowo też ustalił, że nawet częściowe przyczynienie się pokrzywdzonego do zdarzenia nie wyłącza odpowiedzialności karnej oskarżonej.

Podsumowując powyższe stwierdzić należy, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Tego w wywiedzionej apelacji zabrakło.

Odnośnie zarzutu rażącej niewspółmierności kary Sąd Okręgowy zauważa, że sfera sędziowskiego wymiaru kary w pierwszej kolejności zarezerwowana jest dla Sądu I instancji, który w tym zakresie orzeka biorąc przede wszystkim pod uwagę wskazania wynikające z art. 53 § 1 i 2 kk Podważanie ocen dokonywanych w tej sferze możliwe jest jedynie w ramach zarzutu rażącej niewspółmierności kary z art. 438 pkt 4 k.p.k. ( zob. post. SN z 8 listopada 2016 r., III KK 191/16, post. SN z 3 października 2011 r., V KK 96/11). Z tego względu kontrola instancyjna wyroku Sądu meriti w zakresie wymiaru kary powinna być dokonywana z uwzględnieniem szerokiego zakresu swobodnej oceny sądu co do tego, jaka kara będzie stanowiła trafną reakcję karną na przestępstwo. Ingerencja w płaszczyznę wymiaru kary wymaga zatem wykazania, że Sąd meriti naruszył dyrektywy wymiaru kary w taki sposób, że orzeczona kara jest nie tylko nieproporcjonalna, ale rażąco niewspółmierna w świetle prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary w danej sprawie. Nie wystarczy zatem wskazanie przez skarżącego, że sąd orzekający nie uwzględnił danej okoliczności, wprawdzie istotnej z perspektywy zastosowania się do jednej z dyrektyw, jednak nie na tyle doniosłej, że uwzględnienie prawidłowego znaczenia określonej dyrektywy wymiaru kary nakazywałoby orzec karę znacząco odbiegającą od tej, która została wymierzona w zaskarżonym wyroku (co do wysokości lub jej rodzaju). Innymi słowy, nie wystarczy tutaj odmienne zapatrywanie skarżącego co do dolegliwości sankcji karnej za popełnione przestępstwo, gdyż nie każda różnica w ocenie rzeczonej dolegliwości upoważnia Sąd Odwoławczy do ingerencji w jej kształt.

W przedmiotowej sprawie nawet przez chwilę nie można odnieść wrażenia, jakoby kara 1 roku pozbawienia wolności orzeczona wobec oskarżonej była surową, a tym bardziej rażąco surową – w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk. Sąd Rejonowy orzeczonej sankcji poświęcił w uzasadnieniu wyroku wiele uwagi, w sposób szczegółowy zbadał, uwzględnił oraz opisał okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonej, które miały wpływ na orzeczony wymiar kary ale tez pozostałych rozstrzygnięć, przeanalizował stopień winy i społecznej szkodliwości popełnionego czynu, co bardzo szczegółowo uzasadnił i czego nie ma potrzeby powtarzać zwłaszcza, jeśli tak dokonaną ocenę Sąd Okręgowy całkowicie akceptuje. Nie sposób pominąć, że kara wymierzona przez Sąd I instancji oscyluje w dolnych granicach ustawowego zagrożenia i jakkolwiek według systematyki Kodeksu Karnego karą najsurowszą rodzajowo, w tym przypadku nie jest ona karą nadmiernie surową. Sąd I instancji prawidłowo określił również okres próby konieczny do zweryfikowania czy postawiona wobec oskarżonej w dniu orzekania pozytywna prognoza kryminologiczna okazała się trafna i czy będzie ona w tym czasie przestrzegać porządku prawnego. Niezasadny jest także zarzut odnoszący się do rażącej niewspółmierności środka karnego. Ten określony w wyroku z pewnością jest adekwatny do rażącego charakteru naruszenia, jakiego dopuściła się oskarżona. Słusznie Sąd I instancji podkreślił niedostateczne umiejętności oskarżonej jako kierowcy, brak umiejętności prawidłowego reagowania w sytuacji zagrożenia, fakt naruszenia jednej z podstawowych zasad bezpieczeństwa, a także rozmiar ujemnych następstw wynikający z owych braków. W tej sytuacji bezsprzecznie stwierdzić należy, że oskarżona nie daje gwarancji prowadzenia pojazdów mechanicznych w sposób bezwypadkowy, zgodny z obowiązującymi rygorami i zasadami ruchu drogowego i z ruchu tego powinna być wyeliminowana na odpowiednio długi okres. Jeśli idzie o orzeczoną przez Sąd I instancji nawiązkę przypomnieć należy, że orzekana na podstawie art. 46 §2 kk jest w pewnym uproszczeniu prawnym zamiennikiem orzeczenia wprost o zadośćuczynieniu lub odszkodowania, przez co jej podstawą rolą jest funkcja kompensacyjna. Nie budzi wątpliwości to, iż orzeczona in concreto nawiązka ma służyć zadośćuczynieniu za krzywdę doznaną na skutek zdarzenia. Z uwagi na jej kompensacyjny charakter jej wysokość winna mieć realny, a nie symboliczny wymiar, stąd brak było podstaw do jej korekty w sposób postulowany w apelacji. Podkreślenia wymaga, że wśród kryteriów, które należy brać pod uwagę przy ustalaniu wysokości nawiązki, nie można dopatrywać się okoliczności związanych z możliwościami zarobkowymi oskarżonej i jego stanem majątkowym, bowiem okoliczności te nie wpływają na rozmiar wyrządzonej krzywdy ani na stopień winy sprawcy. Miarkowanie wysokości nawiązki sytuacją majątkową sprawcy, byłoby natomiast sprzeczne z istotą rozważanej instytucji i nie może być stosowane, co również wynika wprost z treści art. 56 kk. Biorąc jednocześnie pod uwagę rozmiar ujemnych konsekwencji zdrowotnych dla pokrzywdzonego w związku z zaistniałym zdarzeniem wskazać należy, że orzeczona przez Sąd I instancji kwota nie tylko nie jest nadmierna, ale wręcz dość niska.

Wniosek

1) W odniesieniu do punktu I zaskarżonego wyroku o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu.

Z ostrożności procesowej wnoszę o:

2) W odniesieniu do punktu I. zaskarżonego wyroku na zmianę wyroku, w postaci zmiany orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności w wymiarze roku, na karę pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy.

3) W odniesieniu do punktu II. zaskarżonego wyroku na zmianę wyroku, w postaci zmiany orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby w wymiarze 2 lat, na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby w wymiarze 1 roku.

4) W odniesieniu do punktu IV. zaskarżonego wyroku uchylenie orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów na okres 2 lat.

5) W odniesieniu do punktu V zaskarżonego wyroku uchylenie orzeczenia nawiązki w kwocie 10 000,00 złotych na rzecz pokrzywdzonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec niezasadności zarzutów podniesionych przez obrońcę, wnioski apelacyjne zawarte powyżej nie zasługiwały na uwzględnienie.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 01 września 2025r., sygn. akt II K 672/25

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach zmiany

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

------------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

4.1.

------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

---------------

-----------------------------------------------------------------------------------------------

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II, III

Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 2 k.p.k. zasądził od oskarżonej na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwotę 840 złotych na podstawie § 11 ust. 2 pkt. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie.

Biorąc pod uwagę wysokość obciążeń finansowych związanych z treścią wyroku (tj. nawiązki, kosztów zastępstwa procesowego) na podstawie art. 624 § 1 kpk Sąd zwolnił oskarżoną od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonej

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana