Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Siedlcach

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 stycznia 2026r.

Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:		SSO Dariusz Półtorak
Protokolant:	st.sekr.sądowy Paulina Jarczak

po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2026 r.

sprawy M. P.

obwinionego z art. 51 § 1 kw

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego

od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie

z dnia 13 listopada 2025 r. sygn. akt II W 48/25

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Łukowie.

II Ka 862/25

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 listopada 2025 roku Sąd Rejonowy w Łukowie uznał M. P. za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia z art. 51§1 kw i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 500 zł.

Apelację od tego wyroku wniósł obrońca obwinionego zaskarżając go w całości zarzucają obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia:

I. Obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, mianowicie:

1) art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpw poprzez:

- brak obdarzenia walorem wiarygodności wyjaśnień obwinionego, który w sposób konsekwentny i stanowczy zaprzeczył, aby to on był sprawcą wykroczenia, w sytuacji gdy brak jest w sprawie dowodów, które podważałyby wersje obwinionego,

- bezzasadne obdarzenie walorem wiarygodności zeznań G. W., w sytuacji gdy pokrzywdzona pozostaje w konflikcie z obwinionym i jego partnerką E. I. oraz wielokrotnie na przestrzeni kilku miesięcy wzywała interwencje policji z powodu rzekomego zakłócania jej spoczynku nocnego, które to zgłoszenia okazały się niezasadne, ponadto świadek ten w dniu zdarzenia nie wchodziła do mieszkania, w którym przebywał obwiniony, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że nie posiadała wiedzy, co do sprawcy wykroczenia.

- poprzez wyciągnięcie błędnego wniosku z zeznań funkcjonariusza Policji P. B., że to obwiniony popełnił zarzucany mu wnioskiem o ukaranie czyn, podczas gdy świadek ten w trakcie interwencji nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń.

2. art. 170 § 3 kpk w zw. z art. 39 § 2 kpw poprzez zaniechanie podjęcia decyzji co do wniosku dowodowego obwinionego, co w konsekwencji doprowadziło do pominięcia dowodu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy,

3. art. 167 kpk i art. 170 § 1 pkt. 2 kpk w zw. z art. 39 § 2 kpw poprzez niezasadne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy obwinionego o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków: E. I., A. Ś., K. B., A. G. (1), A. G. (2), G. O., K. O., K. S., P. R., oraz zwrócenie się do Komendy Powiatowej Policji w Ł., ul. (...), (...)-(...) Ł., o udzielenie informacji, czy w mieszkaniu przy ul. (...), (...)-(...) Ł., dochodziło do interwencji policji i bezzasadne stwierdzenie, że wnioski te nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, czy zarzucony obwinionemu czyn został przez niego popełniony oraz czy przed datą czynu dochodziło do podobnych interwencji, i jaki był sposób ich zakończenia.

4. art. 410 kpk w zw. z art. 39 § 2 kpw poprzez pominięcie przy analizie i ocenie dowodów oświadczeń sąsiadów obwinionego, z których wynika, że M. P. w 2024 roku nie zakłócał spokoju sąsiadom, co w konsekwencji doprowadziło do wydania wyroku w oparciu jedynie o część materiału dowodowego.

II. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że obwiniony M. P. popełnił zarzucane mu wykroczenie, podczas gdy brak jest jednoznacznego materiału dowodowego uzasadniającego pociągnięcie obwinionego do odpowiedzialności za zarzucany mu czyn.

Podnosząc te zarzuty skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Zarzuty apelacyjne zostały uwzględnione w takim zakresie, w jakim uzasadniały uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Łukowie.

W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji nie dokonał wyczerpującej analizy stanu faktycznego i oparł swoje orzeczenie w oparciu o niepełny, a możliwy do uzyskania materiał dowodowy, który może mieć wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.

Za zasadne bowiem należało uznać zarzuty obrońcy dotyczący naruszenia art. 167 kpk i art. 170 § 1 pkt. 2 kpk w zw. z art. 39 § 2 kpw poprzez niezasadne, a przede wszystkim arbitralne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy obwinionego o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków, oraz naruszenia art. 170 § 3 kpk w zw. z art. 39 § 2 kpw poprzez zaniechanie podjęcia decyzji co do wniosku dowodowego obwinionego złożonego w sprzeciwie od wyroku nakazowego, co w konsekwencji doprowadziło do pominięcia dowodu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd I instancji na rozprawie w dniu 13 listopada 2025 roku postanowił o oddaleniu wniosków dowodowych z k 36-37 uznając, że „okoliczności, które mają być udowodnione nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy”. Tym samym sąd powtórzył jedynie sformułowanie ustawowe zawarte w art. 170§1pkt2 kpk, w żaden sposób nie odnosząc wydanej decyzji do realiów przedmiotowej sprawy i tezy dowodowej jaka miałaby zostać wykazana zeznaniami wnioskowanych świadków. Jak wskazał w apelacji obrońca obwinionego, wnioski te zmierzały do ustalenia, czy w ogóle doszło do popełnienia zarzuconego obwinionemu wykroczenia, na co wskazuje treść sprzeciwu od wyroku nakazowego, gdzie wskazano jakie okoliczności mają zostać wykazane zeznaniami świadków, którzy mieli przebywać w mieszkaniu obwinionego w chwili popełnienia przypisanego mu czynu, względnie są sąsiadami M. P. i mieliby się wypowiedzieć odnośnie zakłócania spoczynku nocnego w dniu
29 grudnia 2025 roku. Zdaniem Sądu Okręgowego, wymienieni świadkowie, uwzględniając okoliczności podawane przez obwinionego kwestionującego treść stawianego mu zarzutu, mogli posiadać kluczową wiedzę w tym zakresie. Byli to między innymi partnerka obwinionego i jego znajomi, którzy w dniu popełnienia czynu mieli brać udział w zorganizowanym przez niego spotkaniu towarzyskim, jak i sąsiedzi obwinionego, których zeznania też mogły wskazywać czy,
a jeżeli tak, z jakiego konkretnie lokalu wydobywały się w porze nocnej zakłócające spokój dźwięki.

Sąd Okręgowy, po przeprowadzeniu kontroli instancyjnej skarżonego orzeczenia, podzielił wniosek obrońcy obwinionego, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W realiach niniejszej sprawy dowód z osobowych źródeł osobowych może mieć istotne znaczenie dla ustalenia winy obwinionego. Sąd I instancji wydał wyrok skazujący bez przeprowadzenia w prawidłowy sposób postępowania dowodowego umożliwiającego w sposób wyczerpujący ujawnić całość okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy, pozwalających ustalić, czy obwiniony jest winny zarzucanego mu czynu. Zeznania świadków miały dotyczyć okoliczności pierwszorzędnych, mających związek z ustaleniem winy obwinionego, a zatem brak przesłuchania świadków w trakcie przewodu sądowego mógł mieć, zdaniem Sądu Okręgowego, negatywny wpływ na prawidłowość ustaleń faktycznych w sprawie. Nie zachodziły ponadto okoliczności, w których przeprowadzenie tego dowodu spotkałoby niedające się usunąć przeszkody.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji przeprowadzi pełne postępowanie dowodowe, poszerzając je w zakresie wskazanym przez Sąd Odwoławczy poprzez przesłuchanie zawnioskowanych przez obronę świadków. Po przeprowadzeniu dowodów Sąd oceni je we wzajemnym powiązaniu, uwzględni wszystkie okoliczności przemawiające zarówno na korzyść obwinionego, jak i na jego niekorzyść konfrontując ze sobą poszczególne dowody, co umożliwi – w sposób bardziej pełny niż dotychczas – odtworzyć rzeczywisty przebieg wydarzeń i dokonać prawnej oceny okoliczności przedmiotowych czynu zarzucanego obwinionemu. Powinnością Sądu będzie również właściwe uzasadnienie poczynionych przez siebie ustaleń faktycznych, a także przyjętego poglądu prawnego, z poszanowaniem wymogów określonych w art. 424 kpk.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.